Original Title: A New Framework for Food Catering Price Determination
Source: doi.org/10.36956/rwae.v5i4.1133
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ក្របខ័ណ្ឌថ្មីសម្រាប់ការកំណត់តម្លៃសេវាកម្មម្ហូបអាហារ

ចំណងជើងដើម៖ A New Framework for Food Catering Price Determination

អ្នកនិពន្ធ៖ Rolandas Drejeris (Agriculture Academy, Vytautas Magnus University), Mindaugas Samuolaitis (Faculty of Business, Kaunas University of Applied Sciences)

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2024, Research on World Agricultural Economy

វិស័យសិក្សា៖ Economics / Business Administration

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ការកំណត់តម្លៃម្ហូបអាហារនៅក្នុងក្រុមហ៊ុនផលិត និងសេវាកម្មម្ហូបអាហារភាគច្រើនតែងតែខ្វះមូលដ្ឋានច្បាស់លាស់ និងការគណនាបែបវិទ្យាសាស្ត្រ ដែលនាំឱ្យមានភាពលំបាកក្នុងការគ្រប់គ្រងប្រាក់ចំណេញ និងភាពប្រកួតប្រជែងលើទីផ្សារ។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការសិក្សានេះបានសំយោគទស្សនៈវិទ្យាសាស្ត្រ និងការអនុវត្តជាក់ស្តែង ដើម្បីបង្កើតរូបមន្តគណិតវិទ្យាសាមញ្ញចំនួនបីសម្រាប់ការគណនាតម្លៃផលិតផលម្ហូបអាហារប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Main Method
ម៉ូដែលគោល (គណនាតាមអត្រាប្រាក់ចំណេញថេរ)
ងាយស្រួលយល់ និងងាយស្រួលអនុវត្ត។ មានការចំណាយទាបសម្រាប់ការគ្រប់គ្រងគណនេយ្យ ដែលស័ក្តិសមបំផុតសម្រាប់ក្រុមហ៊ុនទើបចាប់ផ្តើមថ្មី។ មិនមានភាពបត់បែនក្នុងការកំណត់តម្លៃវត្ថុធាតុដើមនីមួយៗ ដែលអាចធ្វើឱ្យបាត់បង់ឱកាសចំណេញនៅពេលប្រើប្រាស់គ្រឿងផ្សំដែលពិបាករក ឬមានតម្លៃថ្លៃខុសប្រក្រតី។ អាចគណនាតម្លៃលក់សរុបបានលឿន ដោយផ្អែកលើអត្រាកំណត់ប្រាក់ចំណេញ (Markup) ថេរមួយ ឧទាហរណ៍ការកំណត់តម្លៃ ២៤.២០ អឺរ៉ូ សម្រាប់វត្ថុធាតុដើម ៥ អឺរ៉ូ និងប្រាក់ចំណេញ ៣០០% បូករួមទាំង VAT ២១%។
Derivative Method
ម៉ូដែលដេរីវេ (គណនាតាមអត្រាប្រាក់ចំណេញប្រែប្រួលតាមគ្រឿងផ្សំ)
អនុញ្ញាតឱ្យមានការប្រែប្រួលអត្រាប្រាក់ចំណេញទៅតាមប្រភេទវត្ថុធាតុដើមនីមួយៗ ផ្តល់លទ្ធភាពប្រកួតប្រជែងខ្ពស់ និងឆ្លើយតបទៅនឹងការចំណាយលើគ្រឿងផ្សំពិសេសៗ។ ទាមទារការគណនាស្មុគស្មាញជាងមុន និងការតាមដានតម្លៃវត្ថុធាតុដើមនីមួយៗ (ក្នុងមួយមុខម្ហូប) ឱ្យបានម៉ត់ចត់លម្អិត។ បង្ហាញពីភាពបត់បែនក្នុងការទាញយកប្រាក់ចំណេញខ្ពស់ពីគ្រឿងផ្សំកម្រ ដោយការបូកសរុបតម្លៃនៃវត្ថុធាតុដើមនីមួយៗជាមួយអត្រា Markup ផ្សេងៗគ្នា (ឧទាហរណ៍ ២០០% ទៅ ៤០០%)។
Blind Price Selection Method
ម៉ូដែលជ្រើសរើសតម្លៃដោយផ្ទាល់ (កំណត់តម្លៃតាមទីផ្សារ)
មានភាពបត់បែនបំផុត អាចសម្របតាមស្ថានភាពទីផ្សារ (រដូវកាល សេដ្ឋកិច្ច ការប្រកួតប្រជែង) និងផ្តល់នូវតម្លៃមូល (Rounded prices) ដែលងាយស្រួលសម្រាប់អតិថិជនក្នុងការទូទាត់ប្រាក់។ តម្រូវឱ្យមានប្រព័ន្ធកុំព្យូទ័រគ្រប់គ្រងគណនេយ្យ (Computerized accounting) ដើម្បីគណនាត្រឡប់ក្រោយរកទំហំប្រាក់ចំណេញពិតប្រាកដ។ អាចប្រឈមនឹងហានិភ័យប្រសិនបើអ្នកគ្រប់គ្រងវាយតម្លៃទីផ្សារខុស។ កំណត់តម្លៃលក់ចុងក្រោយជាមុន (ឧទាហរណ៍ ២០ អឺរ៉ូ) រួចទើបគណនាថយក្រោយតាមរូបមន្ត ដើម្បីរកទំហំប្រាក់ចំណេញជាក់ស្តែង (ឧទាហរណ៍ ៩.៥ អឺរ៉ូ) ក្រោយពេលដកថ្លៃដើមនិងអាករចេញ។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការសិក្សានេះបង្ហាញថា ការជ្រើសរើសវិធីសាស្ត្រនីមួយៗទាមទារធនធានខុសៗគ្នា ជាពិសេសប្រព័ន្ធកុំព្យូទ័រ និងចំណេះដឹងផ្នែកគណនេយ្យ។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងដោយផ្អែកលើបរិបទនៃប្រទេសលីទុយអានី (Lithuania) និងប្រទេសនៅទ្វីបអឺរ៉ុបមួយចំនួន ដោយប្រើប្រាស់អត្រាអាករលើតម្លៃបន្ថែម (VAT) ២១% ជាឧទាហរណ៍។ នេះជារឿងសំខាន់សម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជា ពីព្រោះអត្រាពន្ធ (ឧទាហរណ៍ VAT ១០% នៅកម្ពុជា) ថ្លៃដើមដឹកជញ្ជូន ព្រមទាំងអាកប្បកិរិយា និងលទ្ធភាពចំណាយរបស់អ្នកប្រើប្រាស់មានភាពខុសគ្នាស្រឡះ ដែលទាមទារឱ្យមានការកែតម្រូវរូបមន្ត និងអថេរទាំងនេះជាមុនសិន។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

វិធីសាស្ត្រគណនាតម្លៃទាំងនេះពិតជាមានប្រយោជន៍ និងអាចយកមកកែច្នៃអនុវត្តបាននៅក្នុងវិស័យសេវាកម្មម្ហូបអាហារ និងបដិសណ្ឋារកិច្ចនៅប្រទេសកម្ពុជា ដែលកំពុងមានការរីកចម្រើនយ៉ាងឆាប់រហ័ស។

ការដាក់បញ្ចូលក្របខ័ណ្ឌគណិតវិទ្យាទាំងនេះទៅក្នុងប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងឌីជីថល នឹងជួយលើកកម្ពស់ស្តង់ដារប្រតិបត្តិការអាជីវកម្មម្ហូបអាហារនៅកម្ពុជាឱ្យកាន់តែមានតម្លាភាព និងទទួលបានប្រាក់ចំណេញជាអតិបរមា។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. សិក្សា និងប្រមូលទិន្នន័យវត្ថុធាតុដើម: ចាប់ផ្តើមដោយការធ្វើស្តង់ដារូបមន្តម្ហូប (Standardized Recipes) ដោយកត់ត្រាបរិមាណ និងតម្លៃវត្ថុធាតុដើមនីមួយៗឱ្យបានច្បាស់លាស់ ដោយប្រើប្រាស់ Microsoft ExcelGoogle Sheets ដើម្បីបង្កើតជាមូលដ្ឋានទិន្នន័យកណ្តាល។
  2. អនុវត្តរូបមន្តគណនាតម្លៃសាកល្បង: សាកល្បងបញ្ចូលរូបមន្តម៉ូដែលគោល (Main Method) និងម៉ូដែលដេរីវេ (Derivative Method) ទៅក្នុងសៀវភៅបញ្ជី (Spreadsheet) នោះ ដោយកែតម្រូវអថេរ VAT មកត្រឹម ១០% (តាមច្បាប់ពន្ធដារកម្ពុជា) ដើម្បីប្រៀបធៀបមើលទំហំប្រាក់ចំណេញ (Markup) សម្រាប់មុខម្ហូបនីមួយៗ។
  3. វិភាគទីផ្សារ និងកំណត់តម្លៃប្រកួតប្រជែង: ចំពោះមុខម្ហូបពេញនិយម ត្រូវប្រើប្រាស់ម៉ូដែលជ្រើសរើសតម្លៃដោយផ្ទាល់ (Blind Price Selection) ដោយចុះសិក្សាតម្លៃទីផ្សាររបស់គូប្រកួតប្រជែង និងវាយតម្លៃពីលទ្ធភាពទិញ (Willingness to pay) របស់អតិថិជនគោលដៅ ដើម្បីកំណត់តម្លៃលក់ចុងក្រោយដែលទាក់ទាញបំផុត។
  4. ធ្វើសមាហរណកម្មជាមួយប្រព័ន្ធម៉ាស៊ីនគិតប្រាក់ (POS): សហការជាមួយអ្នកផ្តល់សេវាកម្ម ឬអ្នកអភិវឌ្ឍន៍ផ្នែកទន់ ដើម្បីបញ្ចូលរូបមន្តនៃម៉ូដែលទាំងនេះទៅក្នុងប្រព័ន្ធ Point of Sale (POS) ដូចជា Odoo, Square ឬប្រព័ន្ធក្នុងស្រុក ដើម្បីឱ្យការគណនាតម្លៃលក់ ទាញរបាយការណ៍ និងការកាត់ស្តុកប្រព្រឹត្តទៅដោយស្វ័យប្រវត្តិ និងមានភាពជាក់លាក់។
  5. ឈានទៅរកការប្រើប្រាស់បញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI): នៅពេលប្រព័ន្ធឌីជីថល (POS និង Inventory) ដំណើរការបានល្អហើយ ក្រុមហ៊ុនគួរពិចារណាសិក្សាពីការប្រើប្រាស់ AI Algorithms នៅក្នុងប្រព័ន្ធ ERP ដើម្បីព្យាករណ៍ពីតម្រូវការវត្ថុធាតុដើម ព្រមានពីការខ្វះខាត និងភ្ជាប់ការបញ្ជាទិញដោយផ្ទាល់ (Automated ordering) ទៅកាន់សហគ្រាសអ្នកផ្គត់ផ្គង់។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Markup (អត្រាកំណត់ប្រាក់ចំណេញ / ម៉ាកអាប់) ជាចំនួនទឹកប្រាក់ ឬភាគរយដែលត្រូវបូកបន្ថែមពីលើថ្លៃដើមនៃវត្ថុធាតុដើម (គ្រឿងផ្សំ) ដើម្បីធានាថាអាជីវកម្មទទួលបានប្រាក់ចំណេញ និងអាចគ្របដណ្តប់លើចំណាយប្រតិបត្តិការផ្សេងៗ។ នៅក្នុងអត្ថបទនេះ វាត្រូវបានប្រើជាអថេរ (K) ក្នុងរូបមន្តគណិតវិទ្យា។ ដូចជាការទិញអាវយឺតក្នុងតម្លៃ ៥ដុល្លារ ហើយលក់ចេញវិញក្នុងតម្លៃ ១៥ដុល្លារ ដែល ១០ដុល្លារដែលបូកបន្ថែមនោះគឺជាអត្រាប្រាក់ចំណេញដើម្បីបានចំណេញនិងទូទាត់ថ្លៃឈ្នួលតូប។
Value-added tax / VAT (អាករលើតម្លៃបន្ថែម) ជាប្រភេទពន្ធប្រយោលដែលរដ្ឋាភិបាលកំណត់ឱ្យបូកបញ្ជូលទៅក្នុងតម្លៃទំនិញ ឬសេវាកម្មចុងក្រោយដែលអតិថិជនត្រូវបង់។ នៅក្នុងក្របខ័ណ្ឌនេះ គេត្រូវយកវាទៅគណនាបន្ថែមលើថ្លៃដើមនិងប្រាក់ចំណេញដើម្បីចេញជាតម្លៃលក់សរុបចុងក្រោយ។ ដូចជាការទិញកាហ្វេមួយកែវតម្លៃ ៣ដុល្លារ ហើយត្រូវបង់ពន្ធបន្ថែម ៣០សេនទៀត (១០%) ទៅឱ្យរដ្ឋតាមរយៈម្ចាស់ហាងកាហ្វេ។
Main method (ម៉ូដែលគោលសម្រាប់ការគណនាតម្លៃ) ជាវិធីសាស្ត្រគណនាតម្លៃម្ហូបអាហារដោយប្រើប្រាស់អត្រាប្រាក់ចំណេញ (Markup) ថេរមួយទៅលើថ្លៃដើមនៃវត្ថុធាតុដើមសរុបនៃមុខម្ហូបនោះ។ វាមានភាពសាមញ្ញ ងាយស្រួលយល់ និងស័ក្តិសមបំផុតសម្រាប់អាជីវកម្មថ្មីថ្មោងដែលមិនទាន់មានប្រព័ន្ធកុំព្យូទ័រស្មុគស្មាញ។ ដូចជាការកំណត់ច្បាប់ទូទៅមួយនៅក្នុងហាងថា រាល់មុខម្ហូបទាំងអស់ត្រូវតែលក់យកចំណេញ ៣ដងនៃថ្លៃដើមទិញគ្រឿងទេស ទោះជាម្ហូបនោះជាសាច់គោ ឬបន្លែក៏ដោយ។
Derivative method (ម៉ូដែលដេរីវេសម្រាប់ការគណនាតម្លៃ) ជាវិធីសាស្ត្រកំណត់តម្លៃដែលអនុញ្ញាតឱ្យមានការប្រែប្រួលអត្រាប្រាក់ចំណេញខុសៗគ្នា ទៅតាមប្រភេទវត្ថុធាតុដើម ឬគ្រឿងផ្សំនីមួយៗនៅក្នុងមុខម្ហូបតែមួយ។ វិធីនេះជួយទាញប្រាក់ចំណេញបានកាន់តែប្រសើរពីគ្រឿងផ្សំដែលកម្រ ឬទាមទារការថែរក្សាខ្ពស់។ ដូចជាការលក់នំប៉័ងសាច់ ដែលយើងយកចំណេញតិចតួចពីនំប៉័ងនិងបន្លែ ប៉ុន្តែយកចំណេញច្រើនពីសាច់គោពិសេសឬប្រហិតដែលពិបាករក។
Blind price selection method (ម៉ូដែលជ្រើសរើសតម្លៃដោយផ្ទាល់ ឬកំណត់តម្លៃតាមទីផ្សារ) ជាវិធីសាស្ត្រដែលអ្នកគ្រប់គ្រងវាយតម្លៃស្ថានភាពទីផ្សារ (ការប្រកួតប្រជែង តម្រូវការអតិថិជន) ដើម្បីកំណត់តម្លៃលក់ចុងក្រោយជាមុន រួចទើបប្រើប្រាស់រូបមន្តគណិតវិទ្យាគណនាថយក្រោយ ដើម្បីរកមើលថាតើពួកគេទទួលបានប្រាក់ចំណេញ (Markup) ប៉ុន្មានពិតប្រាកដ។ វាទាមទារការប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធកុំព្យូទ័រទើបមានប្រសិទ្ធភាព។ ដូចជាការសម្រេចចិត្តលក់គុយទាវមួយចានតម្លៃ ៥០០០រៀល ព្រោះអ្នកជិតខាងលក់តម្លៃប៉ុណ្ណឹងដែរ រួចទើបមកអង្គុយគិតលេខតាមក្រោយថាតើចំណេញបានប៉ុន្មានរៀលក្នុងមួយចាននេះ។
Raw materials collection (បណ្តុំវត្ថុធាតុដើម) នៅក្នុងការគណនាតម្លៃគណិតវិទ្យា ពាក្យនេះសំដៅលើការបូកសរុបតម្លៃនៃគ្រឿងផ្សំទាំងអស់ដែលបានកំណត់នៅក្នុងរូបមន្តធ្វើម្ហូប (Recipe) សម្រាប់ផលិតចេញជាម្ហូបមួយចាន ឬភេសជ្ជៈមួយកែវ។ ដូចជាការកត់ត្រានិងបូកបញ្ជូលគ្នានូវតម្លៃអង្ករ សាច់ជ្រូក ទឹកត្រី និងខ្ទឹមស ដែលត្រូវប្រើសម្រាប់ធ្វើបាយស្រូបមួយចាន។
Artificial intelligence system (ប្រព័ន្ធបញ្ញាសិប្បនិម្មិតក្នុងការគ្រប់គ្រងស្តុក) ការប្រើប្រាស់កម្មវិធីកុំព្យូទ័រឆ្លាតវៃដែលអាចវិភាគទិន្នន័យនៃការលក់ និងបរិមាណវត្ថុធាតុដើមដែលមានស្រាប់ ដើម្បីទស្សន៍ទាយតម្រូវការនាពេលអនាគត និងភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងដោយផ្ទាល់ជាមួយអ្នកផ្គត់ផ្គង់ដើម្បីធានាថាមិនមានការខ្វះខាតវត្ថុធាតុដើម។ ដូចជាមានជំនួយការនិម្មិតម្នាក់ ដែលដឹងមុនថាសាច់គោនឹងអស់នៅថ្ងៃស្អែក ហើយក៏ខលទៅកុម្ម៉ង់អ្នកលក់សាច់គោនៅផ្សារដោយស្វ័យប្រវត្តិ។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖