Original Title: Infection of maize by Fusarium species and contamination with fumonisin in africa
Source: doi.org/10.46882/FAFT/1185
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ការឆ្លងមេរោគផ្សិតប្រភេទ Fusarium លើពោត និងការបំពុលដោយជាតិពុល Fumonisin នៅទ្វីបអាហ្វ្រិក

ចំណងជើងដើម៖ Infection of maize by Fusarium species and contamination with fumonisin in africa

អ្នកនិពន្ធ៖ P. Fandohan (National Institute of Agricultural Research of Benin), K. Hell (International Institute of Tropical Agriculture), W.F.O. Marasas (Medical Research Council, South Africa), M.J. Wingfield (University of Pretoria)

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2019, Frontiers of Agriculture and Food Technology

វិស័យសិក្សា៖ Agriculture and Food Safety

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ឯកសារនេះពិនិត្យមើលបញ្ហានៃការឆ្លងមេរោគផ្សិត Fusarium និងការបំពុលដោយសារធាតុពុល mycotoxins ប្រភេទ fumonisins នៅក្នុងដំណាំពោតនៅទ្វីបអាហ្វ្រិក ដែលបង្កហានិភ័យយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដល់សុខភាពមនុស្សនិងសត្វ ស្របពេលដែលមានការខ្វះខាតការយល់ដឹង និងទិន្នន័យស្រាវជ្រាវ។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការសិក្សានេះគឺជាការពិនិត្យឡើងវិញនូវអត្ថបទស្រាវជ្រាវ (Literature Review) ដែលផ្តោតលើកត្តាជីវសាស្ត្រ និងបរិស្ថានដែលជះឥទ្ធិពលដល់ការលូតលាស់របស់ផ្សិត និងការផលិតជាតិពុលលើដំណាំពោត។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Physical Separation and Washing
ការលាងសម្អាត និងការជ្រើសរើសគ្រាប់ពោតតាមលក្ខណៈរូបវន្ត
ជាវិធីសាស្ត្រងាយស្រួល មិនចំណាយច្រើន និងអាចកម្ចាត់ជាតិពុលបានរហូតដល់ ៨៦% ប្រសិនបើបន្ថែមអំបិលទៅក្នុងទឹក និងស្រង់គ្រាប់ដែលអណ្តែតចេញ។ មិនអាចកម្ចាត់ជាតិពុលបានទាំងស្រុងនោះទេ ហើយតម្រូវឱ្យមានការសម្ងួតពោតឡើងវិញដើម្បីការពារការដុះផ្សិតបន្ថែម។ អាចកាត់បន្ថយបរិមាណជាតិពុល Fumonisin បានយ៉ាងច្រើន (៧៤% ទៅ ៨៦%)។
Nixtamalization (Alkaline Cooking)
ការចម្អិនពោតដោយប្រើសារធាតុអាល់កាឡាំង
អាចកាត់បន្ថយកំហាប់នៃជាតិពុល Fumonisin នៅក្នុងពោតបានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាពសម្រាប់ការកែច្នៃចំណីអាហារ។ ទោះបីជាកំហាប់ជាតិពុលថយចុះ ប៉ុន្តែវាមិនប្រាកដថាកាត់បន្ថយភាពពុល (Toxicity) នោះទេ ហើយអាចបន្សល់ទុកសារធាតុគីមីគ្រោះថ្នាក់។ កាត់បន្ថយកម្រិត Fumonisin ដែលអាចរកឃើញ ប៉ុន្តែសារធាតុពុលនៅតែអាចមានសកម្មភាពបង្កគ្រោះថ្នាក់។
Biological Control (e.g., Bacillus mojavensis)
ការគ្រប់គ្រងតាមបែបជីវសាស្ត្រ (ឧ. ការប្រើប្រាស់បាក់តេរី Bacillus mojavensis)
ជាវិធីសាស្ត្រដែលមិនប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថាន និងអាចទប់ស្កាត់ការលូតលាស់របស់ផ្សិត Fusarium តាំងពីដំណាក់កាលដាំដុះ។ នៅជាការសិក្សាស្រាវជ្រាវនៅឡើយ ហើយការអនុវត្តជាក់ស្តែងនៅលើវាលស្រែ ឬចម្ការនៅមានការលំបាកក្នុងការគ្រប់គ្រង។ ជាយុទ្ធសាស្ត្រថ្មីមួយដែលមានសក្តានុពលក្នុងការប្រកួតប្រជែងនិងទប់ស្កាត់ផ្សិត F. verticillioides លើគ្រាប់ពូជពោត។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ដោយសារឯកសារនេះជាការពិនិត្យឡើងវិញ (Review Paper) វាមិនបានបញ្ជាក់ពីទំហំនៃការចំណាយលើការស្រាវជ្រាវផ្ទាល់នោះទេ ប៉ុន្តែការអនុវត្តការតាមដាននិងកាត់បន្ថយជាតិពុលនេះទាមទារនូវឧបករណ៍វិភាគកម្រិតខ្ពស់ និងការគ្រប់គ្រងយ៉ាងតឹងរ៉ឹង។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះពឹងផ្អែកភាគច្រើនលើទិន្នន័យពីប្រទេសនៅទ្វីបអាហ្វ្រិក (ជាពិសេសអាហ្វ្រិកខាងត្បូង បេណាំង កាមេរូន) ព្រមទាំងសហរដ្ឋអាមេរិក និងអឺរ៉ុប។ ទោះបីជាមិនមានទិន្នន័យពីអាស៊ីអាគ្នេយ៍ក្តី ប៉ុន្តែលក្ខខណ្ឌអាកាសធាតុត្រូពិច ក្តៅ និងសើម នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា គឺជាបរិយាកាសដ៏ល្អឥតខ្ចោះសម្រាប់ការលូតលាស់របស់ផ្សិត Fusarium ដែលធ្វើឱ្យការសិក្សានេះមានសារៈសំខាន់បំផុតសម្រាប់កម្ពុជា។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

របកគំហើញនិងវិធីសាស្ត្រគ្រប់គ្រងនៅក្នុងឯកសារនេះ មានអត្ថប្រយោជន៍យ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់វិស័យកសិកម្ម និងសុវត្ថិភាពចំណីសត្វនៅកម្ពុជា។

ការយកចិត្តទុកដាក់លើការគ្រប់គ្រងមេរោគផ្សិតពីចម្ការរហូតដល់កន្លែងស្តុកទុក នឹងជួយលើកកម្ពស់សុខភាពសាធារណៈ សុវត្ថិភាពចំណីសត្វ និងគុណភាពកសិផលរបស់កម្ពុជាសម្រាប់ការនាំចេញ។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. សិក្សាអំពីធម្មជាតិរបស់ផ្សិត និងសារធាតុពុល: និស្សិតត្រូវសិក្សាពីវដ្តជីវិតរបស់ផ្សិត Fusarium verticillioides និងកត្តាអាកាសធាតុដែលជំរុញឱ្យមានការផលិតជាតិពុល ដោយអានឯកសារណែនាំពី WHO/FAO JECFA reports on Fumonisins និងរៀនប្រើប្រាស់ទិន្នន័យអាកាសធាតុ។
  2. ចុះប្រមូលគំរូ និងធ្វើការវិភាគ (Field Sampling & Screening): រៀបចំគម្រោងចុះប្រមូលគំរូពោតពីកសិដ្ឋាន ឬស្តង់ទិញពោតក្នុងខេត្តគោលដៅ ហើយប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ធ្វើតេស្តរហ័ស ELISA Rapid Test Kits for Fumonisins ដើម្បីស្វែងរកវត្តមានរបស់ជាតិពុលក្នុងដំណាក់កាលដំបូង។
  3. វាយតម្លៃលើការអនុវត្តក្រោយពេលប្រមូលផល: ចុះសង្កេតនិងធ្វើការស្ទង់មតិជាមួយកសិករអំពីវិធីសាស្ត្រហាល សម្ងួត និងស្តុកទុក ដោយប្រើប្រាស់ Grain Moisture Meter ដើម្បីវាស់កម្រិតសំណើម និងប្រៀបធៀបវាជាមួយនឹងអត្រានៃការដុះផ្សិត។
  4. សាកល្បងវិធីសាស្ត្រកាត់បន្ថយជាតិពុលក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍: រៀបចំការពិសោធន៍ដោយអនុវត្តវិធីសាស្ត្រលាងសម្អាតដោយទឹកអំបិល (Saline Wash) ឬការចម្រាញ់ចេញនូវគ្រាប់ដែលខូចខាត ហើយវាស់វែងកម្រិត Fumonisin ឡើងវិញដោយប្រើប្រាស់ HPLC (High-Performance Liquid Chromatography) ប្រសិនបើមានបរិក្ខារ។
  5. ផ្សព្វផ្សាយ និងអប់រំសហគមន៍កសិកម្ម: ចងក្រងលទ្ធផលនៃការសិក្សាទៅជាសៀវភៅណែនាំ ឬផ្ទាំងរូបភាព ហើយសហការជាមួយ Ministry of Agriculture, Forestry and Fisheries (MAFF) ដើម្បីចុះអប់រំកសិករអំពីគ្រោះថ្នាក់នៃការទុកឱ្យសត្វល្អិតបំផ្លាញពោត និងសារៈសំខាន់នៃការសម្ងួតគ្រាប់ពូជឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Mycotoxins (ម៉ៃកូតុកស៊ីន / ជាតិពុលផ្សិត) ជាសារធាតុពុលបន្ទាប់បន្សំដែលត្រូវបានផលិតដោយពពួកផ្សិត (Fungi) មួយចំនួននៅពេលវាដុះលើអាហារ ឬចំណីសត្វ (ដូចជាពោត និងសណ្តែកដី)។ វាអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដល់សុខភាពមនុស្សនិងសត្វ ទោះបីជាមេរោគផ្សិតនោះត្រូវបានសម្លាប់ដោយកម្តៅក៏ដោយ ព្រោះសារធាតុពុលនេះមានភាពធន់នឹងកម្តៅខ្ពស់។ ដូចជាពិសដែលសត្វពស់បន្សល់ទុកក្នុងចំណីអាហារ ដែលការចម្អិនឱ្យឆ្អិនធម្មតាមិនអាចបំផ្លាញវាបាននោះទេ។
Fumonisins (ហ្វុយម៉ូនីស៊ីន) ជាក្រុមជាក់លាក់មួយនៃជាតិពុល Mycotoxins ដែលត្រូវបានផលិតយ៉ាងច្រើនដោយផ្សិត Fusarium verticillioides និង F. proliferatum។ វាច្រើនតែកើតមាននៅលើគ្រាប់ពោត ហើយត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ទៅនឹងជំងឺមហារីកបំពង់អាហារចំពោះមនុស្ស និងជំងឺប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទឬសួតចំពោះសត្វពាហនៈ។ គឺជា "ថ្នាំបំពុល" ធម្មជាតិម្យ៉ាង ដែលផ្សិតបានបញ្ចេញចោលនៅលើគ្រាប់ពោតនៅពេលដែលវាលូតលាស់។
Endophyte (អង់ដូហ្វីត / មីក្រូសរីរាង្គរស់ក្នុងរុក្ខជាតិ) គឺជាមីក្រូសរីរាង្គ (ដូចជាមេរោគផ្សិត ឬបាក់តេរី) ដែលរស់នៅខាងក្នុងជាលិការបស់រុក្ខជាតិ (ឧទាហរណ៍ ក្នុងដើម ស្លឹក ឬគ្រាប់ពោត) ពេញមួយវដ្តជីវិតរបស់វា ដោយមិនបង្ហាញរោគសញ្ញា ឬបង្កការខូចខាតឱ្យឃើញពីខាងក្រៅឡើយ។ នេះធ្វើឱ្យវាពិបាកក្នុងការកត់សម្គាល់ថាមានមេរោគឆ្លង។ ដូចជាចារកម្មដែលលាក់ខ្លួនរស់នៅក្នុងផ្ទះរបស់អ្នកដោយស្ងាត់ៗ ហើយមិនធ្វើឱ្យអ្នកដឹងខ្លួនថាមានវត្តមានរបស់ពួកគេឡើយ។
Leukoencephalomalacia (ជំងឺរលួយខួរក្បាលសេះ) ជាជំងឺប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទដ៏ធ្ងន់ធ្ងរមួយ ដែលកើតឡើងជាទូទៅលើសត្វសេះ (Horses)។ វាបណ្តាលមកពីសត្វទាំងនោះបានស៊ីចំណីពោតដែលមានផ្ទុកជាតិពុល Fumonisin ក្នុងកម្រិតខ្ពស់ ដែលធ្វើឱ្យកោសិការខួរក្បាលរបស់ពួកវារលួយ និងប្រែជាទន់។ ដូចជាមានអាស៊ីតកាត់បំផ្លាញកោសិការខួរក្បាលសត្វពីខាងក្នុង បន្ទាប់ពីវាបានស៊ីចំណីពុល។
Hepatocarcinogenesis (ដំនើរការកកើតមហារីកថ្លើម) គឺជាដំណើរការជីវសាស្ត្រនៃការវិវឌ្ឍទៅជាជំងឺមហារីកថ្លើម។ នៅក្នុងបរិបទនៃការសិក្សានេះ ការស្រាវជ្រាវបង្ហាញថាការបរិភោគសារធាតុពុល Fumonisin បានជំរុញឱ្យមានការប្រែប្រួលរចនាសម្ព័ន្ធកោសិកាថ្លើមរបស់សត្វកណ្តុរ និងលូតលាស់ខុសប្រក្រតីរហូតក្លាយជាមហារីក។ ដូចជាការចម្លងកូដខុសបច្ចេកទេសម្តងបន្តិចៗរហូតធ្វើឱ្យប្រព័ន្ធកុំព្យូទ័រទាំងមូលរលួយ (ក្លាយជាដុំសាច់មហារីក)។
Water activity (a_w) (សកម្មភាពទឹក / ទឹកសេរី) ជារង្វាស់នៃបរិមាណទឹក "សេរី" ដែលមាននៅក្នុងចំណីអាហារ (ដូចជាគ្រាប់ពោត) ដែលមីក្រូសរីរាង្គ (ដូចជាផ្សិត) អាចទាញយកមកប្រើប្រាស់ដើម្បីលូតលាស់បាន។ វាមិនមែនជាភាគរយនៃសំណើមសរុបនោះទេ តែសំដៅលើទឹកដែលមិនទាន់ចងភ្ជាប់យ៉ាងតឹងរ៉ឹងទៅនឹងម៉ូលេគុលនៃអាហារ។ ដូចជាលុយសុទ្ធនៅក្នុងហោប៉ៅដែលអ្នកអាចយកទៅចាយបានភ្លាមៗ (ទឹកសម្រាប់ផ្សិតប្រើ) ខុសពីលុយដែលកកិតក្នុងធនាគារ ឬដីធ្លី (ទឹកដែលចងភ្ជាប់នឹងអាហារហើយមិនអាចប្រើបាន)។
Nixtamalization (ការចម្អិនពោតដោយសារធាតុអាល់កាឡាំង) ជាដំណើរការកែច្នៃចំណីអាហារបែបប្រពៃណីរបស់តំបន់អាមេរិកកណ្តាល ដែលគេយកគ្រាប់ពោតទៅស្ងោរ និងត្រាំក្នុងទឹកកំបោរ ឬផេះ (សារធាតុអាល់កាឡាំង)។ វិធីនេះជួយកាត់បន្ថយកំហាប់ជាតិពុល Fumonisin ប៉ុន្តែទិន្នន័យខ្លះបង្ហាញថាសារធាតុដែលនៅសល់អាចនៅតែមានជាតិពុលដដែល។ ដូចជាការប្រើសាប៊ូបោកខោអាវដែលមានជាតិកាត់ (អាល់កាឡាំង) ដើម្បីបោកជម្រះមេរោគ និងសារធាតុគ្រោះថ្នាក់ចេញពីគ្រាប់ពោតមុនពេលយកទៅបរិភោគ។
Oesophageal cancer (មហារីកបំពង់អាហារ) ជាប្រភេទជំងឺមហារីកដែលកើតឡើង និងដុះសាច់ខុសប្រក្រតីនៅក្នុងបំពង់ដែលនាំអាហារពីមាត់ទៅក្រពះ។ ការសិក្សានៅអាហ្វ្រិកខាងត្បូង ចិន និងអ៊ីរ៉ង់ បានបង្ហាញថាការបរិភោគពោតដែលមានផ្ទុកជាតិពុលពីផ្សិត Fusarium មានជាប់ពាក់ព័ន្ធយ៉ាងជិតស្និទ្ធនឹងអត្រាខ្ពស់នៃជំងឺមហារីកប្រភេទនេះ។ គឺជាការដុះដុំសាច់មហារីកនៅក្នុងបំពង់ក ដែលរារាំងដំណើរការលេបអាហារចូលទៅក្នុងក្រពះ។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖