បញ្ហា (The Problem)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះសិក្សាពីប្រវត្តិ និងទម្រង់នៃការគ្រប់គ្រងការសម្តែងល្ខោនខោន (Khon) នៅរោងមហោស្រពហ្លួងសាលាឆ្លើមក្រុង ព្រមទាំងស្វែងរកគោលការណ៍ណែនាំដើម្បីអភិវឌ្ឍការគ្រប់គ្រងប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាពទល់នឹងចរន្តសកលភាវូបនីយកម្ម។
វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះប្រើប្រាស់វិធីសាស្ត្រចម្រុះ ដែលរួមបញ្ចូលការស្រាវជ្រាវឯកសារ ការសម្ភាសន៍ និងការស្ទង់មតិទស្សនិកជន។
លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖
| វិធីសាស្ត្រ (Method) | គុណសម្បត្តិ (Pros) | គុណវិបត្តិ (Cons) | លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result) |
|---|---|---|---|
| High-Tech / Multimedia Adaptation (Khon Jintanaruemit) ការសម្របទម្រង់បច្ចេកវិទ្យាទំនើប (Khon Jintanaruemit ឆ្នាំ ១៩៩៣) |
ទាក់ទាញទស្សនិកជនបរទេសនិងយុវជនសម័យថ្មីបានយ៉ាងល្អ ដោយសារការប្រើប្រាស់ពន្លឺ ឡាស៊ែរ និងសាច់រឿងខ្លីទាក់ទាញ។ | ទាមទារប្រព័ន្ធបច្ចេកទេសខ្ពស់ និងអាចរងការរិះគន់ពីអ្នកអភិរក្សនិយមចាស់ទុំថាបាត់បង់ទម្រង់ដើមខ្លះ។ | ទទួលបានជោគជ័យក្នុងការធ្វើពាណិជ្ជកម្ម និងកាត់បន្ថយរយៈពេលសម្តែងមកត្រឹម ២ ម៉ោង។ |
| Theatre Company Management Model គំរូគ្រប់គ្រងតាមបែបក្រុមហ៊ុនមហោស្រព (ឆ្នាំ ២០០៥-២០០៧) |
មានការបែងចែកតួនាទីច្បាស់លាស់រវាងផ្នែករដ្ឋបាលនិងផ្នែកផលិត មានអ្នកដឹកនាំជំនាញ និងការហ្វឹកហាត់ជាប្រព័ន្ធ។ | ជួបប្រទះការលំបាកនៅពេលរចនាសម្ព័ន្ធការងារមិនស៊ីសង្វាក់គ្នា និងមានការជ្រៀតជ្រែកពីអ្នកគ្រប់គ្រងទូទៅមកលើផ្នែកសិល្បៈ។ | បង្កើតបានទម្រង់សម្តែងរយៈពេល ៩០ នាទីដ៏រលូន ប៉ុន្តែរចនាសម្ព័ន្ធគ្រប់គ្រងដួលរលំវិញដោយសារបញ្ហាផ្ទៃក្នុង។ |
| General Management Principle (POSDCORB) គោលការណ៍គ្រប់គ្រងទូទៅ (POSDCORB) |
ជួយឱ្យប្រតិបត្តិការមានរបៀបរៀបរយ ធានាបាននូវការវាយតម្លៃត្រឹមត្រូវ និងអភិវឌ្ឍគុណភាពសិល្បករជាប្រចាំ។ | ទាមទារឱ្យសិល្បករបុរាណផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិតមករកការធ្វើការងារតាមស្តង់ដាររដ្ឋបាលបែបអាជីព។ | ជាទ្រឹស្តីដែលការស្រាវជ្រាវស្នើឡើងដើម្បីធានានិរន្តរភាពនៃការគ្រប់គ្រងល្ខោនខោនទៅថ្ងៃអនាគត។ |
ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការគ្រប់គ្រងការសម្តែងល្ខោនខោនខ្នាតធំទាមទារការវិនិយោគខ្ពស់លើធនធានមនុស្សជំនាញ បរិក្ខារឆាក និងពេលវេលាហ្វឹកហាត់។
ការសិក្សានេះផ្តោតតែលើរោងមហោស្រពហ្លួងសាលាឆ្លើមក្រុង (ទីក្រុងបាងកក) និងប្រមូលទិន្នន័យពីទស្សនិកជន ១០០ នាក់ ដែលភាគច្រើនជានិស្សិតនិងយុវជន។ វាមិនតំណាងឱ្យទស្សនិកជននៅតាមតំបន់ជនបទនោះទេ ប៉ុន្តែវាមានតម្លៃសម្រាប់កម្ពុជាក្នុងការស្វែងយល់ពីអាកប្បកិរិយារបស់អ្នកទស្សនានៅទីក្រុងធំៗចំពោះសិល្បៈបុរាណ។
វិធីសាស្ត្រនៃការបង្រួមសាច់រឿង និងការគ្រប់គ្រងបែបអាជីពនេះ គឺពិតជាអាចអនុវត្តបានយ៉ាងល្អសម្រាប់វិស័យសិល្បៈនៅកម្ពុជា។
ការធ្វើទំនើបកម្មលើរដ្ឋបាលគ្រប់គ្រង និងការកែច្នៃទម្រង់សម្តែងឱ្យខ្លីតែទាក់ទាញ គឺជាកត្តាគន្លឹះដើម្បីថែរក្សាសិល្បៈបុរាណកម្ពុជាឱ្យមាននិរន្តរភាពក្នុងទីផ្សារសកលភាវូបនីយកម្ម។
ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖
| ពាក្យបច្ចេកទេស | ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) | និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition) |
|---|---|---|
| Theatre Company | ជាទម្រង់រៀបចំអង្គភាពសិល្បៈទស្សនីយភាពបែបអាជីព និងជាប្រព័ន្ធ ដោយមានការបែងចែករចនាសម្ព័ន្ធការងារច្បាស់លាស់រវាងផ្នែករដ្ឋបាល (Administration) ផ្នែកផលិត (Production) និងអ្នកសម្តែង ក្នុងគោលបំណងបង្កើតនិរន្តរភាពអាជីវកម្មសិល្បៈ។ | ដូចជាការប្រែក្លាយក្រុមអ្នកលេងភ្លេងស្ម័គ្រចិត្តតាមភូមិ ឲ្យទៅជាផលិតកម្មតន្ត្រីអាជីពដែលមានអ្នកចាត់ការ ទីផ្សារ និងអ្នកបច្ចេកទេសច្បាស់លាស់។ |
| POSDCORB | ជាទ្រឹស្តីរដ្ឋបាលគ្រប់គ្រងដែលបង្កើតឡើងដោយ Luther Gulick រួមមាន ផែនការ (Planning) រៀបចំរចនាសម្ព័ន្ធ (Organizing) ចាត់ចែងបុគ្គលិក (Staffing) ដឹកនាំ (Directing) សម្របសម្រួល (Coordinating) រាយការណ៍ (Reporting) និងគ្រប់គ្រងថវិកា (Budgeting) ដែលត្រូវបានយកមកអនុវត្តក្នុងការគ្រប់គ្រងការផលិតល្ខោន។ | ដូចជារូបមន្តធ្វើម្ហូបមួយមុខ ដែលប្រាប់ពីជំហានតាំងពីការទិញគ្រឿងផ្សំ រហូតដល់ការរៀបចំដាក់ចាន ដើម្បីឲ្យការងារចេញមកល្អឥតខ្ចោះនិងមិនច្របូកច្របល់។ |
| Span of Control | ជាទំហំឬចំនួនបុគ្គលិកចំណុះដែលអ្នកគ្រប់គ្រងម្នាក់ (ឧទាហរណ៍ អ្នកដឹកនាំរឿង ឬអ្នកគ្រប់គ្រងឆាក) អាចមើលការខុសត្រូវនិងបញ្ជាបានប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព។ ប្រសិនបើមានចំនួនអ្នកសម្តែងច្រើនពេក ការគ្រប់គ្រងអាចនឹងជួបបញ្ហាប្រសិនបើមិនបែងចែកអ្នកជំនួយការ។ | ដូចជាគ្រូបង្រៀនម្នាក់ដែលអាចមើលថែសិស្សក្នុងថ្នាក់បានល្អបំផុតត្រឹម ៣០ នាក់ បើមានដល់ ១០០ នាក់ គ្រូនោះនឹងមិនអាចយកចិត្តទុកដាក់បានគ្រប់គ្នានោះទេ។ |
| Stage Manager | ជាអ្នកទទួលខុសត្រូវខ្ពស់បំផុតនៅពេលការសម្តែងកំពុងប្រព្រឹត្តទៅផ្ទាល់ (Live) មានតួនាទីបញ្ជាភ្លើង សំឡេង ឆាក និងផ្តល់សញ្ញា (Cue) ហៅអ្នកសម្តែងឲ្យចេញចូលឆាកតាមម៉ោងពេលដែលបានកំណត់យ៉ាងច្បាស់លាស់។ | ដូចជាប៉ូលិសចរាចរណ៍នៅក្បែរស្តុប ដែលជាអ្នកបញ្ជាថានរណាត្រូវទៅ នរណាត្រូវឈប់ ដើម្បីកុំឲ្យមានភាពវឹកវរនៅលើឆាក។ |
| Artistic Director | ជាអ្នកកំណត់ទិសដៅសិល្បៈ ជ្រើសរើសសាច់រឿង កំណត់ទម្រង់សោភ័ណភាពនៃការសម្តែង និងធានាថាគុណភាពសិល្បៈដែលផលិតចេញមក គឺស្របតាមចក្ខុវិស័យ (Vision) របស់រោងមហោស្រព ឬក្រុមហ៊ុន។ | ដូចជាចុងភៅឯក (Head Chef) ដែលមិនមែនជាអ្នករត់តុ ប៉ុន្តែជាអ្នកកំណត់មុខម្ហូប និងរសជាតិប្រចាំភោជនីយដ្ឋានទាំងមូល។ |
| SWOT Analysis | ជាឧបករណ៍វិភាគជាយុទ្ធសាស្ត្រដើម្បីវាយតម្លៃចំណុចខ្លាំង (Strengths) ចំណុចខ្សោយ (Weaknesses) ឱកាស (Opportunities) និងការគំរាមកំហែង (Threats) នៅក្នុងការរៀបចំគម្រោងសម្តែង ដើម្បីរៀបចំផែនការទីផ្សារ និងទាក់ទាញទស្សនិកជនបានត្រឹមត្រូវ។ | ដូចជាการពិនិត្យសុខភាពខ្លួនឯង និងមើលស្ថានភាពអាកាសធាតុ មុនពេលសម្រេចចិត្តចេញទៅប្រកួតកីឡា ដើម្បីដឹងថាខ្លួនឯងមានប្រៀបឬចាញ់ប្រៀបដៃគូ។ |
ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖
