Original Title: Current status of carangid aquaculture and way forward
Source: doi.org/10.34044/j.anres.2023.57.3.18
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ននៃវារីវប្បកម្មត្រីចារ៉ាងីត (Carangid) និងទិសដៅទៅមុខ

ចំណងជើងដើម៖ Current status of carangid aquaculture and way forward

អ្នកនិពន្ធ៖ Uthairat Na-Nakorn, Manoch Kamcharoen, Brian S. Santos, Shenna Kate M. Torres, Masamishi Nakajima, Wansuk Senanan, Maria Mojena Gonzales-Plasus, Cong Zeng

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2023, Agriculture and Natural Resources

វិស័យសិក្សា៖ Aquaculture

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះពិនិត្យលើស្ថានភាពវឌ្ឍនភាព បញ្ហាប្រឈម និងតម្រូវការក្នុងការអភិវឌ្ឍវារីវប្បកម្មត្រីសមុទ្រអម្បូរ Carangidae ដើម្បីឆ្លើយតបទៅនឹងតម្រូវការអាហារសមុទ្រដែលកំពុងកើនឡើង ខណៈដែលទិន្នផលនេសាទធម្មជាតិកំពុងធ្លាក់ចុះ។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការសិក្សានេះបានធ្វើការត្រួតពិនិត្យ និងសំយោគទិន្នន័យផលិតកម្មពីអង្គការស្បៀងអាហារនិងកសិកម្មនៃសហប្រជាជាតិ (FAO) ព្រមទាំងប្រមូលចងក្រងឯកសារស្រាវជ្រាវពីទិន្នន័យ SCOPUS និង Google Scholar។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Sea-cage and Pen Culture
ការចិញ្ចឹមក្នុងបែរនិងសំណាញ់ក្នុងសមុទ្រ
ជាប្រព័ន្ធដែលត្រូវបានប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយតាំងពីយូរលង់ណាស់មកហើយ និងទាមទារទុនវិនិយោគដំបូងទាបជាងប្រព័ន្ធទំនើបលើគោក។ ងាយរងគ្រោះដោយសារការផ្ទុះជំងឺ ប៉ារ៉ាស៊ីត (ដូចជា Benedenia seriolae) និងអាចបង្កការបំពុលបរិស្ថានទឹកសមុទ្រជុំវិញ។ ជាវិធីសាស្ត្រចិញ្ចឹមចម្បងដែលផ្តល់ទិន្នផលខ្ពស់បំផុតនាពេលបច្ចុប្បន្ន (ឧ. ត្រី Pompano នៅចិន) ប៉ុន្តែជួបបញ្ហាប្រឈមខ្លាំងលើការគ្រប់គ្រងជំងឺ។
Recirculating Aquaculture Systems (RAS)
ប្រព័ន្ធវារីវប្បកម្មទឹកវិលជុំលើគោក
អាចគ្រប់គ្រងគុណភាពទឹក កាត់បន្ថយហានិភ័យនៃជំងឺនិងប៉ារ៉ាស៊ីតបានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព និងកាត់បន្ថយផលប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថាន។ ត្រូវការទុនវិនិយោគដំបូង និងចំណាយប្រតិបត្តិការ (អគ្គិសនី និងការថែទាំ) ខ្ពស់ខ្លាំង ដែលទាមទារការគ្រប់គ្រងហិរញ្ញវត្ថុយ៉ាងច្បាស់លាស់។ ការពិសោធន៍បង្ហាញថាត្រី Yellowtail amberjack អាចលូតលាស់ពី ០,៧ ក្រាម ដល់ ២០០៦ ក្រាម ក្នុងរយៈពេល ៤៨៨ ថ្ងៃ ជាមួយនឹងអត្រាការផ្លាស់ប្តូរទឹកទាបបំផុត (០,៤៥%/ថ្ងៃ)។
Hatchery-produced Fingerlings vs. Wild-caught
ការផលិតកូនត្រីតាមរយៈការភ្ញាស់សិប្បនិម្មិត ប្រៀបធៀបនឹងការចាប់ពីធម្មជាតិ
កាត់បន្ថយសម្ពាធលើប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីធម្មជាតិ និងអនុញ្ញាតឱ្យមានការកែលម្អហ្សែន (Selective breeding) ដើម្បីធន់នឹងជំងឺ។ បច្ចេកទេសបង្កាត់ពូជសិប្បនិម្មិតនៅមានកម្រិតសម្រាប់ប្រភេទត្រីមួយចំនួន ដែលទាមទារការចិញ្ចឹមមេពូជរយៈពេលយូរ (៣ ទៅ ១០ ឆ្នាំ)។ ការភ្ញាស់សិប្បនិម្មិតគឺជាអាទិភាពចម្បងដែលត្រូវបានផ្តល់អនុសាសន៍ ដើម្បីធានានិរន្តរភាពនៃវិស័យវារីវប្បកម្មត្រីសមុទ្រ។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ឯកសារមិនបានបញ្ជាក់ពីតួលេខចំណាយជាក់លាក់នោះទេ ប៉ុន្តែបានសង្កត់ធ្ងន់លើតម្រូវការធនធាននិងបច្ចេកទេសកម្រិតខ្ពស់ដើម្បីពង្រីកផលិតកម្ម។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះពឹងផ្អែកយ៉ាងខ្លាំងលើទិន្នន័យផលិតកម្មពីប្រទេសចិន (ត្រី Pompano) និងប្រទេសជប៉ុន (ត្រី Yellowtail) ព្រមទាំងទិន្នន័យរួមពីអង្គការ FAO។ ប្រទេសទាំងនេះមានបរិយាកាសសមុទ្រ អាកាសធាតុ (ពាក់កណ្តាលត្រូពិច/ត្រជាក់) និងកម្រិតបច្ចេកវិទ្យាខុសពីកម្ពុជា។ សម្រាប់កម្ពុជា ការទាញយកអត្ថប្រយោជន៍ពីឯកសារនេះតម្រូវឱ្យមានការសាកល្បងបន្សាំទៅនឹងប្រភេទពូជត្រីក្នុងតំបន់ត្រូពិច (ឧ. Snubnose pompano) និងលទ្ធភាពនៃការវិនិយោគក្នុងស្រុក។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

ការស្រាវជ្រាវនេះមានអត្ថប្រយោជន៍យ៉ាងខ្លាំងជាមូលដ្ឋានគ្រឹះសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍវិស័យវារីវប្បកម្មត្រីសមុទ្រនៅកម្ពុជា ដែលបច្ចុប្បន្ននៅមានកម្រិតនៅឡើយ។

ការអនុវត្តតាមអនុសាសន៍នៃឯកសារនេះនឹងជួយកម្ពុជាក្នុងការផ្លាស់ប្តូរពីការនេសាទត្រីសមុទ្រធម្មជាតិ មកជាការចិញ្ចឹមបែបពាណិជ្ជកម្មប្រកបដោយនិរន្តរភាព និងផ្តល់តម្លៃសេដ្ឋកិច្ចខ្ពស់។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. ជំហានទី១៖ សិក្សាសក្តានុពលទីតាំងនិងជ្រើសរើសពូជត្រី: ចុះធ្វើការអង្កេតតាមតំបន់ឆ្នេរដើម្បីវាយតម្លៃគុណភាពទឹកសមុទ្រ និងកំណត់ប្រភេទត្រីអម្បូរ Carangidae ក្នុងស្រុកដែលមានសក្តានុពលសេដ្ឋកិច្ច ដូចជាត្រី Pompano (Trachinotus blochii) ដើម្បីយកមកធ្វើជាមេបាពូជ។
  2. ជំហានទី២៖ អភិវឌ្ឍបច្ចេកទេសផលិតកូនត្រីនៅមន្ទីរពិសោធន៍: រៀបចំអាងថែទាំមេពូជ និងអនុវត្តការចាក់អ័រម៉ូន (ប្រើប្រាស់ LHRHahCG) ដើម្បីជំរុញការបញ្ចេញពង។ ព្រមជាមួយគ្នានេះ ត្រូវរៀបចំប្រព័ន្ធបណ្ដុះចំណីរស់ដូចជា Rotifers និង Artemia ដោយបំប៉នបន្ថែមសារធាតុ n-3 HUFA
  3. ជំហានទី៣៖ សាកល្បងប្រព័ន្ធចិញ្ចឹម (Grow-out Systems): សាងសង់បែរចិញ្ចឹមសាកល្បង (Sea-cages) ខ្នាតតូចនៅសមុទ្រ ឬដំឡើងប្រព័ន្ធ Recirculating Aquaculture Systems (RAS) ដើម្បីប្រៀបធៀបអត្រាលូតលាស់ អត្រារស់រានមានជីវិត និងប្រសិទ្ធភាពសេដ្ឋកិច្ច។
  4. ជំហានទី៤៖ អនុវត្តការគ្រប់គ្រងជំងឺនិងចំណី: បញ្ឈប់ការផ្តល់ចំណីជាត្រីស្រស់ ដោយងាកមកប្រើប្រាស់ចំណីគ្រាប់សិប្បនិម្មិត (Pellets) និងអនុវត្តវិធានការជីវសុវត្ថិភាពដើម្បីការពារការរាតត្បាតនៃជំងឺបាក់តេរី Streptococcus ឬប៉ារ៉ាស៊ីតខាងក្រៅ។
  5. ជំហានទី៥៖ វាយតម្លៃខ្សែច្រវាក់តម្លៃនិងទីផ្សារ: វិភាគលើថ្លៃដើមផលិតកម្ម (ប្រៀបធៀបរវាងថ្លៃចំណី ថ្លៃថែទាំ និងតម្លៃលក់លើទីផ្សារក្នុងស្រុក) ដើម្បីធានាថាការចិញ្ចឹមនេះអាចផ្តល់ប្រាក់ចំណេញ មុននឹងផ្សព្វផ្សាយបច្ចេកទេសដល់វារីវប្បករ។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Recirculating aquaculture systems (ប្រព័ន្ធវារីវប្បកម្មទឹកវិលជុំ - RAS) វាជាប្រព័ន្ធចិញ្ចឹមត្រីលើគោកដែលបូមទឹកវិលជុំមកប្រើប្រាស់ឡើងវិញ ដោយឆ្លងកាត់ប្រព័ន្ធចម្រោះដើម្បីកម្ចាត់កាកសំណល់ កែតម្រូវគុណភាពទឹក និងកាត់បន្ថយការប្រើប្រាស់ទឹកថ្មី ព្រមទាំងទប់ស្កាត់ការចម្លងជំងឺពីប្រភពទឹកខាងក្រៅកុំឱ្យចូលក្នុងអាងចិញ្ចឹម។ ដូចជាប្រព័ន្ធចម្រោះទឹកក្នុងអាងហែលទឹក ដែលបឺតទឹកកខ្វក់ទៅចម្រោះឱ្យស្អាត រួចបញ្ជូនមកអាងវិញដើម្បីប្រើប្រាស់បន្តដោយមិនចាំបាច់ប្តូរទឹកថ្មីរហូតនោះទេ។
Broodstock (មេបាពូជ) ត្រីពេញវ័យដែលត្រូវបានគេជ្រើសរើស និងចិញ្ចឹមថែរក្សាយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់នៅក្នុងកសិដ្ឋានវារីវប្បកម្ម (ឬចាប់ពីធម្មជាតិមកបន្សាំ) ដើម្បីប្រើប្រាស់សម្រាប់តែការបង្កាត់ពូជ និងផលិតកូនត្រីជំនាន់ក្រោយៗ។ ដូចជាមេគោ ឬបាគោពូជល្អៗ ដែលកសិករចិញ្ចឹមទុកសម្រាប់តែបង្កាត់យកកូនពូជល្អ មិនមែនសម្រាប់យកសាច់ទៅលក់នោះទេ។
Luteinizing hormone-releasing hormone analogue (អ័រម៉ូនសំយោគ LHRHa) ជាសារធាតុអ័រម៉ូនសំយោគសិប្បនិម្មិតដែលគេប្រើសម្រាប់ចាក់ឬបង្កប់ក្នុងខ្លួនត្រីមេបា ដើម្បីភ្ញោចប្រព័ន្ធបន្តពូជរបស់វាឱ្យពង ឬបញ្ចេញទឹកកាម នៅពេលដែលពួកវាមិនអាចបង្កាត់ពូជតាមធម្មជាតិក្នុងលក្ខខណ្ឌអាងចិញ្ចឹម។ ដូចជាថ្នាំកាតាលីករដែលជួយដាស់រាងកាយត្រីឱ្យដឹងថា 'ដល់ពេលត្រូវពងកូនហើយ' ទោះបីជាវាមិននៅក្នុងបរិស្ថានសមុទ្រធម្មជាតិក៏ដោយ។
n-3 Highly unsaturated fatty acids (អាស៊ីតខ្លាញ់មិនឆ្អែតកម្រិតខ្ពស់ n-3 - n-3 HUFA) ជាប្រភេទអាស៊ីតខ្លាញ់អូមេហ្គា៣ (ដូចជា DHA និង EPA) ដែលមានសារៈសំខាន់បំផុតសម្រាប់ការលូតលាស់ ការរស់រានមានជីវិត និងការអភិវឌ្ឍប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទរបស់កូនត្រីសមុទ្រទើបញាស់ ដែលទាមទារឱ្យមានការបំប៉នបន្ថែមក្នុងចំណីរស់មុននឹងឱ្យកូនត្រីស៊ី។ ដូចជាការបន្ថែមវីតាមីន ឬសារធាតុបំប៉នពិសេសក្នុងទឹកដោះគោសម្រាប់ទារកទើបកើត ដើម្បីឱ្យខួរក្បាលនិងរាងកាយលូតលាស់បានរឹងមាំ។
Volitional spawning (ការបញ្ចេញពងតាមធម្មជាតិក្នុងអាង) ជាដំណើរការដែលត្រីមេបាបញ្ចេញពងនិងទឹកកាមដោយខ្លួនឯងនៅក្នុងអាងចិញ្ចឹម ក្រោយពីបានទទួលការជំរុញដោយអ័រម៉ូន ឬការរៀបចំបរិស្ថាន (ដូចជាសីតុណ្ហភាព និងពន្លឺ) ដោយមិនតម្រូវឱ្យមនុស្សចាប់ត្រីច្របាច់ពងចេញពីពោះនោះទេ។ ដូចជាការសម្រាលកូនដោយធម្មជាតិរបស់ម្តាយ ដោយគ្រាន់តែមានការជួយសម្រួលបរិយាកាស ជាជាងការវះកាត់យកកូនចេញ។
Viral nervous necrosis (ជំងឺរលាកកោសិកាសរសៃប្រសាទដោយវីរុស - VNN) ជាជំងឺដ៏កាចសាហាវបង្កដោយ Betanodavirus ដែលវាយប្រហារលើប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទ ខួរក្បាល និងភ្នែករបស់កូនត្រីសមុទ្រ ធ្វើឱ្យត្រីហែលវិលវល់ និងងាប់ជាបន្តបន្ទាប់ក្នុងអត្រាដ៏ខ្ពស់បំផុត។ ដូចជាជំងឺរលាកស្រោមខួរក្បាលដែលវាយប្រហារប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទកណ្តាល ធ្វើឱ្យអ្នកជំងឺបាត់បង់ការគ្រប់គ្រងរាងកាយនិងអាចបាត់បង់ជីវិតបានយ៉ាងរហ័ស។
Rotifers / Artemia (ចំណីរស់ / ផ្លុងតុងសត្វ) ជាពពួកសត្វល្អិតក្នុងទឹក ឬផ្លុងតុងតូចៗបំផុតដែលគេចិញ្ចឹមដើម្បីយកទៅធ្វើជាចំណីដំបូងសម្រាប់កូនត្រីទើបញាស់ ដោយសារវាមានទំហំតូចល្មមនឹងមាត់កូនត្រី និងមានចលនាដែលទាក់ទាញកូនត្រីឱ្យដេញស៊ី។ ដូចជាបបរខាប់ៗ ឬអាហារបំប្លែងទន់ៗដែលត្រូវបញ្ចុកទារកទើបផ្តាច់ដោះ ព្រោះពួកគេមិនទាន់មានធ្មេញនិងមិនអាចទំពារអាហាររឹងបាន។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖