Original Title: Control of anthracnose in “Kluai Hom Tong” banana (Musa (AAA group)) using mangosteen pericarp crude extract
Source: li01.tci-thaijo.org
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ការគ្រប់គ្រងជំងឺអង់ត្រាក់ណូស (Anthracnose) លើចេកអំបូងលឿង “Kluai Hom Tong” (Musa (AAA group)) ដោយប្រើប្រាស់សារធាតុចម្រាញ់ពីសំបកមង្ឃុត

ចំណងជើងដើម៖ Control of anthracnose in “Kluai Hom Tong” banana (Musa (AAA group)) using mangosteen pericarp crude extract

អ្នកនិពន្ធ៖ N. Montri, P. Leujantuak, K. Bunya–atichart, R. Deewatthanawong

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2020, Thai Journal of Agricultural Science

វិស័យសិក្សា៖ Agricultural Science

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះដោះស្រាយបញ្ហាជំងឺអង់ត្រាក់ណូស (Anthracnose) ដែលបង្កដោយផ្សិត Colletotrichum musae ដែលធ្វើឱ្យខូចខាតនិងកាត់បន្ថយអាយុកាលផ្លែចេកយ៉ាងខ្លាំងក្នុងអំឡុងពេលដឹកជញ្ជូននិងរក្សាទុក។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការសិក្សានេះបានវាយតម្លៃប្រសិទ្ធភាពដោយការជ្រលក់ផ្លែចេកទៅក្នុងសូលុយស្យុងចម្រាញ់ពីសំបកមង្ឃុតក្នុងកំហាប់ផ្សេងៗគ្នា រួចបាញ់បញ្ចូលមេរោគផ្សិតដើម្បីសង្កេតមើលការវិវត្តនៃជំងឺ។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Control (0 mg/L Extract)
ក្រុមមិនប្រើការព្យាបាល (Control)
មិនតម្រូវឱ្យមានការចំណាយលើសម្ភារៈ បរិក្ខារ ឬពេលវេលាក្នុងការព្យាបាលបន្ថែមមុនពេលរក្សាទុក។ ផ្លែចេកឆាប់ខូចគុណភាព មានអត្រាឆ្លងជំងឺអង់ត្រាក់ណូសខ្ពស់ និងមានអាយុកាលរក្សាទុកខ្លីបំផុត។ អាយុកាលរក្សាទុកបានត្រឹមតែ ៤ ថ្ងៃ និងមានអត្រាជំងឺខ្ពស់ជាង ៥០%។
Mangosteen Extract (1,000 mg/L)
ការប្រើសារធាតុចម្រាញ់សំបកមង្ឃុត កំហាប់ ១.០០០ mg/L
ជួយរក្សាពណ៌សម្បក (Peel color) និងភាពរឹងរបស់សាច់ចេក (Firmness) បានល្អប្រសើរជាងគេ។ ប្រសិទ្ធភាពក្នុងការទប់ស្កាត់មេរោគផ្សិត វាមិនទាន់ឈានដល់កម្រិតអតិបរមានៅឡើយទេ បើធៀបនឹងកំហាប់ខ្ពស់ជាងនេះ។ អាយុកាលរក្សាទុកកើនឡើងដល់ ៦ ទៅ ៨ ថ្ងៃ ជាមួយនឹងគុណភាពសំបកនិងសាច់ល្អប្រសើរ។
Mangosteen Extract (1,200 mg/L)
ការប្រើសារធាតុចម្រាញ់សំបកមង្ឃុត កំហាប់ ១.២០០ mg/L (វិធីសាស្ត្រល្អបំផុត)
មានប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់បំផុតក្នុងការកាត់បន្ថយអត្រាជំងឺអង់ត្រាក់ណូសដោយមិនប៉ះពាល់ដល់គុណភាពផ្លែចេក (ជាតិស្ករ និងជាតិអាស៊ីត)។ ត្រូវការចំណាយពេល និងសារធាតុគីមី (Methanol) ដើម្បីទាញយកសារធាតុសកម្មពីសំបកមង្ឃុត។ អត្រាជំងឺធ្លាក់ចុះមកត្រឹមកម្រិតទាបបំផុត (៤៥%) និងអាចរក្សាទុកបានរហូតដល់ ៨ ថ្ងៃ។
Mangosteen Extract (1,400 mg/L)
ការប្រើសារធាតុចម្រាញ់សំបកមង្ឃុត កំហាប់ ១.៤០០ mg/L
មានបរិមាណសារធាតុសកម្មខ្ពស់ដែលអាចរារាំងការលូតលាស់របស់មេរោគផ្សិតបានមួយផ្នែកធំ។ កំហាប់ខ្ពស់ពេកបណ្តាលឱ្យមានផលប៉ះពាល់អវិជ្ជមានលើផ្លែចេក ដោយសារការកើនឡើងហួសហេតុនៃសារធាតុប៉ូលីហ្វេណុល (Polyphenols) ដែលធ្វើឱ្យអត្រាជំងឺកើនឡើងវិញ។ អត្រាជំងឺមានការកើនឡើងវិញ (៥០%) បើធៀបនឹងកម្រិត ១.២០០ mg/L។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការអនុវត្តការស្រាវជ្រាវនេះទាមទារឱ្យមានបរិក្ខារមន្ទីរពិសោធន៍សម្រាប់ទាញយកសារធាតុ និងវាស់ស្ទង់គុណភាពផ្លែឈើ ព្រមទាំងកាកសំណល់សំបកមង្ឃុត និងសារធាតុគីមីមួយចំនួន។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្នុងខេត្តឈុំផន (Chumphon) ប្រទេសថៃ ដោយផ្តោតលើការប្រមូលផលចេកអំបូង និងមង្ឃុតនៅក្នុងតំបន់នោះ។ ដោយសារលក្ខខណ្ឌអាកាសធាតុ ភូមិសាស្ត្រ និងពូជដំណាំនៅតំបន់នោះមានភាពស្រដៀងគ្នាខ្លាំងទៅនឹងប្រទេសកម្ពុជា លទ្ធផលនៃការសិក្សានេះអាចចាត់ទុកថាមានភាពសុក្រឹតខ្ពស់ និងអាចយកមកអនុវត្តដោយផ្ទាល់នៅកម្ពុជាបានដោយមិនមានគម្លាតទិន្នន័យ (Data Bias) ច្រើនឡើយ។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

វិធីសាស្ត្រប្រើប្រាស់សារធាតុចម្រាញ់ពីសំបកមង្ឃុតនេះមានសក្តានុពលខ្ពស់ និងស័ក្តិសមបំផុតសម្រាប់វិស័យកសិកម្មនៅប្រទេសកម្ពុជា ក្នុងការកាត់បន្ថយការខូចខាតកសិផលក្រោយពេលប្រមូលផល។

ជារួម បច្ចេកវិទ្យានេះមិនត្រឹមតែជួយដោះស្រាយបញ្ហាជំងឺផ្សិតលើផ្លែចេកប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជួយជំរុញការប្រើប្រាស់កាកសំណល់កសិកម្មឡើងវិញ ដែលស្របតាមគោលការណ៍កសិកម្មប្រកបដោយចីរភាពនៅកម្ពុជា។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. សិក្សាពីបច្ចេកទេសទាញយកសារធាតុសកម្ម (Maceration Extraction): អនុវត្តការហាលសំបកមង្ឃុតឱ្យស្ងួតដោយប្រើ Hot Air Oven កិនឱ្យម៉ត់ រួចត្រាំក្នុងសូលុយស្យុង 95% Methanol។ បន្ទាប់មក ប្រើប្រាស់ម៉ាស៊ីន Rotary Evaporator ដើម្បីរំហួតយកតែសារធាតុចម្រាញ់សុទ្ធ (Crude Extract)។
  2. បណ្តុះ និងរៀបចំមេរោគផ្សិត Colletotrichum musae: ប្រមូលសំណាកមេរោគពីផ្លែចេកដែលកើតជំងឺអង់ត្រាក់ណូស រួចយកមកបណ្តុះលើចាន Petri dish ដែលមានមជ្ឈដ្ឋាន Potato Dextrose Agar (PDA)។ រាប់កំហាប់ស្ប៉ា (Spore concentration) ឱ្យបាន 10^6 spores/mL ដោយប្រើ Hemacytometer
  3. រៀបចំការពិសោធន៍ផ្ទាល់លើផ្លែឈើ (In-vivo Treatment): ជ្រលក់ផ្លែចេកទៅក្នុងសូលុយស្យុងសំបកមង្ឃុតក្នុងកំហាប់ផ្សេងៗគ្នា (ពិសេសផ្តោតលើ ១.២០០ mg/L) រយៈពេល ២នាទី។ បន្ទាប់មកបាញ់បញ្ចូលមេរោគផ្សិត រួចទុកក្នុងបន្ទប់សីតុណ្ហភាព ១៣°C រយៈពេល ១៤ថ្ងៃ ដើម្បីត្រាប់តាមដំណើរការដឹកជញ្ជូន។
  4. វាស់ស្ទង់គុណភាព និងវិភាគទិន្នន័យ (Quality Assessment): វាស់ទំហំដំបៅជំងឺអង់ត្រាក់ណូស និងប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ Refractometer ដើម្បីវាស់ជាតិស្ករសរុប (TSS) រួមទាំងប្រើ Texture Analyzer សម្រាប់វាស់ភាពរឹងរបស់សាច់ចេក ដើម្បីប្រៀបធៀបប្រសិទ្ធភាពរវាងក្រុមនីមួយៗតាមរយៈការវិភាគស្ថិតិ (ANOVA)។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Anthracnose (ជំងឺអង់ត្រាក់ណូស) ជាជំងឺផ្សិតម្យ៉ាងដែលតែងតែវាយប្រហារលើផ្លែឈើ (ដូចជាចេក ស្វាយ ល្ហុង) ក្រោយពេលប្រមូលផល ធ្វើឱ្យសម្បកផ្លែមានស្នាមអុចខ្មៅៗ និងរលួយសាច់ខាងក្នុងយ៉ាងលឿននៅពេលវាទុំ។ ដូចជាជំងឺសើស្បែកដែលធ្វើឱ្យផ្លែឈើលេចចេញស្នាមជាំខ្មៅៗ និងរលួយខូចរូបរាងនៅពេលវាទុំ។
Colletotrichum musae (មេរោគផ្សិត Colletotrichum musae) ជាប្រភេទមេរោគផ្សិតជាក់លាក់មួយដែលជាភ្នាក់ងារចម្បងបង្កឱ្យមានជំងឺអង់ត្រាក់ណូសនៅលើផ្លែចេក។ វាអាចសម្ងំលាក់ខ្លួនតាំងពីចេកនៅខ្ចី ហើយចាប់ផ្តើមរីកដុះដាលបំផ្លាញផ្លែនៅពេលចេកទុំ។ ប្រៀបដូចជាគ្រាប់មីនបង្កប់ខ្លួនលើសំបកចេកតាំងពីវាសረស្ចី ដែលរង់ចាំផ្ទុះឡើង (បង្កជាជំងឺ) នៅពេលចេកចាប់ផ្តើមទុំ។
Methanolic crude extract (សារធាតុចម្រាញ់ឆៅដោយប្រើមេតាណុល) គឺជាល្បាយនៃសារធាតុគីមីធម្មជាតិដែលទាញយកចេញពីរុក្ខជាតិ (ដូចជាសំបកមង្ឃុត) ដោយប្រើប្រាស់សារធាតុរំលាយមេតាណុល (Methanol) ដើម្បីទាញយកសារធាតុសកម្មផ្សេងៗយកមកប្រើប្រាស់ទប់ទល់នឹងមេរោគ។ ដូចជាការឆុងតែដោយប្រើទឹកក្ដៅដើម្បីទាញយកពណ៌ និងរសជាតិចេញពីស្លឹកតែ ប៉ុន្តែទីនេះគេប្រើអាល់កុល (មេតាណុល) ដើម្បីទាញយកថ្នាំពីសំបកមង្ឃុត។
Total Soluble Solids / TSS (កម្រិតជាតិស្កររលាយសរុប) ជារង្វាស់ដែលគេប្រើសម្រាប់កំណត់បរិមាណសារធាតុរឹងដែលរលាយក្នុងទឹកផ្លែឈើ ដែលភាគច្រើនជាជាតិស្ករ។ គេវាស់វាដើម្បីដឹងពីកម្រិតភាពផ្អែមរបស់ផ្លែឈើនៅពេលវាទុំ។ ដូចជាការថ្លឹងមើលថាតើមានស្ករប៉ុន្មានស្លាបព្រាដែលរលាយនៅក្នុងទឹកចេកមួយកែវ ដើម្បីវិភាគដឹងថាវាផ្អែមកម្រិតណា។
Titratable acidity / TA (កម្រិតជាតិអាស៊ីត) ជាការវាស់ស្ទង់បរិមាណអាស៊ីតសរុបដែលមាននៅក្នុងផ្លែឈើ ដែលជះឥទ្ធិពលដល់រសជាតិជូររបស់វា។ នៅពេលផ្លែឈើទុំ ជាតិអាស៊ីតនេះតែងតែមានការប្រែប្រួល ដែលគេត្រូវវាស់ស្ទង់ដើម្បីវាយតម្លៃគុណភាព។ ដូចជាការវាស់កម្រិតជាតិជូរនៅក្នុងទឹកក្រូចឆ្មារ ដើម្បីថ្លឹងថ្លែងជាមួយជាតិស្ករឱ្យដឹងថាតើវាមានរសជាតិឆ្ងាញ់កម្រិតណា។
Ethephon (អេតេផុន / សារធាតុបន្ទុំផ្លែឈើ) ជាសមាសធាតុគីមីមួយប្រភេទដែលបញ្ចេញឧស្ម័នអេទីឡែន (Ethylene) នៅពេលបាញ់លើផ្លែឈើ ដែលឧស្ម័ននេះមានតួនាទីជំរុញឱ្យផ្លែឈើ (ដូចជាចេក) ទុំលឿន និងមានពណ៌ល្អស្មើគ្នាសម្រាប់ការលក់ដូរ។ ដូចជានាឡិការោទ៍ដែលដាស់ផ្លែចេកទាំងអស់ឱ្យភ្ញាក់ពីដេក និងបញ្ជាឱ្យពួកវាចាប់ផ្តើមទុំព្រមៗគ្នាក្នុងពេលតែមួយ។
Hemacytometer (ឧបករណ៍រាប់កោសិកា / ហេម៉ាស៊ីតូម៉ែត្រ) ជាបន្ទះកញ្ចក់ពិសេសម្យ៉ាងដែលគេប្រើនៅក្រោមមីក្រូទស្សន៍ (Microscope) ដើម្បីរាប់ចំនួនកោសិកា ឬស្ប៉ារបស់មេរោគផ្សិតនៅក្នុងបរិមាណទឹកណាមួយឱ្យបានច្បាស់លាស់ សម្រាប់ការរៀបចំកំហាប់មេរោគមុនពេលពិសោធន៍។ ដូចជាបន្ទះក្រឡាអុកតូចមួយដែលគេយកទៅដាក់ក្រោមវ៉ែនតាពង្រីក ដើម្បីរាប់មើលថាតើមានទាហានមេរោគប៉ុន្មាននាក់កំពុងឈរនៅលើក្រឡានីមួយៗ។
Inoculum (មេរោគសម្រាប់ចាក់បញ្ចូល) ជាបរិមាណនៃស្ប៉ា (Spore) ឬកោសិកាមេរោគដែលគេរៀបចំទុកសម្រាប់បាញ់ ឬចាក់បញ្ចូលទៅលើវត្ថុពិសោធន៍ (ដូចជាផ្លែចេក) ដើម្បីបង្កើតឱ្យមានការឆ្លងជំងឺដោយចេតនាក្នុងការសិក្សាស្រាវជ្រាវប្រៀបធៀបប្រសិទ្ធភាពថ្នាំ។ ប្រៀបដូចជាការប្រលែងកងទ័ពមេរោគទៅលើផ្លែចេកដោយចេតនា ដើម្បីសាកល្បងមើលថាតើថ្នាំសំបកមង្ឃុតដែលគេលាបការពារនោះអាចទប់ទល់មេរោគទាំងនោះបានឬទេ។
Polyphenols (សារធាតុប៉ូលីហ្វេណុល) ជាក្រុមសមាសធាតុគីមីធម្មជាតិដែលមានច្រើននៅក្នុងរុក្ខជាតិ (ដូចជាសំបកមង្ឃុត) ដែលមានសមត្ថភាពខ្ពស់ក្នុងការប្រឆាំងនឹងអុកស៊ីតកម្ម និងអាចរារាំងការលូតលាស់របស់មេរោគផ្សិត ឬបាក់តេរីបានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព។ ប្រៀបដូចជាកងទ័ពការពារធម្មជាតិរបស់រុក្ខជាតិ ដែលបញ្ចេញអាវុធគីមីចាំប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងមេរោគផ្សិតដែលប៉ុនប៉ងមកស៊ីផ្លែឈើ។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖