Original Title: Fungicide resistance in Colletotrichum species causing durian anthracnose in eastern Thailand
Source: doi.org/10.34044/j.anres.2025.59.1.10
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ភាពស៊ាំនឹងថ្នាំសម្លាប់ផ្សិតនៅក្នុងប្រភេទផ្សិត Colletotrichum ដែលបង្កជាជំងឺអង់ត្រាក់ណូស (Anthracnose) លើទុរេននៅភាគខាងកើតប្រទេសថៃ

ចំណងជើងដើម៖ Fungicide resistance in Colletotrichum species causing durian anthracnose in eastern Thailand

អ្នកនិពន្ធ៖ Praeowanit Apithanasakulngeon (Kasetsart University), Sawita Suwannarat (Kasetsart University), Veeranee Tongsri (Kasetsart University)

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2025 Agriculture and Natural Resources

វិស័យសិក្សា៖ Plant Pathology

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ការសិក្សានេះដោះស្រាយបញ្ហាការគ្រប់គ្រងជំងឺអង់ត្រាក់ណូស (Anthracnose) លើទុរេនដែលបង្កឡើងដោយប្រភេទផ្សិត Colletotrichum នៅភាគខាងកើតប្រទេសថៃ ដោយផ្តោតជាពិសេសលើការលេចឡើងនូវចំនួនផ្សិតដែលស៊ាំនឹងថ្នាំសម្លាប់ផ្សិត ដែលបណ្តាលឱ្យការគ្រប់គ្រងជំងឺបរាជ័យ។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ អ្នកស្រាវជ្រាវបានបំបែកសំណាកផ្សិត Colletotrichum ចំនួន១៥ ពីចម្ការទុរេន និងបានធ្វើតេស្តភាពងាយរងគ្រោះរបស់ពួកវាទៅនឹងថ្នាំសម្លាប់ផ្សិតពាណិជ្ជកម្មចំនួន៥ប្រភេទ ដោយប្រើការធ្វើតេស្តក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍ និងលើស្លឹកដែលកាត់ចេញពីដើម។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Pyraclostrobin (QoI class fungicide)
ថ្នាំសម្លាប់ផ្សិត Pyraclostrobin (ក្រុម QoI)
មានប្រសិទ្ធភាពក្នុងការគ្រប់គ្រងជំងឺចំពោះសំណាកផ្សិតដែលមិនទាន់មានភាពស៊ាំ។ កើតមានភាពស៊ាំយ៉ាងទូលំទូលាយ ដោយសំណាកភាគច្រើន (៨ ក្នុងចំណោម ១៥) មានភាពស៊ាំនឹងថ្នាំនេះ ដែលធ្វើឱ្យបរាជ័យក្នុងការគ្រប់គ្រងជំងឺលើស្លឹក។ សំណាកផ្សិតមានកម្រិត EC50 ទូលំទូលាយ (ពី ០.០៩ ដល់ >១០០ µg/mL) ដោយភាគច្រើនបង្ហាញពីភាពស៊ាំខ្ពស់ក្នុងការរារាំងការលូតលាស់សរសៃផ្សិត។
Chlorothalonil and Mancozeb (Multi-site fungicides)
ថ្នាំសម្លាប់ផ្សិត Chlorothalonil និង Mancozeb (ក្រុម Multi-site)
ជាថ្នាំដែលមានយន្តការសកម្មភាពច្រើនកន្លែង (Multi-site) ដែលជាទូទៅពិបាកនឹងធ្វើឱ្យមេរោគស៊ាំ ព្រមទាំងមានតម្លៃសមរម្យ។ គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល សំណាកភាគច្រើនបានវិវឌ្ឍភាពស៊ាំនឹងថ្នាំទាំងពីរនេះរួចទៅហើយ (១១ សំណាកស៊ាំនឹង Chlorothalonil និង ៦ សំណាកស៊ាំនឹង Mancozeb)។ សំណាកដែលស៊ាំមានតម្លៃ EC50 >១២០ µg/mL ហើយ Mancozeb គ្មានប្រសិទ្ធភាពក្នុងការគ្រប់គ្រងជំងឺលើសំណាកដែលស៊ាំ (ManR) នោះទេ។
Difenoconazole and Prochloraz (DMI class fungicides)
ថ្នាំសម្លាប់ផ្សិត Difenoconazole និង Prochloraz (ក្រុម DMI)
មានប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់បំផុតក្នុងការរារាំងការលូតលាស់របស់សរសៃផ្សិត ហើយមិនទាន់រកឃើញភាពស៊ាំនៅក្នុងសំណាកដែលបានធ្វើតេស្តទាំងអស់។ Difenoconazole មិនសូវមានប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់ក្នុងការរារាំងការពន្លកស្ព័រ (Spore germination) របស់ផ្សិត ដូចការរារាំងសរសៃផ្សិតនោះទេ។ សំណាកទាំង១៥ ងាយរងគ្រោះទាំងស្រុងចំពោះថ្នាំទាំងពីរនេះ ដោយមានតម្លៃ EC50 ទាប (ពី ០.០២ ដល់ ៤៥.៥ µg/mL)។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការសិក្សានេះទាមទារនូវឧបករណ៍មន្ទីរពិសោធន៍រោគរុក្ខជាតិ សារធាតុគីមី និងបច្ចេកទេសម៉ូលេគុលកម្រិតខ្ពស់ ដើម្បីអនុវត្ត។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងដោយប្រមូលសំណាកផ្សិតពីចម្ការទុរេនក្នុងខេត្តចំនួន៣ (ចាន់ថាបុរី រ៉ាយ៉ុង និងត្រាត) នៅភាគខាងកើតប្រទេសថៃ និងធ្វើតេស្តតែលើពូជទុរេនម៉ាន់ថង ('Monthong') ប៉ុណ្ណោះ។ ទោះបីជាវាមិនមែនជាទិន្នន័យនៅកម្ពុជាផ្ទាល់ ប៉ុន្តែវាមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់ ព្រោះប្រទេសកម្ពុជាមានលក្ខខណ្ឌអាកាសធាតុ ដាំពូជទុរេនស្រដៀងគ្នា និងតែងតែនាំចូល ឬប្រើប្រាស់ថ្នាំកសិកម្មដែលមានប្រភពពីប្រទេសជិតខាង។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

លទ្ធផលនិងវិធីសាស្ត្រក្នុងការស្រាវជ្រាវនេះមានតម្លៃយ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់វិស័យកសិកម្មនៅប្រទេសកម្ពុជា ជាពិសេសក្នុងការគ្រប់គ្រងជំងឺលើដំណាំទុរេនដែលកំពុងមានសក្តានុពល។

ជារួម ការយល់ដឹងពីការវិវឌ្ឍនៃភាពស៊ាំរបស់ផ្សិត ជួយឱ្យកសិករកម្ពុជាកាត់បន្ថយការចំណាយលើថ្នាំគីមីដែលគ្មានប្រសិទ្ធភាព ព្រមទាំងអាចទប់ស្កាត់ការខូចខាតដំណាំទុរេនបានទាន់ពេលវេលា។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. សិក្សាពីការបំបែករោគរុក្ខជាតិ (Pathogen Isolation): រៀនអនុវត្តបច្ចេកទេសបំបែកសំណាកផ្សិត Colletotrichum ពីស្លឹកទុរេនដែលមានជំងឺ ដោយប្រើមជ្ឈដ្ឋាន Potato Dextrose Agar (PDA) និងបច្ចេកទេស Tissue transplanting ព្រមទាំង Single-spore isolation
  2. ការកំណត់អត្តសញ្ញាណតាមបែបម៉ូលេគុល (Molecular Identification): សិក្សាពីការចម្រាញ់ DNA និងប្រើប្រាស់ម៉ាស៊ីន PCR Thermal Cycler ជាមួយ primer ITS1/ITS4 រួចប្រើប្រាស់គេហទំព័រ NCBI Nucleotide BLAST ដើម្បីផ្ទៀងផ្ទាត់ប្រភេទផ្សិត។
  3. អនុវត្តការធ្វើតេស្តភាពស៊ាំនឹងថ្នាំ (Fungicide Sensitivity Assays): រៀនប្រើប្រាស់បច្ចេកទេស Poisoned food technique ដោយលាយថ្នាំសម្លាប់ផ្សិតក្នុងកម្រិតផ្សេងៗគ្នា រួចប្រើកម្មវិធី SPSS (វិធីសាស្ត្រ Probit analysis) ដើម្បីគណនាតម្លៃកម្រិតទប់ស្កាត់ EC50
  4. ការធ្វើតេស្តប្រសិទ្ធភាពលើស្លឹកផ្ទាល់ (Detached Leaf Assay): អនុវត្តការធ្វើតេស្តចាក់បញ្ចូលមេរោគលើស្លឹកទុរេនដែលកាត់ចេញពីដើម ហើយប្រើថ្នាំសម្លាប់ផ្សិតដោយត្រាំស្លឹក ដើម្បីវាយតម្លៃប្រសិទ្ធភាពជាក់ស្តែងក្នុងការកាត់បន្ថយទំហំដំបៅជំងឺ។
  5. អភិវឌ្ឍយុទ្ធសាស្ត្របង្វិលថ្នាំសម្លាប់ផ្សិត (Fungicide Rotation Strategy): ប្រើប្រាស់ចំណាត់ថ្នាក់ FRAC code ដើម្បីចងក្រងសៀវភៅណែនាំដល់កសិករពីរបៀបផ្លាស់ប្តូរវេនថ្នាំសម្លាប់ផ្សិត (ឧទាហរណ៍៖ ផ្លាស់ប្តូររវាងក្រុម DMI និងក្រុមផ្សេងទៀត) ដើម្បីការពារការកើនឡើងនៃភាពស៊ាំ។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Anthracnose (ជំងឺអង់ត្រាក់ណូស) ជាប្រភេទជំងឺរុក្ខជាតិដែលបង្កឡើងដោយពពួកផ្សិត ធ្វើឱ្យកោសិការុក្ខជាតិស្លាប់ ដោយបង្ហាញជារោគសញ្ញាស្នាមអុចៗពណ៌ត្នោត ឬខ្មៅ ហើយផតចុះក្រោមនៅលើស្លឹក ដើម ផ្កា ឬផ្លែ ដែលបណ្តាលឱ្យខូចខាតទិន្នផលកសិកម្មយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ ដូចជាជំងឺកមរមាស់លើស្បែកមនុស្សដែរ ប៉ុន្តែវាកើតលើស្លឹក ឬផ្លែឈើ ដែលធ្វើឱ្យមានស្នាមអុចៗ និងរលួយផតសាច់។
Fungicide resistance (ភាពស៊ាំនឹងថ្នាំសម្លាប់ផ្សិត) ជាសមត្ថភាពរបស់មេរោគផ្សិតក្នុងការវិវឌ្ឍខ្លួនដើម្បីអាចរស់រានមានជីវិត និងបន្តពូជបាន ទោះបីជាមានការប្រើប្រាស់ថ្នាំសម្លាប់ផ្សិតដែលធ្លាប់តែមានប្រសិទ្ធភាពសម្លាប់ពួកវាកាលពីមុនក៏ដោយ។ ការវិវឌ្ឍនេះច្រើនកើតឡើងដោយសារការប្រើប្រាស់ថ្នាំប្រភេទដដែលៗច្រើនដងពេក។ ដូចជាមេរោគក្នុងខ្លួនមនុស្សដែលលែងខ្លាចថ្នាំអង់ទីប៊ីយ៉ូទិក (Antibiotic) ដោយសារយើងលេបថ្នាំនោះដដែលៗ និងមិនបានត្រឹមត្រូវតាមក្បួនពេទ្យ។
Mycelial growth (ការលូតលាស់នៃសរសៃផ្សិត) ជាការលូតលាស់នៃផ្នែកលូតលាស់របស់ផ្សិត ដែលមានទម្រង់ជាបណ្តាញសរសៃឆ្មារៗពណ៌ស (Hyphae) លាតសន្ធឹងដើម្បីស្រូបយកសារធាតុចិញ្ចឹមពីមជ្ឈដ្ឋានជុំវិញ ឬពីរុក្ខជាតិដែលវាទុំលើ។ ដូចជាឫសរុក្ខជាតិដែលចាក់ស្រេះចូលទៅក្នុងដីដើម្បីស្រូបយកជីជាតិ និងទឹក គ្រាន់តែនេះជាសរសៃតូចៗរបស់ផ្សិតដែលចាក់ចូលក្នុងស្លឹក ឬផ្លែឈើដើម្បីស៊ីជាតិទឹកពីដើមឈើ។
EC50 (កម្រិតថ្នាំសកម្ម ៥០%) មកពីពាក្យពេញ Effective Concentration 50% គឺជារង្វាស់ដែលបង្ហាញពីកំហាប់នៃថ្នាំសម្លាប់ផ្សិតដែលតម្រូវឱ្យប្រើ ដើម្បីទប់ស្កាត់ការលូតលាស់ ឬការពន្លកស្ព័ររបស់ផ្សិតឱ្យបាន ៥០% បើធៀបទៅនឹងសំណាកត្រួតពិនិត្យ (Control) ដែលមិនបានប្រើថ្នាំ។ តម្លៃ EC50 កាន់តែទាប មានន័យថាថ្នាំកាន់តែខ្លាំង។ ដូចជាការរកមើលថាតើត្រូវប្រើកម្លាំងប៉ុន្មានដើម្បីទប់ឡានមួយឱ្យបន្ថយល្បឿនអស់ពាក់កណ្តាល។ វាជារង្វាស់បញ្ជាក់ថាថ្នាំនោះពូកែកម្រិតណា។
Quinone outside Inhibitors / QoIs (ថ្នាំសម្លាប់ផ្សិតក្រុម QoIs) ជាក្រុមថ្នាំសម្លាប់ផ្សិតដែលមានយន្តការសកម្មភាពដោយការទប់ស្កាត់ដំណើរការដកដង្ហើមរបស់កោសិកាផ្សិត ពិសេសគឺការរារាំងការបញ្ជូនអេឡិចត្រុងនៅក្នុងសេកង់ cytochrome bc1 នៃមីតូកុងឌ្រី ដែលធ្វើឱ្យផ្សិតខ្វះថាមពលនិងស្លាប់។ ឧទាហរណ៍៖ ថ្នាំ pyraclostrobin។ ដូចជាការច្របាច់ក ឬបិទច្រមុះមេរោគផ្សិតមិនឱ្យវាដកដង្ហើមបាន (បញ្ឈប់ការផលិតថាមពលក្នុងកោសិកា) ធ្វើឱ្យវាថប់ដង្ហើមស្លាប់។
DeMethylation Inhibitors / DMIs (ថ្នាំសម្លាប់ផ្សិតក្រុម DMIs) ជាក្រុមថ្នាំសម្លាប់ផ្សិតដែលធ្វើការរារាំងដល់ដំណើរការផលិតសារធាតុ sterol (ergosterol) ដែលជាសមាសធាតុដ៏សំខាន់សម្រាប់សាងសង់ភ្នាសកោសិការបស់ផ្សិត។ បើគ្មានភ្នាសកោសិកាទេ ផ្សិតមិនអាចបន្តការលូតលាស់បានឡើយ។ ឧទាហរណ៍៖ ថ្នាំ difenoconazole។ ដូចជាការបំផ្លាញរោងចក្រផលិតឥដ្ឋសម្រាប់សាងសង់ជញ្ជាំងផ្ទះ ធ្វើឱ្យកោសិកាផ្សិតមិនអាចសាងសង់ជញ្ជាំងការពារខ្លួនរបស់វាបាន រួចក៏បែកធ្លាយស្លាប់។
Multi-site fungicides (ថ្នាំសម្លាប់ផ្សិតដែលមានយន្តការសកម្មភាពច្រើនកន្លែង) ជាប្រភេទថ្នាំសម្លាប់ផ្សិតដែលវាយប្រហារទៅលើដំណើរការមេតាប៉ូលីស ឬទីតាំងគោលដៅជាច្រើនផ្សេងគ្នានៅក្នុងកោសិកាផ្សិតក្នុងពេលតែមួយ។ ដោយសារវាវាយប្រហារច្រើនកន្លែង ផ្សិតមានការលំបាកខ្លាំងក្នុងការវិវឌ្ឍភាពស៊ាំនឹងថ្នាំប្រភេទនេះ។ ឧទាហរណ៍៖ ថ្នាំ mancozeb។ ដូចជាការវាយប្រហារសត្រូវពីគ្រប់ទិសទី (ទាំងមុខ ក្រោយ លើ ក្រោម) ក្នុងពេលតែមួយ ដែលធ្វើឱ្យសត្រូវពិបាកនឹងរកវិធីការពារខ្លួនបានទាន់ពេល។
Poisoned food technique (បច្ចេកទេសលាយថ្នាំក្នុងចំណីមេរោគ) ជាវិធីសាស្ត្រធ្វើតេស្តក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍ដើម្បីវាយតម្លៃប្រសិទ្ធភាពនៃថ្នាំសម្លាប់ផ្សិត ដោយគេយកថ្នាំក្នុងកម្រិតផ្សេងៗគ្នាទៅលាយបញ្ចូលក្នុងមជ្ឈដ្ឋានចាហួយ (Agar) ដែលជាចំណីរបស់ផ្សិត មុននឹងដាក់ដាំមេរោគផ្សិតពីលើ ដើម្បីតាមដានមើលថាវានៅអាចលូតលាស់បានឬយ៉ាងណា។ ដូចជាការលាយថ្នាំបំពុលទៅក្នុងនុយសម្រាប់ចាប់កណ្តុរ ដើម្បីមើលថាតើកណ្តុរស៊ីហើយងាប់ ឬនៅរស់។
Spore germination (ការពន្លកស្ព័រផ្សិត) ជាដំណើរការបន្តពូជដែលស្ព័រ (ពូជ) របស់ផ្សិតចាប់ផ្តើមភ្ញាស់និងលូតលាស់ចេញជាសរសៃបំពង់តូចមួយ (Germ tube) នៅពេលវាជួបបរិយាកាសអំណោយផល (សំណើមនិងសីតុណ្ហភាពសមស្រប) ដែលជាជំហានដំបូងក្នុងការចាក់ទម្លុះចូលទៅបង្ករោគក្នុងស្លឹករុក្ខជាតិ។ ដូចជាគ្រាប់ពូជរុក្ខជាតិដែលចាប់ផ្តើមដុះពន្លកចេញជាដើមតូចៗនៅពេលយើងយកវាទៅកប់ក្នុងដីនិងស្រោចទឹកសើម។
ITS sequencing (ការតម្រៀបសេកង់ ITS) ជាបច្ចេកទេសជីវសាស្ត្រម៉ូលេគុលដែលត្រូវបានប្រើដើម្បីអានតម្រៀបកូដសេកង់ DNA នៅក្នុងតំបន់ Internal Transcribed Spacer របស់ហ្សែន។ វាត្រូវបានប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយទុកជា "បាកូដ DNA" សម្រាប់កំណត់អត្តសញ្ញាណនិងបែងចែកប្រភេទ (Species) របស់ផ្សិតឱ្យបានច្បាស់លាស់។ ដូចជាការស្កេនបាកូដ (Barcode) លើទំនិញនៅតាមផ្សារទំនើប ដើម្បីដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាវាជាផលិតផលអ្វី និងមានប្រភពមកពីរោងចក្រណា។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖