Original Title: Sustainable Food and Agriculture Production: Reducing Food Waste through Technological Advancements and Assessing its Economic Impact
Source: doi.org/10.36956/rwae.v5i3.1276
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ផលិតកម្មស្បៀងអាហារនិងកសិកម្មប្រកបដោយនិរន្តរភាព៖ ការកាត់បន្ថយសំណល់អាហារតាមរយៈភាពជឿនលឿននៃបច្ចេកវិទ្យា និងការវាយតម្លៃផលប៉ះពាល់សេដ្ឋកិច្ចរបស់វា

ចំណងជើងដើម៖ Sustainable Food and Agriculture Production: Reducing Food Waste through Technological Advancements and Assessing its Economic Impact

អ្នកនិពន្ធ៖ Oznur OZTUNA TANER (Aksaray University)

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2024 Research on World Agricultural Economy

វិស័យសិក្សា៖ Agricultural Economics / Sustainability

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ឯកសារនេះដោះស្រាយបញ្ហាវិបត្តិសំណល់អាហារសកល ដែលបច្ចុប្បន្នមានប្រហែល ៣៣% នៃអាហារដែលផលិតសម្រាប់មនុស្សត្រូវបានខ្ជះខ្ជាយ ដែលបណ្តាលឱ្យមានផលប៉ះពាល់ធ្ងន់ធ្ងរដល់បរិស្ថាន សង្គម និងសេដ្ឋកិច្ច។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការសិក្សានេះប្រើប្រាស់វិធីសាស្ត្រចម្រុះដោយធ្វើការវិភាគតាមប្រធានបទនិងការប្រៀបធៀបលើអក្សរសិល្ប៍ និងករណីសិក្សាដែលមានស្រាប់ទាក់ទងនឹងខ្សែសង្វាក់ផ្គត់ផ្គង់អាហារ។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Precision Agriculture
កសិកម្មច្បាស់លាស់ (ប្រើប្រាស់ដ្រូន សេនស័រ និង GPS)
ជួយបង្កើនប្រសិទ្ធភាពនៃការប្រើប្រាស់ធនធាន (ទឹក ជី) តាមដានសុខភាពដំណាំបានច្បាស់លាស់ និងកាត់បន្ថយការបាត់បង់ទិន្នផលមុននិងក្រោយពេលប្រមូលផល។ ទាមទារការចំណាយខ្ពស់ក្នុងការរៀបចំដំបូង ដែលធ្វើឱ្យកសិករខ្នាតតូចនៅប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍ពិបាកនឹងទទួលបានបច្ចេកវិទ្យាទាំងនេះ។ ធ្វើឱ្យប្រសើរឡើងនូវការប្រើប្រាស់ធនធានកសិកម្ម និងកាត់បន្ថយការខាតបង់ក្នុងការផលិត។
Smart Packaging
ការវេចខ្ចប់ឆ្លាតវៃ (ប្រើប្រាស់ RFID, QR Codes និងសេនស័រ)
អាចតាមដានស្ថានភាពអាហារ និងផ្តល់ព័ត៌មានជាក់ស្តែងពីភាពស្រស់និងគុណភាព ដើម្បីពន្យារអាយុកាលអាហារ។ មានតម្លៃថ្លៃក្នុងការផលិត និងតម្រូវឱ្យមានការយល់ដឹងពីអ្នកប្រើប្រាស់ចុងក្រោយក្នុងការអានទិន្នន័យ។ បង្កើនរយៈពេលផ្ទុកអាហារដោយមិនធ្វើឱ្យខូចគុណភាព និងផ្តល់ព័ត៌មានសុវត្ថិភាពដល់អ្នកប្រើប្រាស់។
Blockchain Technology
បច្ចេកវិទ្យាប្លុកឆេន (សម្រាប់ការតាមដានខ្សែសង្វាក់ផ្គត់ផ្គង់)
ផ្តល់នូវកំណត់ត្រាដែលមិនអាចកែប្រែបាន ងាយស្រួលតាមដានប្រភពដើម និងធានាសុវត្ថិភាពអាហារប្រកបដោយតម្លាភាព។ ទាមទារប្រព័ន្ធអ៊ិនធឺណិតល្បឿនលឿន និងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធឌីជីថលរឹងមាំ ហើយប្រឈមនឹងបញ្ហាសុវត្ថិភាពទិន្នន័យឯកជនភាព។ កាត់បន្ថយការខាតបង់ដោយសារការក្លែងបន្លំ និងការចម្លងរោគ ព្រមទាំងជួយរៀបចំប្រព័ន្ធបញ្ចុះតម្លៃមុនពេលផុតកំណត់។
Artificial Intelligence (AI) and Machine Learning (ML)
បញ្ញាសិប្បនិម្មិត និងម៉ាស៊ីនរៀន
អាចវិភាគទិន្នន័យច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ ដើម្បីព្យាករណ៍តម្រូវការបានយ៉ាងសុក្រឹត និងគ្រប់គ្រងស្តុកទំនិញ ដើម្បីទប់ស្កាត់ការខូចខាត។ ត្រូវការទិន្នន័យប្រវត្តិសាស្រ្ត និងទិន្នន័យជាក់ស្តែងច្រើន ព្រមទាំងទាមទារអ្នកជំនាញបច្ចេកទេសកម្រិតខ្ពស់ក្នុងការអភិវឌ្ឍ។ ធ្វើឱ្យការផ្គត់ផ្គង់មានតុល្យភាពជាមួយតម្រូវការ ដែលឈានទៅកាត់បន្ថយសំណល់ទូទាំងខ្សែសង្វាក់។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការអនុវត្តបច្ចេកវិទ្យាទាំងនេះទាមទារការវិនិយោគហិរញ្ញវត្ថុខ្ពស់ ជាពិសេសសម្រាប់កសិករខ្នាតតូច ព្រមទាំងត្រូវការហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធឌីជីថលរឹងមាំ និងចំណេះដឹងបច្ចេកទេស។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះគឺជាការពិនិត្យឡើងវិញនូវអក្សរសិល្ប៍ (Literature Review) ក្នុងកម្រិតសកល ដែលគ្របដណ្តប់ទាំងប្រទេសអភិវឌ្ឍន៍និងប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ បច្ចេកវិទ្យាដូចជា Blockchain និង AI គឺត្រូវបានស្រាវជ្រាវនិងអនុវត្តច្រើននៅក្នុងបរិបទប្រទេសអភិវឌ្ឍន៍ដែលមានហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធគ្រប់គ្រាន់។ នេះជាបញ្ហាប្រឈមសម្រាប់កម្ពុជា ពីព្រោះកម្រិតចំណេះដឹងឌីជីថល អ៊ិនធឺណិតនៅជនបទ និងលទ្ធភាពហិរញ្ញវត្ថុរបស់កសិករខ្មែរនៅមានកម្រិត ដែលទាមទារឱ្យមានការកែច្នៃបច្ចេកវិទ្យាទាំងនេះឱ្យស្របតាមបរិបទក្នុងស្រុកសិន។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

វិធីសាស្ត្រនិងបច្ចេកវិទ្យាដែលបានលើកឡើងក្នុងឯកសារនេះ ពិតជាមានសក្តានុពលខ្ពស់ក្នុងការធ្វើទំនើបកម្មវិស័យកសិកម្ម និងកាត់បន្ថយការបាត់បង់ទិន្នផលនៅកម្ពុជា ប្រសិនបើត្រូវបានអនុវត្តជាជំហានៗ។

ជាការសន្និដ្ឋាន បើទោះបីជាបច្ចេកវិទ្យាទាំងនេះទាមទារដើមទុន និងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធខ្ពស់ ប៉ុន្តែការចាប់ផ្តើមសាកល្បងជាគម្រោងតូចៗ (Pilot projects) ដោយមានការគាំទ្រពីរដ្ឋនិងឯកជន នឹងផ្តល់ផលចំណេញរយៈពេលវែងដល់សន្តិសុខស្បៀងនៅកម្ពុជា។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. ជំហានទី១៖ ការប្រមូលទិន្នន័យមូលដ្ឋានលើសំណល់អាហារក្នុងស្រុក: និស្សិតគួរចាប់ផ្តើមដោយការធ្វើអង្កេតប្រមូលទិន្នន័យជាក់ស្តែងអំពីទំហំ និងមូលហេតុនៃការខាតបង់អាហារនៅតាមទីផ្សារបោះដុំ (ឧទាហរណ៍ ផ្សារដើមគរ) ដោយប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ប្រមូលទិន្នន័យដូចជា KoboToolboxGoogle Forms
  2. ជំហានទី២៖ ការសិក្សានិងបង្កើតឧបករណ៍ IoT កម្រិតមូលដ្ឋាន: ចាប់ផ្តើមរៀនអំពីការបង្កើតប្រព័ន្ធសេនស័រវាស់សីតុណ្ហភាព និងសំណើមតម្លៃថោក ដោយប្រើប្រាស់ ArduinoRaspberry Pi ដើម្បីសាកល្បងតាមដានការរក្សាទុកបន្លែផ្លែឈើក្នុងឃ្លាំង ឬក្នុងឡានដឹកទំនិញ។
  3. ជំហានទី៣៖ ស្វែងយល់ពីការវិភាគទិន្នន័យ និង AI: ប្រើប្រាស់ទិន្នន័យលក់របស់ផ្សារទំនើប ឬទិន្នន័យអាកាសធាតុ ដើម្បីសរសេរកូដក្នុង Python ដោយប្រើប្រាស់ Scikit-learnTensorFlow ក្នុងការបង្កើតម៉ូដែលព្យាករណ៍តម្រូវការទីផ្សារ និងកាត់បន្ថយការសល់ស្តុក។
  4. ជំហានទី៤៖ ការរៀបចំប្រព័ន្ធតាមដាន (Traceability) ដោយប្រើ Blockchain: សិក្សាពីវេទិកាតាមដានប្រភពដើមដែលមានស្រាប់ ដូចជា IBM Food Trust ឬប្រើប្រាស់ Ethereum Smart Contracts ជាគំរូសាកល្បង ដើម្បីយល់ពីរបៀបនៃការកសាងប្រព័ន្ធទិន្នន័យដែលមានតម្លាភាពសម្រាប់កសិផលខ្មែរ។
  5. ជំហានទី៥៖ ការអភិវឌ្ឍកម្មវិធីទូរស័ព្ទសង្គ្រោះអាហារ (Food Rescue App): បង្កើតគំរូកម្មវិធីទូរស័ព្ទ (Prototype) ដោយប្រើប្រាស់ FlutterReact Native ដែលអាចជួយភ្ជាប់ភោជនីយដ្ឋាន ផ្សារទំនើប ជាមួយនឹងអ្នកទិញ ដើម្បីលក់បញ្ចុះតម្លៃអាហារដែលជិតផុតកំណត់ ស្រដៀងទៅនឹងកម្មវិធី Too Good To Go។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Precision Agriculture (កសិកម្មច្បាស់លាស់) ការប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាដូចជា GPS ដ្រូន និងសេនស័រ ដើម្បីប្រមូលទិន្នន័យជាក់ស្តែងអំពីស្ថានភាពដីនិងដំណាំ រួចផ្តល់ទឹក ជី ឬថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិតតែនៅកន្លែងដែលត្រូវការ និងក្នុងបរិមាណត្រឹមត្រូវ ដើម្បីបង្កើនទិន្នផល និងកាត់បន្ថយការខ្ជះខ្ជាយធនធាន។ ដូចជាការឱ្យថ្នាំតាមវេជ្ជបញ្ជាដល់អ្នកជំងឺម្នាក់ៗដោយផ្ទាល់តាមស្ថានភាពជំងឺ ជាជាងការចែកថ្នាំដល់មនុស្សគ្រប់គ្នាក្នុងបន្ទប់តែមួយដោយមិនខ្វល់ថាអ្នកណាឈឺឬអត់។
Smart Packaging (ការវេចខ្ចប់ឆ្លាតវៃ) ការប្រើប្រាស់សម្ភារៈវេចខ្ចប់ដែលមានបំពាក់សេនស័រ ឬឧបករណ៍ចង្អុលបង្ហាញ (ដូចជាការប្តូរពណ៌ ឬប្រព័ន្ធសេនស័រកម្រិតអុកស៊ីហ្សែន) ដើម្បីតាមដានគុណភាព សីតុណ្ហភាព និងភាពស្រស់នៃអាហារជាក់ស្តែង ដែលជួយកំណត់ពីស្ថានភាពខូចគុណភាពបានយ៉ាងរហ័ស។ ដូចជាទែម៉ូម៉ែត្រដែលបិទជាប់នឹងប្រអប់បាយ ដែលប្រាប់អ្នករាល់ពេលថាបាយនៅស្រស់ឬផ្អូមដោយគ្រាន់តែមើលពណ៌របស់វានៅលើប្រអប់។
Blockchain Technology (បច្ចេកវិទ្យាប្លុកឆេន) ប្រព័ន្ធផ្ទុកទិន្នន័យឌីជីថលបែបវិមជ្ឈការ (Decentralized) ដែលកត់ត្រាពីប្រវត្តិ និងចលនារបស់ទំនិញនៅគ្រប់ដំណាក់កាលនៃខ្សែសង្វាក់ផ្គត់ផ្គង់ ដោយទិន្នន័យទាំងនេះមិនអាចកែប្រែ ឬលុបចោលបានឡើយ ដែលផ្តល់នូវតម្លាភាពនិងទំនុកចិត្តខ្ពស់។ ដូចជាសៀវភៅកំណត់ហេតុរួមមួយ ដែលរាល់ពេលមានអ្នកសរសេរបន្ថែម មនុស្សគ្រប់គ្នានឹងទទួលបានច្បាប់ចម្លងដូចៗគ្នា ហើយគ្មាននរណាម្នាក់អាចលុប ឬលួចកែប្រែអ្វីដែលបានសរសេរួចនោះទេ។
Global Warming Potential (សក្តានុពលនៃការឡើងកំដៅផែនដី) រង្វាស់ដែលបង្ហាញពីកម្រិតដែលឧស្ម័នផ្ទះកញ្ចក់នីមួយៗ (ដូចជាឧស្ម័នមេតាន) អាចស្រូបយកកម្តៅនៅក្នុងបរិយាកាស ប្រៀបធៀបទៅនឹងឧស្ម័នកាបូនិក (CO2) ក្នុងរយៈពេលកំណត់ណាមួយ ដែលជួយឱ្យគេវាយតម្លៃពីផលប៉ះពាល់របស់វាទៅលើការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ។ ដូចជាការប្រៀបធៀបកម្រិតភាពហឹររបស់ម្ទេស ដោយយកម្ទេសប្លោកជាកម្រិតទាបបំផុតលេខ១ (CO2) ហើយម្ទេសដៃនាង (មេតាន) មានភាពហឹរខ្លាំងជាង ២៨ ដង។
Machine Learning (ម៉ាស៊ីនរៀន) ផ្នែកមួយនៃបញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) ដែលផ្តល់លទ្ធភាពឱ្យប្រព័ន្ធកុំព្យូទ័ររៀនសូត្រពីទិន្នន័យចាស់ៗ ដើម្បីទស្សន៍ទាយនិន្នាការតម្រូវការទីផ្សារ គ្រប់គ្រងស្តុកអាហារ និងសម្រេចចិត្តដោយស្វ័យប្រវត្តិដើម្បីទប់ស្កាត់ការខូចខាតអាហារ។ ដូចជាអ្នកលក់ចាប់ហួយដ៏ឆ្លាតវៃម្នាក់ ដែលចំណាំច្បាស់ពីទម្លាប់ទិញរបស់អតិថិជនរាល់ថ្ងៃ ហើយដឹងមុនថាថ្ងៃស្អែកគួរយកអីវ៉ាន់អ្វីមកលក់ប៉ុន្មាន ដើម្បីកុំឱ្យសល់ខូច។
Biodigester (ម៉ាស៊ីន ឬអាងផលិតជីវឧស្ម័ន) ប្រព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យាដែលប្រើសម្រាប់ផ្ទុកកាកសំណល់សរីរាង្គ (ដូចជាសំណល់អាហារ និងលាមកសត្វ) ដើម្បីឱ្យវាពុកផុយក្នុងស្ថានភាពគ្មានអុកស៊ីហ្សែន ហើយបង្កើតបានជាឧស្ម័នមេតាន (Biogas) សម្រាប់ផលិតជាថាមពលអគ្គិសនី ឬកម្តៅ។ ដូចជាក្រពះរបស់សត្វគោ ដែលស៊ីស្មៅ (កាកសំណល់) ចូលទៅរំលាយក្នុងពោះដោយគ្មានខ្យល់ ហើយបញ្ចេញមកវិញនូវឧស្ម័នដែលអាចយកទៅដុតឆេះប្រើប្រាស់ជាថាមពលបាន។
Radio Frequency Identification / RFID (ការកំណត់អត្តសញ្ញាណតាមប្រេកង់វិទ្យុ) បច្ចេកវិទ្យាប្រើប្រាស់រលកសញ្ញាវិទ្យុដើម្បីអាន និងចាប់យកព័ត៌មានដែលផ្ទុកនៅក្នុងបន្ទះឈីបតូចៗ (Tag) ដែលបិទជាប់នឹងការវេចខ្ចប់អាហារ ដើម្បីតាមដានទីតាំង ចំនួន និងប្រវត្តិរបស់ទំនិញនៅក្នុងខ្សែសង្វាក់ផ្គត់ផ្គង់ដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ ដូចជាបាកូដ (Barcode) លើទំនិញដែលអ្នកគិតលុយស្កេនដែរ តែវាទំនើបជាងត្រង់ថា ម៉ាស៊ីនអាចស្កេនទំនិញរាប់រយក្នុងពេលតែមួយពីចម្ងាយ ដោយមិនបាច់មើលចំពីមុខទំនិញនីមួយៗនោះទេ។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖