Original Title: การใช้ Lactobacillus casei เพื่อเร่งกระบวนการหมักปุ๋ยน้ําหมักจากเศษปลาทะเลเหลือทิ้ง และประสิทธิภาพของปุ๋ยน้ําหมักต่อการเจริญเติบโตของต้นข้าวพื้นเมือง
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ការប្រើប្រាស់ Lactobacillus casei ដើម្បីពន្លឿនដំណើរការផលិតជីទឹកពីសំណល់ត្រីសមុទ្រ និងប្រសិទ្ធភាពរបស់ជីទឹកចំពោះការលូតលាស់នៃពូជស្រូវក្នុងស្រុក

ចំណងជើងដើម៖ การใช้ Lactobacillus casei เพื่อเร่งกระบวนการหมักปุ๋ยน้ําหมักจากเศษปลาทะเลเหลือทิ้ง และประสิทธิภาพของปุ๋ยน้ําหมักต่อการเจริญเติบโตของต้นข้าวพื้นเมือง

អ្នកនិពន្ធ៖ Chanika Saenge Chooklin (Rajamangala University of Technology Srivijaya), Anake Sawain, Wanvipa Chaichan, Teanjai Piyang

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2021 Rajamangala University of Technology Srivijaya

វិស័យសិក្សា៖ Agriculture

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ការសិក្សានេះដោះស្រាយបញ្ហាសំណល់ត្រីសមុទ្រដែលនៅសេសសល់ក្នុងសហគមន៍នេសាទ ដោយមានបំណងបំប្លែងវាទៅជាជីទឹកជីវសាស្រ្ត (Biofertilizer) ដើម្បីកាត់បន្ថយការប្រើប្រាស់ជីគីមី និងបង្កើនទិន្នផលពូជស្រូវក្នុងស្រុក។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះបានអនុវត្តការរៀបចំពិសោធន៍ដោយប្រៀបធៀបរូបមន្តផ្សេងៗគ្នានៃជីទឹកពីសំណល់ត្រី រួចសាកល្បងឥទ្ធិពលរបស់វាទៅលើការលូតលាស់ដើមស្រូវតាមរយៈការរចនាប្លុកដោយចៃដន្យ (Randomized Complete Block Design - RCBD)។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Bio-fertilizer Formula 2 (Fish waste + L. casei + 250ml Molasses)
ជីទឹកជីវសាស្ត្រ រូបមន្តទី២ (សំណល់ត្រី + មេ L. casei + កាកស្ករ ២៥០ម.ល)
ជំរុញការលូតលាស់ស្រូវបានល្អបំផុតប្រហាក់ប្រហែលនឹងការប្រើជីគីមី កាត់បន្ថយក្លិនស្អុយរំខានក្នុងពេលបន្ទុំ និងមានបរិមាណសារធាតុចិញ្ចឹម N-P-K ខ្ពស់។ ទាមទារការចំណាយលើកាកស្ករច្រើនជាងរូបមន្តទី៣និងទី៤បន្តិច និងមានកម្រិតភាពប្រៃ (EC) ខ្ពស់ដោយសារប្រភពដើមជាសំណល់ត្រីសមុទ្រ។ ផ្តល់ទិន្នផលខ្ពស់បំផុត៖ ១២កួរ/គុម្ព, កម្ពស់ដើម ១៤២.២៥ស.ម, និងទម្ងន់ស្រស់ ៨៥.២៣ក្រាម។
Chemical Fertilizer (46-0-0)
ជីគីមី (រូបមន្ត ៤៦-០-០)
ផ្តល់សារធាតុចិញ្ចឹមរហ័សដល់ដំណាំ ធ្វើឱ្យដើមស្រូវលូតលាស់កម្ពស់ និងប្រវែងកួរបានលឿននិងល្អបំផុត។ ទាមទារចំណាយដើមទុនខ្ពស់ក្នុងការទិញ ហើយការប្រើប្រាស់យូរអង្វែងអាចធ្វើឱ្យខូចគុណភាពដីនិងប៉ះពាល់បរិស្ថាន។ ផ្តល់ទិន្នផល៖ ១២កួរ/គុម្ព, កម្ពស់ដើម ១៤៣.៥៨ស.ម, និងទម្ងន់ស្រស់ ៨៤.៦១ក្រាម។
Bio-fertilizer Formula 1 (Fish waste + Super PD.2 + 250ml Molasses)
ជីទឹកជីវសាស្ត្រ រូបមន្តទី១ (សំណល់ត្រី + មេ Super PD.2 + កាកស្ករ ២៥០ម.ល)
ប្រើប្រាស់មេដំបែទូទៅ (Super PD.2) ដែលអាចរកបានងាយស្រួលពីស្ថាប័នកសិកម្មរដ្ឋ ជួយកែច្នៃសំណល់ត្រីបានក្នុងកម្រិតមធ្យម។ ប្រសិទ្ធភាពនៃការលូតលាស់របស់ស្រូវនិងបរិមាណកួរមានកម្រិតទាបជាងការប្រើប្រាស់មេ L. casei ច្រើន។ ផ្តល់ទិន្នផល៖ ៩កួរ/គុម្ព, កម្ពស់ដើម ១៣៥.៧១ស.ម, និងទម្ងន់ស្រស់ ៦៤.៩០ក្រាម។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការផលិតជីទឹកជីវសាស្ត្រតាមវិធីសាស្ត្រនេះចំណាយដើមទុនទាប ដោយពឹងផ្អែកជាចម្បងលើសំណល់ត្រីដែលអាចរកបានដោយងាយស្រួលនិងឥតគិតថ្លៃ ប៉ុន្តែទាមទារសម្ភារៈបន្ទុំ និងឧបករណ៍វាស់ស្ទង់បន្តិចបន្តួច។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅតំបន់សហគមន៍នេសាទក្នុងខេត្តត្រាំង ប្រទេសថៃ ដោយប្រើប្រាស់សំណល់ត្រីសមុទ្រ និងពូជស្រូវក្នុងស្រុកនៅតំបន់នោះ។ ទិន្នន័យនេះឆ្លុះបញ្ចាំងពីលក្ខខណ្ឌអាកាសធាតុត្រូពិចនិងបរិស្ថានមាត់សមុទ្រដែលអាចមានកម្រិតជាតិប្រៃ (EC) ខ្ពស់។ សម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជា នេះជារឿងសំខាន់ ព្រោះយើងមានតំបន់ឆ្នេរ និងសហគមន៍នេសាទស្រដៀងគ្នា ដែលអនុញ្ញាតឱ្យអនុវត្តវិធីនេះបានដោយផ្ទាល់ដោយមិនចាំបាច់កែតម្រូវច្រើន។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

វិធីសាស្ត្រផលិតជីទឹកដោយប្រើប្រាស់បាក់តេរីទឹកដោះគោនេះមានអត្ថប្រយោជន៍ និងសក្តានុពលខ្ពស់ណាស់សម្រាប់ការអនុវត្តនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។

ជារួម ការប្រើប្រាស់មេ Lactobacillus casei ជាមួយសំណល់ត្រី គឺជាដំណោះស្រាយចំណាយទាប (Low-cost) និងបរិស្ថានមេត្រី (Eco-friendly) ដែលស័ក្តិសមបំផុតសម្រាប់ជំរុញវិស័យកសិកម្មសរីរាង្គនៅកម្ពុជា។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. ប្រមូល និងរៀបចំវត្ថុធាតុដើម: ប្រមូលសំណល់ត្រី (ក្បាល ពោះវៀន ឆ្អឹង កន្ទុយ) ពីទីផ្សារ ឬសហគមន៍នេសាទឱ្យបាន ៣គីឡូក្រាម រួចចិញ្ច្រាំឱ្យល្អិត។ រៀបចំកាកស្ករ (Molasses) និងទិញទឹកដោះគោជូរពាណិជ្ជកម្មដែលមានផ្ទុកមេ Lactobacillus casei (ឧទាហរណ៍ យ៉ាគូល ឬ ប៊ីតាហ្គេន) ដើម្បីធ្វើជាប្រភពបាក់តេរី។
  2. អនុវត្តដំណើរការបន្ទុំ: លាយសំណល់ត្រី ៣គ.ក្រ ជាមួយកាកស្ករ ២៥០ម.ល ទឹកស្អាត ១០លីត្រ និងមេ Lactobacillus casei ២៥ម.ល បញ្ចូលក្នុងធុងប្លាស្ទិកបិទជិតដែលមានចោះរន្ធបង្ហូរខ្យល់ រួចកូរឱ្យសព្វ។ រក្សាទុកធុងនេះនៅកន្លែងម្លប់ និងមានសីតុណ្ហភាពធម្មតារយៈពេល ៣០ថ្ងៃ។
  3. ត្រួតពិនិត្យគុណភាពជីទឹក: ក្រោយការបន្ទុំ ៣០ថ្ងៃ ត្រូវប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ pH Meter និង EC Meter ដើម្បីវាស់កម្រិតជាតិអាស៊ីត និងចរន្តអគ្គិសនីនៃជីទឹក។ ត្រូវធានាថាជីទឹកមានកម្រិត pH ចន្លោះពី ៤.៥ ទៅ ៤.៦ និងមិនមានក្លិនស្អុយរលួយ (បាក់តេរីទឹកដោះគោនឹងជួយបំបាត់ក្លិនឆ្អាប)។
  4. លាយនិងអនុវត្តលើដំណាំជាក់ស្តែង: ចម្រោះយកតែទឹកជី រួចលាយជាមួយទឹកស្អាតក្នុងអត្រា ១:៥០០ (ជីទឹក ១លីត្រ លាយទឹកស្អាត ៥០០លីត្រ)។ យកល្បាយនេះទៅស្រោចលើកូនស្រូវ ឬដំណាំបន្លែចំនួន ៣ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដោយប្រើធុងស្រោចទឹក ឬប្រព័ន្ធ Sprinkler ដើម្បីជំរុញការលូតលាស់ស្លឹក និងដើម។
  5. វាយតម្លៃ និងកែតម្រូវ: តាមដានកម្ពស់ដើម ចំនួនបែកគុម្ព និងទម្ងន់ទិន្នផលដោយប្រៀបធៀបជាមួយការដាំដុះទូទៅ។ ត្រូវកត់ត្រា និងសង្កេតមើលកម្រិតភាពប្រៃនៃដី (Soil Salinity) ប្រសិនបើប្រើប្រាស់សំណល់ត្រីសមុទ្រ ដើម្បីកែតម្រូវបរិមាណស្រោចស្រព ឬផ្អាកប្រើប្រាស់បណ្ដោះអាសន្នបើដីឡើងប្រៃខ្លាំង។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Lactobacillus casei ជាប្រភេទបាក់តេរីល្អ (Lactic acid bacteria) ដែលជួយពន្លឿនដំណើរការបន្ទុំសំណល់សរីរាង្គ (ដូចជាត្រី) ឱ្យក្លាយជាជីទឹកបានលឿន និងជួយកាត់បន្ថយក្លិនស្អុយក្នុងអំឡុងពេលបន្ទុំ។ ប្រៀបដូចជាចុងភៅដ៏ចំណានដែលជួយរំលាយសាច់ត្រីធំៗឱ្យទៅជាវីតាមីនតូចៗ ដែលរុក្ខជាតិអាចស្រូបយកទៅប្រើប្រាស់បានយ៉ាងងាយស្រួល។
Electrical Conductivity (EC) ជារង្វាស់ទំហំនៃចរន្តអគ្គិសនីដែលអាចឆ្លងកាត់សូលុយស្យុង ដែលនៅក្នុងវិស័យកសិកម្ម វាត្រូវបានប្រើដើម្បីវាស់កម្រិតភាពប្រៃ ឬកំហាប់រ៉ែសរុបនៅក្នុងដី និងជីទឹក។ ប្រៀបដូចជាឧបករណ៍វាស់ជាតិប្រៃនៅក្នុងសម្ល បើកម្រិត EC ខ្ពស់ពេកមានន័យថាជីទឹកនោះប្រៃខ្លាំងដែលអាចប៉ះពាល់ដល់ការលូតលាស់របស់រុក្ខជាតិ។
Molasses កាកស្ករដែលមានជាតិផ្អែមខាប់ និងពណ៌ក្រម៉ៅ ដែលត្រូវបានប្រើជាប្រភពថាមពល (ចំណី) សម្រាប់ចិញ្ចឹមបាក់តេរីក្នុងអំឡុងពេលធ្វើការបន្ទុំជីទឹក។ ប្រៀបដូចជាភេសជ្ជៈប៉ូវកម្លាំងសម្រាប់បាក់តេរី ដែលជួយឱ្យពួកវាមានថាមពលធ្វើការបំបែកសំណល់ត្រីបានយ៉ាងសកម្មរហ័ស។
Macronutrients ជាសារធាតុចិញ្ចឹមចម្បងដែលរុក្ខជាតិត្រូវការក្នុងបរិមាណច្រើនដើម្បីលូតលាស់ រួមមាន អាសូត (N) ផូស្វ័រ (P) និងប៉ូតាស្យូម (K) ដែលអាចទទួលបានពីការបន្ទុំសំណល់ត្រី។ ប្រៀបដូចជា បាយ សាច់ និងបន្លែ ដែលជាអាហារគោលប្រចាំថ្ងៃរបស់មនុស្ស ដើម្បីមានកម្លាំងលូតលាស់និងរឹងមាំ។
Randomized Complete Block Design (RCBD) ជាវិធីសាស្ត្ររៀបចំប្លង់ពិសោធន៍ក្នុងកសិកម្ម ដែលបែងចែកដីឬរុក្ខជាតិជាប្លុក (ក្រុម) ហើយអនុវត្តការសាកល្បងដោយចៃដន្យក្នុងប្លុកនីមួយៗ ដើម្បីកាត់បន្ថយឥទ្ធិពលពីកត្តាខាងក្រៅ (ដូចជាគុណភាពដីមិនស្មើគ្នា)។ ប្រៀបដូចជាការបែងចែកសិស្សជាក្រុមៗដែលមានសមត្ថភាពចម្រុះ រួចទើបឱ្យធ្វើតេស្តសាកល្បង ដើម្បីធានាថាលទ្ធផលតេស្តពិតជាមកពីវិធីបង្រៀន មិនមែនមកពីសិស្សពូកែស្រាប់នោះទេ។
Analysis of Variance (ANOVA) ជារូបមន្តស្ថិតិដែលប្រើដើម្បីវិភាគ និងប្រៀបធៀបមធ្យមភាគនៃទិន្នន័យពីក្រុមពិសោធន៍ចំនួន ៣ ឬច្រើន (ឧ. ប្រៀបធៀបរូបមន្តជីទឹកទាំង៤) ថាតើវាមានលទ្ធផលខុសគ្នាពិតប្រាកដ ឬគ្រាន់តែដោយចៃដន្យ។ ប្រៀបដូចជាអាជ្ញាកណ្តាលដែលសម្រេចថាតើអ្នករត់ប្រណាំង ៤នាក់ ពិតជាមានល្បឿនខុសគ្នាដាច់មែនឬអត់ ឬគ្រាន់តែប្រកៀកប្រកិតគ្នាដែលអាចចាត់ទុកថាស្មើ។
Duncan's Multiple Range Test (DMRT) ជាការធ្វើតេស្តស្ថិតិបន្តបន្ទាប់ពី ANOVA ដើម្បីស្វែងរកថាតើក្រុមពិសោធន៍ណាមួយដែលខុសគ្នាដាច់ពីក្រុមផ្សេងទៀត (ឧទាហរណ៍ ស្វែងរកជីរូបមន្តណាដែលល្អជាងគេបំផុតដាច់តែឯង)។ ប្រៀបដូចជាការប្រកួតវគ្គផ្តាច់ព្រ័ត្រដើម្បីស្វែងរកម្ចាស់ជើងឯក ក្រោយពីដឹងថាមានអ្នកខ្លាំងខុសៗគ្នានៅក្នុងវគ្គជម្រុះរួចមកហើយ។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖