Original Title: Management of Weed and Other Pests in Vegetable Soybean Production
Source: doi.org/10.14456/thaidoa-agres.2012.11
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ការគ្រប់គ្រងស្មៅចង្រៃ និងសមាសភាគចង្រៃផ្សេងទៀតក្នុងការផលិតសណ្តែកសៀងបន្លែ

ចំណងជើងដើម៖ Management of Weed and Other Pests in Vegetable Soybean Production

អ្នកនិពន្ធ៖ Chanatip Sukonjan (Department of Agriculture, Kasetsart University), Tosapon Pornprom (Department of Agronomy, Kasetsart University), Supot Kasem (Department of Plant Pathology, Kasetsart University), Wiboon Chongrattanameteekul (Department of Entomology, Kasetsart University), Sutruedee Prathuangwong (Department of Plant Pathology, Kasetsart University)

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2012, Thai Agricultural Research Journal

វិស័យសិក្សា៖ Agronomy and Pest Management

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ការសិក្សានេះដោះស្រាយបញ្ហាការគ្រប់គ្រងស្មៅចង្រៃ និងសត្វល្អិតចង្រៃក្នុងការផលិតសណ្តែកសៀងបន្លែ (Glycine max) ដើម្បីកាត់បន្ថយការប្រើប្រាស់ថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិតគីមី និងកាត់បន្ថយសំណល់ជាតិពុលនៅក្នុងកសិផល។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះត្រូវបានអនុវត្តតាមរយៈការសាកល្បងនៅទីវាល និងការវិភាគសំណល់ថ្នាំគីមីនៅក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍ដើម្បីវាយតម្លៃប្រសិទ្ធភាព និងសុវត្ថិភាព។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Tank-mixed Herbicides (Metribuzin + Pendimethalin)
ការប្រើប្រាស់ថ្នាំកម្ចាត់ស្មៅលាយបញ្ចូលគ្នា (Metribuzin និង Pendimethalin)
មានប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់ក្នុងការគ្រប់គ្រងស្មៅចង្រៃ និងចំណាយថ្លៃដើមទាបជាងការពលកម្មដោយដៃ (ប្រហែល ២០២ បាត/រ៉ៃ)។ ទាមទារឱ្យមានការថ្លឹងថ្លែងកម្រិតថ្នាំឱ្យបានត្រឹមត្រូវ ដើម្បីជៀសវាងការបន្សល់ជាតិពុលលើសកម្រិតកំណត់ និងផលប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថាន។ ផ្តល់ទិន្នផលសណ្តែកសៀង ១.១១៨ គីឡូក្រាម/រ៉ៃ ដោយរក្សាសំណល់គីមី (MRLs) តិចជាង ០,០១ ppm។
Hand Weeding
ការដកស្មៅដោយកម្លាំងពលកម្ម (ដៃ)
មានសុវត្ថិភាពខ្ពស់ចំពោះបរិស្ថាន និងធានាបាននូវការគ្មានសំណល់សារធាតុគីមីនៅក្នុងកសិផល១០០%។ ចំណាយថ្លៃដើមពលកម្មខ្ពស់ខ្លាំង (៦៨០ បាត/រ៉ៃ) និងចំណាយពេលវេលាយូរ ដែលមិនស័ក្តិសមសម្រាប់ការដាំដុះទ្រង់ទ្រាយធំ។ ផ្តល់ទិន្នផលត្រឹមតែ ៩០៣ គីឡូក្រាម/រ៉ៃ ដែលទាបជាងការប្រើថ្នាំកម្ចាត់ស្មៅលាយបញ្ចូលគ្នា។
Integrated Pest Management (IPM)
ការគ្រប់គ្រងសមាសភាគចង្រៃចម្រុះ (IPM)
ផ្តល់ទិន្នផលខ្ពស់បំផុតដោយរួមបញ្ចូលការប្រើប្រាស់ភ្នាក់ងារជីវសាស្រ្ត (Bacillus) សារធាតុចម្រាញ់ពីរុក្ខជាតិ និងថ្នាំគីមីក្នុងកម្រិតមានសុវត្ថិភាពដើម្បីគ្រប់គ្រងទាំងស្មៅ ជំងឺ និងសត្វល្អិត។ មានភាពស្មុគស្មាញក្នុងការអនុវត្ត ដោយទាមទារចំណេះដឹងផ្នែកបច្ចេកទេស កាលវិភាគបាញ់ថ្នាំច្បាស់លាស់ និងធាតុចូលច្រើនប្រភេទ។ ផ្តល់ទិន្នផលដែលអាចលក់បានខ្ពស់បំផុតដល់ទៅ ១.៤៨៤ គីឡូក្រាម/រ៉ៃ។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះទាមទារធាតុចូលកសិកម្មជាក់លាក់ ភ្នាក់ងារជីវសាស្រ្ត និងឧបករណ៍មន្ទីរពិសោធន៍កម្រិតខ្ពស់សម្រាប់ការវិភាគសំណល់គីមី។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅមជ្ឈមណ្ឌលស្រាវជ្រាវពោត និងសណ្តែកសៀងជាតិ ក្នុងខេត្តនគររាជសីមា ប្រទេសថៃ ដែលមានអាកាសធាតុត្រូពិចស្រដៀងនឹងប្រទេសកម្ពុជា។ ទិន្នន័យនេះផ្តោតជាចម្បងលើពូជសណ្តែកសៀង KPS 292 ដូច្នេះការឆ្លើយតបរបស់ពូជសណ្តែកសៀងក្នុងស្រុករបស់កម្ពុជា ទៅនឹងកម្រិតថ្នាំគីមីដដែលនេះ អាចនឹងមានភាពខុសគ្នាបន្តិចបន្តួចអាស្រ័យលើប្រភេទដី និងអាកាសធាតុជាក់ស្តែង។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

វិធីសាស្ត្រនៃការគ្រប់គ្រងសមាសភាគចង្រៃចម្រុះ (IPM) នេះមានសក្តានុពលខ្ពស់ក្នុងការយកមកអនុវត្តនៅប្រទេសកម្ពុជា ដើម្បីបង្កើនទិន្នផលសណ្តែកសៀងពាណិជ្ជកម្ម និងធានាសុវត្ថិភាពចំណីអាហារ។

ការបំប្លែងលទ្ធផលស្រាវជ្រាវនេះទៅជាការអនុវត្តជាក់ស្តែង នឹងជួយកសិករកម្ពុជាផ្លាស់ប្តូរពីការធ្វើកសិកម្មបែបប្រពៃណី ទៅជាការគ្រប់គ្រងដំណាំបែបវិទ្យាសាស្ត្រដែលចំណេញទាំងថវិកា និងសុវត្ថិភាព។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. ជំហានទី១៖ ការវាយតម្លៃប្រភេទស្មៅចង្រៃ និងមេរោគឆ្លង: និស្សិតត្រូវចុះទៅស្រាវជ្រាវនៅចម្ការសណ្តែកសៀង ដើម្បីប្រមូលគំរូស្មៅចង្រៃ (ជាពិសេស Mimosa invisa និង Cyperus rotundus) រួចយកមកវិភាគនៅក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍ ដើម្បីរកមើលថាតើពួកវាជាជម្រករបស់មេរោគបង្កជំងឺដូចជា Cercospora sp. និង Puccinia sp. ដែរឬទេ។
  2. ជំហានទី២៖ ការសាកល្បងរូបមន្តថ្នាំកម្ចាត់ស្មៅ (Pre-emergence): រៀបចំឡូតិ៍ពិសោធន៍ (RCB) ដោយសាកល្បងប្រើប្រាស់ថ្នាំកម្ចាត់ស្មៅប្រភេទ Metribuzin លាយជាមួយ Pendimethalin ក្នុងកម្រិតដែលបានណែនាំក្នុងឯកសារ បន្ទាប់ពីដាំគ្រាប់ពូជភ្លាមៗ រួចប្រៀបធៀបទិន្នផល និងការចំណាយជាមួយការដកស្មៅដោយដៃ។
  3. ជំហានទី៣៖ ការអនុវត្តប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងសមាសភាគចង្រៃចម្រុះ (IPM): អនុវត្តការព្យាបាលគ្រាប់ពូជដោយប្រើបាក់តេរី Bacillus amyloliquefaciens (KPS46) លាយជាមួយថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិតមុនពេលដាំ។ បន្ទាប់មក ប្រើប្រាស់សារធាតុចម្រាញ់ពីស្តៅ (Neem extract) ដើម្បីបាញ់ការពារសត្វល្អិតនៅចន្លោះពេលដំណាំលូតលាស់។
  4. ជំហានទី៤៖ ការវិភាគសំណល់ជាតិពុលនៅក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍: ប្រមូលគំរូទិន្នផលសណ្តែកសៀងបន្លែនៅរយៈពេល ៧ ថ្ងៃមុនពេលប្រមូលផល ហើយប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ GC-MS (Gas Chromatography-Mass Spectrometry) ដើម្បីកំណត់បរិមាណសំណល់ថ្នាំ metribuzin និង pendimethalin ដោយធានាថាវាស្ថិតនៅក្រោមស្តង់ដារ MRLs < 0.01 ppm។
  5. ជំហានទី៥៖ ការវាយតម្លៃប្រសិទ្ធភាពសេដ្ឋកិច្ច (Cost-Benefit Analysis): គណនាថ្លៃដើមសរុប (ធាតុចូល ពលកម្ម ថ្នាំគីមី) ប្រៀបធៀបជាមួយនឹងបរិមាណទិន្នផលសណ្តែកសៀងដែលអាចលក់បាន ដើម្បីបង្កើតជាសៀវភៅណែនាំ (Guideline) ស្តីពីកម្រិតចំណេញ និងបច្ចេកទេសដាំដុះចែកចាយដល់កសិករ។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Pre-emergence herbicides (ថ្នាំកម្ចាត់ស្មៅមុនពេលដុះពន្លក) ជាប្រភេទសារធាតុគីមីដែលគេបាញ់លើដីមុនពេលគ្រាប់ពូជដំណាំ ឬស្មៅដុះចេញពីដី ដើម្បីរារាំងគ្រាប់ស្មៅមិនឱ្យដុះពន្លក និងលូតលាស់បាន ដោយមិនប៉ះពាល់ដល់គ្រាប់ពូជដំណាំគោល ប្រសិនបើប្រើក្នុងកម្រិតត្រឹមត្រូវ។ ដូចជាការចាក់សាបលើដីមុនពេលសាងសង់ ដើម្បីកុំឱ្យស្មៅមានឱកាសដុះឡើងមកបានអញ្ចឹង។
Gas Chromatography-Mass Spectrometry (GC-MS) (ម៉ាស៊ីនវិភាគឧស្ម័នក្រូម៉ាតូក្រាហ្វី-ម៉ាស់ស្ប៉ិចត្រូមេទ្រី) ជាបច្ចេកទេសមន្ទីរពិសោធន៍ដ៏ទំនើបដែលប្រើប្រាស់កម្ដៅ និងឧស្ម័នដើម្បីបំបែក និងកំណត់អត្តសញ្ញាណសារធាតុគីមីផ្សេងៗដែលមាននៅក្នុងវត្ថុវិភាគ សូម្បីតែក្នុងបរិមាណដ៏តិចតួចបំផុត (ដូចជាការស្វែងរកសំណល់ថ្នាំស្មៅក្នុងសណ្តែកសៀង)។ ដូចជាម៉ាស៊ីនស្កេនដ៏ពូកែមួយ ដែលអាចហិតក្លិន និងប្រាប់យើងយ៉ាងច្បាស់ថា នៅក្នុងស៊ុបមួយចានមានលាយគ្រឿងផ្សំអ្វីខ្លះ ទោះបីជាគេដាក់បន្តិចបន្តួចក៏ដោយ។
Integrated Pest Management (IPM) (ការគ្រប់គ្រងសមាសភាគចង្រៃចម្រុះ) ជាយុទ្ធសាស្ត្រគ្រប់គ្រងសត្វល្អិត ជំងឺ និងស្មៅចង្រៃ ដោយរួមបញ្ចូលវិធីសាស្ត្រច្រើនយ៉ាង (ជីវសាស្ត្រ កសិកម្ម រូបវន្ត និងគីមីក្នុងកម្រិតមានសុវត្ថិភាព) ដើម្បីកាត់បន្ថយការខូចខាតដំណាំ និងកាត់បន្ថយហានិភ័យដល់បរិស្ថាន។ ដូចជាការការពារផ្ទះពីចោរដោយប្រើវិធីច្រើនបញ្ចូលគ្នា ដូចជាការចិញ្ចឹមឆ្កែផង ចាក់សោរផង និងហៅប៉ូលីសពេលចាំបាច់ផង ជាជាងការប្រើតែកាំភ្លើងបាញ់តែមួយមុខ។
Alternate-hosts (រុក្ខជាតិជាជម្រកជំនួស) ជារុក្ខជាតិផ្សេង (ដូចជាស្មៅចង្រៃ) ដែលផ្តល់ជម្រក និងចំណីដល់ភ្នាក់ងារបង្កជំងឺ ឬសត្វល្អិតចង្រៃ ក្នុងអំឡុងពេលដែលគ្មានដំណាំគោលនៅលើចម្ការ ដែលធ្វើឱ្យមេរោគអាចរស់រាន និងឆ្លងមកដំណាំវិញនៅរដូវក្រោយ។ ដូចជាសណ្ឋាគារបណ្តោះអាសន្នសម្រាប់មេរោគ ពេលដែលផ្ទះរបស់ពួកវា (ដំណាំរបស់យើង) មិនទាន់ដាំ ទើបវាទៅសម្ងំនៅទីនោះសិន។
Antagonistic bacteria (បាក់តេរីប្រឆាំង ឬ បាក់តេរីមានប្រយោជន៍) ជាប្រភេទបាក់តេរីល្អ (ឧទាហរណ៍ Bacillus amyloliquefaciens) ដែលត្រូវបានប្រើប្រាស់ដើម្បីទប់ស្កាត់ ឬសម្លាប់មេរោគបង្កជំងឺលើរុក្ខជាតិ តាមរយៈការប្រកួតប្រជែងដណ្តើមចំណី ឬបញ្ចេញសារធាតុពុលសម្លាប់មេរោគទាំងនោះ។ ដូចជាការជួលអង្គរក្សការពារសុវត្ថិភាពឱ្យដំណាំ ដើម្បីវាយកម្ចាត់ពួកក្មេងទំនើង (មេរោគចង្រៃ) ដែលចូលមកយាយី។
Maximum Residue Limits (MRLs) (កម្រិតអតិបរមានៃសំណល់ជាតិពុល) ជាកម្រិតស្តង់ដារផ្លូវច្បាប់ខ្ពស់បំផុតនៃសំណល់សារធាតុគីមី (ដូចជាថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិត ឬថ្នាំស្មៅ) ដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យមាននៅក្នុង ឬលើអាហារ និងកសិផល ដែលបញ្ជាក់ថាវាមានសុវត្ថិភាពសម្រាប់ការបរិភោគ។ ដូចជាការកំណត់ល្បឿនបើកបរលើផ្លូវជាតិ ដើម្បីធានាសុវត្ថិភាព បើកលើសកម្រិតនេះគឺខុសច្បាប់ និងអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់។
Action threshold (កម្រិតនៃសកម្មភាព ឬកម្រិតសេដ្ឋកិច្ចត្រូវចាត់វិធានការ) ជាចំណុច ឬកម្រិតនៃការកើនឡើងរបស់ចំនួនសត្វល្អិតចង្រៃ ឬកម្រិតនៃការខូចខាតដំណាំ ដែលតម្រូវឱ្យកសិករត្រូវតែចាត់វិធានការកម្ចាត់ភ្លាមៗ ដើម្បីការពារកុំឱ្យការខូចខាតនោះប៉ះពាល់ដល់ប្រាក់ចំណេញ។ ដូចជាកម្រិតភ្លើងសញ្ញាពណ៌លឿងនៅលើកុងទ័រឡាន ដែលប្រាប់ថាយើងត្រូវតែចាក់សាំងហើយ បើមិនដូច្នេះទេឡាននឹងរលត់កណ្តាលផ្លូវ។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖