បញ្ហា (The Problem)៖ ការសិក្សានេះដោះស្រាយបញ្ហានៃការស្វែងរកវិធីសាស្ត្រសិប្បនិម្មិតដែលមានប្រសិទ្ធភាព ដើម្បីជំរុញការផលិតខ្លឹមចន្ទន៍ក្រស្នា (Aloeswood/Agarwood) ដែលមានតម្លៃខ្ពស់នៅក្នុងដើមចន្ទន៍ក្រស្នា ដោយសារការកកើតតាមធម្មជាតិមានកម្រិត និងយឺតយ៉ាវ។
វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ អ្នកស្រាវជ្រាវបានអនុវត្តការធ្វើឱ្យមានរបួសដោយមេកានិចផ្សេងៗគ្នាទៅលើដើមចន្ទន៍ក្រស្នាអាយុ ៤ ឆ្នាំ និងសង្កេតមើលការប្រែពណ៌នៃសាច់ឈើ និងការកកើតជ័រក្នុងរយៈពេល ១០ ខែ។
លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖
| វិធីសាស្ត្រ (Method) | គុណសម្បត្តិ (Pros) | គុណវិបត្តិ (Cons) | លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result) |
|---|---|---|---|
| Holing with screws (1.27 cm) ការខួងដោយប្រើវីស (ទំហំ ១,២៧ សង់ទីម៉ែត្រ) |
បង្កើតបានតំបន់ប្រែពណ៌ (ការឡើងខ្លឹម) ធំទូលាយជាងគេ។ ងាយស្រួលអនុវត្តនិងអាចគ្រប់គ្រងជម្រៅនៃរបួសបានល្អ។ | ត្រូវការឧបករណ៍ខួង។ របួសអាចមានរាងស្មើពេក ដែលមើលទៅមិនសូវដូចការកកើតដោយធម្មជាតិ (សត្វល្អិតស៊ី)។ | ទំហំនៃការប្រែពណ៌សាច់ឈើធំជាងគេកម្រិត ០,៧២៥ មីលីម៉ែត្រ ក្រោយពេល ១០ ខែ។ |
| Inflicting with wide chisel ការដាប់ដោយប្រើកូនសិ่วមុខធំ |
មានប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់ក្នុងការជំរុញការបង្កើតខ្លឹម។ ឧបករណ៍មានតម្លៃថោក និងងាយស្រួលរកបំផុតសម្រាប់កសិករ។ | អាចត្រូវការកម្លាំងពលកម្មច្រើន និងប្រើពេលយូរប្រសិនបើអនុវត្តលើចម្ការធំៗ។ របួសធំអាចប្រឈមនឹងការរលួយដើមប្រសិនបើមិនប្រយ័ត្ន។ | ទំហំនៃការប្រែពណ៌សាច់ឈើកម្រិត ០,៧២២ មីលីម៉ែត្រ (លំដាប់ទី២)។ |
| Beating with nails (2.54 cm to 12.70 cm) ការបោះដែកគោលចូលសាច់ឈើ |
បង្កើតពណ៌ត្នោតចាស់ទៅខ្មៅបានល្អ ដោយសារប្រតិកម្មគីមីរវាងអុកស៊ីដដែក (Ferric oxide) និងសរសៃសាច់ឈើ។ | តំបន់ប្រែពណ៌មានទំហំតូចជាងការប្រើវីស និងកូនសិ่ว។ ដែកគោលតូចៗផ្តល់លទ្ធផលប្រែពណ៌កាន់តែតូច។ | ទំហំនៃការប្រែពណ៌ចន្លោះពី ០,៥១៩ ទៅ ០,៦៦៩ មីលីម៉ែត្រ អាស្រ័យលើទំហំនិងប្រវែងដែកគោល។ |
| Control (No treatment) ដើមមិនបានធ្វើឱ្យមានរបួស (សម្រាប់ប្រៀបធៀប) |
មិនតម្រូវឱ្យមានចំណាយ ឬកម្លាំងពលកម្មអ្វីទាំងអស់។ ដើមឈើលូតលាស់តាមធម្មជាតិ។ | មិនមានការកកើតខ្លឹមចន្ទន៍ក្រស្នាទេក្នុងរយៈពេលសិក្សា ព្រោះគ្មានកត្តាជំរុញ (Stress/Injury)។ | គ្មានការប្រែពណ៌សាច់ឈើទាល់តែសោះ (០,០០០ មីលីម៉ែត្រ)។ |
ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការសិក្សានេះចំណាយធនធានតិចតួចបំផុត ដោយប្រើប្រាស់ត្រឹមតែឧបករណ៍កសិកម្មនិងជាងឈើធម្មតាៗ ដែលស័ក្តិសមខ្លាំងសម្រាប់ការអនុវត្តនៅតាមសហគមន៍។
ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅស្ថានីយពិសោធន៍កសិកម្មតំបន់ខ្ពង់រាប Phurua ខេត្ត Loei ប្រទេសថៃ ដែលមានកម្ពស់ ៩៥០ ម៉ែត្រធៀបនឹងនីវ៉ូទឹកសមុទ្រ ដោយធ្វើតេស្តលើដើមឈើអាយុត្រឹមតែ ៤ ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ ទិន្នន័យនេះមានសារៈសំខាន់សម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជាដោយសារយើងមានអាកាសធាតុ និងប្រភេទដើម Aquilaria crassna ដូចគ្នា ប៉ុន្តែលទ្ធផលអាចមានការប្រែប្រួលបន្តិចបន្តួចអាស្រ័យលើសីតុណ្ហភាពតំបន់ទំនាប ប្រភេទដី និងអាយុកាលនៃដើមឈើនៅតាមចម្ការក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។
វិធីសាស្ត្រមេកានិចទាំងនេះមានភាពជាក់ស្តែង ងាយយល់ និងអាចអនុវត្តបានយ៉ាងងាយស្រួលសម្រាប់ជំរុញសេដ្ឋកិច្ចកសិករខ្មែរ។
ជារួម បច្ចេកទេសបង្កើតរបួសដោយមេកានិចនេះផ្តល់នូវដំណោះស្រាយចំណាយតិច ហានិភ័យទាប និងមានប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់ ដែលស័ក្តិសមបំផុតសម្រាប់ប្រជាកសិករកម្ពុជាក្នុងការបង្កើនទិន្នផលខ្លឹមចន្ទន៍ក្រស្នា។
ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖
| ពាក្យបច្ចេកទេស | ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) | និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition) |
|---|---|---|
| Aloeswood / Agarwood (ខ្លឹមចន្ទន៍ក្រស្នា) | ជាផ្នែកនៃសាច់ឈើចន្ទន៍ក្រស្នាដែលមានផ្ទុកជ័រក្រអូប (Oleoresin) ដែលកកើតឡើងនៅពេលដើមឈើមានរបួស ទទួលរងស្ត្រេស ឬមានការឆ្លងមេរោគ ដោយរុក្ខជាតិបញ្ចេញជ័រនេះមកដើម្បីការពារខ្លួនពីការរលួយ។ | ដូចជាសម្លាកដែលរាងកាយយើងបង្កើតឡើងដើម្បីព្យាបាលមុខរបួស ប៉ុន្តែសម្លាករបស់ដើមឈើនេះមានពណ៌ខ្មៅ ក្លិនក្រអូប និងមានតម្លៃថ្លៃ។ |
| Mechanical injury (របួសដោយមេកានិច) | ការបង្កើតមុខរបួសនៅលើដើមឈើដោយចេតនាតាមរយៈការប្រើប្រាស់ឧបករណ៍រូបវន្តដូចជា កូនសិ่ว វីស ដែកគោល ឬពូថៅ ដើម្បីជំរុញយន្តការការពារខ្លួនរបស់រុក្ខជាតិឱ្យបញ្ចេញជ័រប្រេង។ | ដូចជាការចាក់ម្ជុល ឬធ្វើឱ្យមុតស្បែកដោយចេតនា ដើម្បីឱ្យរាងកាយបញ្ចេញឈាមនិងកកជាក្រមរអញ្ចឹង។ |
| Oleoresin (ជ័រប្រេង ឬ អូលេអូរេស៊ីន) | ជាល្បាយនៃប្រេងនិងជ័រដែលដើមចន្ទន៍ក្រស្នាបញ្ចេញមកប្រមូលផ្តុំនៅជុំវិញតំបន់ដែលមានរបួស ដែលយូរៗទៅសាច់ឈើប្រែពណ៌ទៅជាត្នោតចាស់ ឬខ្មៅ និងមានក្លិនក្រអូបនៅពេលដុត។ | ដូចជាទឹកមាត់ដែលរាងកាយបញ្ចេញដើម្បីរំលាយអាហារ ឬទឹករំអិលការពារមេរោគ ប៉ុន្តែនេះជាជ័ររាវខាប់ៗសម្រាប់ការពារមុខរបួសរបស់ដើមឈើ។ |
| Discoloration ring (រង្វង់ប្រែពណ៌នៃសាច់ឈើ) | ជាតំបន់នៃសាច់ឈើដែលផ្លាស់ប្តូរពណ៌ពីសស្លេកទៅជាពណ៌លឿង ត្នោត ឬខ្មៅជុំវិញស្នាមរបួស ដែលបង្ហាញពីការកកកុញនៃសារធាតុជ័រ (Oleoresin) និងសញ្ញានៃការកកើតខ្លឹម។ | ដូចជាស្នាមជាំលើស្បែករបស់យើងនៅពេលត្រូវរបួស ដែលដំបូងក្រហម រួចប្រែជាស្វាយ និងខ្មៅ គ្រាន់តែរង្វង់ពណ៌របស់ឈើនេះបង្ហាញពីការឡើងខ្លឹម។ |
| Ferric oxide (អុកស៊ីដដែក ឬ ច្រែះដែក) | ជាសមាសធាតុគីមីដែលកើតចេញពីការច្រែះនៃដែកគោល នៅពេលត្រូវបានបោះចូលទៅក្នុងដើមឈើ វាមានប្រតិកម្មជាមួយនឹងសរសៃសាច់ឈើ (Fibers) ធ្វើឱ្យតំបន់ជុំវិញនោះប្រែទៅជាពណ៌ខ្មៅចាស់ ឬខ្មៅខាប់។ | ដូចជាច្រែះដែកដែលប្រឡាក់ជាប់ខោអាវធ្វើឱ្យមានស្នាមពណ៌ត្នោតចាស់ដែលពិបាកបោកគក់ចេញអញ្ចឹង។ |
| Sesquiterpene (សេសគីទែប៉ែន) | ជាសមាសធាតុសរីរាង្គ (ក្រុមអ៊ីដ្រូកាបូន) ដ៏សំខាន់ដែលត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងប្រេងចន្ទន៍ក្រស្នា ដែលជាអ្នកផ្តល់នូវក្លិនក្រអូបពិសេស (Fragrant properties) និងជាตัวบ่งชี้គុណភាពនៃខ្លឹមនៅលើទីផ្សារ។ | ដូចជាសារធាតុគីមីធម្មជាតិនៅក្នុងផ្កាម្លិះ ឬផ្កាកុលាប ដែលបញ្ចេញក្លិនក្រអូបទាក់ទាញធ្វើឱ្យមនុស្សចូលចិត្ត។ |
| Included-phloem (ជាលិកាផ្លូអែមបង្កប់) | ជាលក្ខណៈកាយវិភាគវិទ្យាពិសេសនៃសាច់ឈើដើមចន្ទន៍ក្រស្នា ដែលមានបំពង់បញ្ជូនអាហារ (Phloem) ជ្រៀតចូលលាយឡំក្នុងបំពង់បញ្ជូនទឹក (Xylem) ដែលជួយសម្រួលដល់ការបញ្ជូនសារធាតុចិញ្ចឹមទៅជួសជុលមុខរបួសនិងបង្កើតជ័រខ្លឹមបានលឿន។ | ដូចជាការសាងសង់ផ្លូវលំតូចៗកាត់ខ្វែងខ្វាត់ក្នុងផ្លូវជាតិធំៗ ដើម្បីងាយស្រួលដឹកជញ្ជូនស្បៀងអាហារទៅគ្រប់ទីកន្លែងបានយ៉ាងរហ័ស។ |
អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖
ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖
