Original Title: Digital strategies for managing agricultural lands in the region
Source: doi.org/10.1051/bioconf/202414004003
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

យុទ្ធសាស្ត្រឌីជីថលសម្រាប់ការគ្រប់គ្រងដីកសិកម្មនៅក្នុងតំបន់

ចំណងជើងដើម៖ Digital strategies for managing agricultural lands in the region

អ្នកនិពន្ធ៖ Lalita Idigova (Kadyrov Chehchen State University, Grozny, Russia), Huseyn Chaplaev (Complex Scientific Research Institute named after H. I. Ibragimov of the Russian Academy of Sciences), Varvara Markaryan (Chechensk State Pedagogical University)

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2024, BIO Web of Conferences

វិស័យសិក្សា៖ Agricultural Economics and Digitalization

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ឯកសារនេះដោះស្រាយពីបញ្ហាប្រឈម និងតម្រូវការនៃយុទ្ធសាស្ត្រឌីជីថលប្រកបដោយនវានុវត្តន៍ ដើម្បីគ្រប់គ្រងដីកសិកម្ម និងការបង្កើនប្រសិទ្ធភាពនៃវិស័យកសិ-ឧស្សាហកម្មនៅក្នុងសាធារណរដ្ឋឆេឆេន (Chechen Republic) ចំពេលមានឧបសគ្គភូមិសាស្ត្រនយោបាយខាងក្រៅ។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការសិក្សានេះប្រើប្រាស់វិធីសាស្ត្រចម្រុះដោយផ្តោតលើការប្រមូលទិន្នន័យបន្ទាប់បន្សំ និងការវាយតម្លៃរបស់អ្នកជំនាញ ដើម្បីវិភាគពីការអភិវឌ្ឍវិស័យកសិកម្ម។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Traditional Agricultural Management
ការគ្រប់គ្រងកសិកម្មតាមបែបប្រពៃណី
ងាយស្រួលអនុវត្តសម្រាប់កសិករខ្នាតតូច និងមិនទាមទារចំណេះដឹងផ្នែកបច្ចេកវិទ្យាខ្ពស់ក្នុងការគ្រប់គ្រងប្រចាំថ្ងៃ។ ប្រឈមនឹងហានិភ័យនៃការលក់វត្ថុធាតុដើមក្នុងតម្លៃទាបនៅរដូវប្រមូលផល មិនមានប្រព័ន្ធកែច្នៃស៊ីជម្រៅ និងខ្វះប្រសិទ្ធភាពក្នុងការតាមដានទិន្នផល។ ការថយចុះនៃផ្ទៃដីដាំដុះសរុប និងការកើនឡើងនៃការពឹងផ្អែកលើផលិតផលកែច្នៃពីបរទេស (ការកើនឡើងម្សៅនាំចូលពី ០,២% ទៅ ២%)។
Digital Agriculture & Agrotechnoparks
កសិកម្មឌីជីថល និងឧទ្យានបច្ចេកវិទ្យាកសិកម្ម
បង្កើនផលិតភាពការងារតាមរយៈស្វ័យប្រវត្តិកម្ម កាត់បន្ថយការចំណាយ និងអាចវាយតម្លៃទិន្នផលបានច្បាស់លាស់ដោយប្រើប្រាស់បញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) និង IoT។ ទាមទារការវិនិយោគទុនខ្ពស់លើហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធព័ត៌មានវិទ្យា និងតម្រូវការចាំបាច់នូវធនធានមនុស្សដែលមានជំនាញចម្រុះ (ទាំងកសិកម្ម និង IT)។ ទិន្នផលកើនឡើងគួរឱ្យកត់សម្គាល់៖ ១២% សម្រាប់គ្រួសារកសិករ, ៣២,៥% សម្រាប់អង្គការកសិកម្ម និង ៤៤% សម្រាប់កសិដ្ឋាន (Peasant farms)។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការអនុវត្តយុទ្ធសាស្ត្រឌីជីថលនៅក្នុងវិស័យកសិកម្មនេះ ទាមទារការវិនិយោគហិរញ្ញវត្ថុយ៉ាងច្រើន (រដ្ឋាភិបាលរុស្ស៊ីបានចំណាយជាង ៩០០ លានរូប្លិ៍) ព្រមទាំងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យា និងប្រព័ន្ធទិន្នន័យរួមបញ្ចូលគ្នា។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្នុងប្រទេសរុស្ស៊ី (ជាពិសេសសាធារណរដ្ឋ Chechen) ដែលស្ថិតក្រោមបរិបទនៃការឧបត្ថម្ភធនយ៉ាងច្រើនពីរដ្ឋាភិបាល ដើម្បីទប់ទល់នឹងទណ្ឌកម្មសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោក។ សម្រាប់កម្ពុជា ទិន្នន័យនេះអាចមានភាពលម្អៀង ដោយសារយើងមានអាកាសធាតុ ប្រភេទដំណាំ សមត្ថភាពហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យា និងកម្រិតគាំទ្រផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុខុសគ្នាស្រឡះពីរុស្ស៊ី ដែលតម្រូវឱ្យមានការកែសម្រួលមុននឹងយកមកអនុវត្ត។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

ទោះបីជាមានភាពខុសគ្នានៃភូមិសាស្ត្រនយោបាយ និងសេដ្ឋកិច្ចក៏ដោយ ក៏យុទ្ធសាស្ត្រប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាឌីជីថលដើម្បីបង្កើនតម្លៃបន្ថែមក្នុងកសិកម្ម គឺមានសារៈសំខាន់បំផុតសម្រាប់កម្ពុជា។

ការបណ្តុះបណ្តាលធនធានមនុស្សដែលមានជំនាញកាត់ខ្វែង (កសិកម្មបូកនឹងបច្ចេកវិទ្យា) គឺជាជំហានយុទ្ធសាស្ត្រដែលកម្ពុជាត្រូវអនុវត្តជាបន្ទាន់ ដើម្បីផ្លាស់ប្តូរពីកសិកម្មបែបប្រពៃណីទៅជាកសិកម្មឌីជីថលទំនើប។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. សិក្សាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃកសិកម្មឌីជីថល: ស្វែងយល់ពីគោលគំនិតនៃការប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យា IoT និងកសិកម្មច្បាស់លាស់ (Precision Agriculture) តាមរយៈឯកសារស្រាវជ្រាវ ដើម្បីយល់ពីរបៀបដែលបច្ចេកវិទ្យាអាចជួយបង្កើនទិន្នផល។ អ្នកអាចប្រើប្រាស់ Google ScholarCoursera សម្រាប់ស្វែងរកវគ្គសិក្សាទាក់ទងនឹងវិស័យ AgriTech
  2. អភិវឌ្ឍជំនាញវិភាគទិន្នន័យ និងបញ្ញាសិប្បនិម្មិត: រៀនប្រើប្រាស់ភាសាកម្មវិធីដូចជា Python រួមជាមួយនឹងបណ្ណាល័យ Scikit-LearnTensorFlow ដើម្បីអនុវត្តការបង្កើតម៉ូដែល Machine Learning សម្រាប់ការព្យាករណ៍ទិន្នផលដំណាំដោយផ្អែកលើទិន្នន័យអាកាសធាតុ និងដី។
  3. បង្កើតគម្រោង IoT សម្រាប់កសិកម្មខ្នាតតូច: ចាប់ផ្តើមអនុវត្តគម្រោងជាក់ស្តែងដោយប្រើប្រាស់ ArduinoRaspberry Pi ដើម្បីបង្កើតប្រព័ន្ធឧបករណ៍ចាប់សញ្ញា (Sensors) សម្រាប់វាស់សំណើមដី ឬសីតុណ្ហភាព ហើយសាកល្បងវាផ្ទាល់នៅតាមសួនបន្លែផ្ទះកញ្ចក់ ឬសហគមន៍កសិកម្ម។
  4. សហការអន្តរវិស័យ (Cross-disciplinary Collaboration): និស្សិតផ្នែកព័ត៌មានវិទ្យា (IT) ត្រូវសហការជាមួយនិស្សិត ឬអ្នកជំនាញផ្នែកកសិកម្ម (Agronomy) ដើម្បីបង្កើតវេទិកាឌីជីថល (Digital Platforms) សម្រាប់ជួយកសិករក្នុងការគ្រប់គ្រងការដាំដុះ និងភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងទៅកាន់ទីផ្សារផ្ទាល់។
  5. ចូលរួមក្នុងកម្មវិធីនវានុវត្តន៍ និងសហគ្រិនភាព: យកគំរូនៃ Agrotechnoparks ទៅអនុវត្តក្នុងការប្រកួតប្រជែងបង្កើតគំនិតអាជីវកម្មថ្មីៗ ដូចជាកម្មវិធី AgriTech Hackathon ដោយប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ Figma សម្រាប់គូររចនាសម្ព័ន្ធកម្មវិធី (UI/UX) តំណាងឱ្យដំណោះស្រាយប្រព័ន្ធកសិកម្មឌីជីថល។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
digital agriculture គឺជាការយកបច្ចេកវិទ្យាទំនើបៗដូចជា បញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) ទិន្នន័យធំ (Big Data) និងឧបករណ៍ឆ្លាតវៃមកអនុវត្ត ដើម្បីគ្រប់គ្រង ត្រួតពិនិត្យ ព្រមទាំងបង្កើនប្រសិទ្ធភាពនិងភាពត្រឹមត្រូវនៃការដាំដុះ ឬការចិញ្ចឹមសត្វ។ ដូចជាការបំពាក់ "ខួរក្បាលឆ្លាតវៃ" ដល់កសិដ្ឋាន ដើម្បីឱ្យវាចេះប្រាប់យើងថា ពេលណាត្រូវស្រោចទឹក ឬពេលណាត្រូវដាក់ជីដោយស្វ័យប្រវត្តិ។
agro-industrial complex ជាប្រព័ន្ធសេដ្ឋកិច្ចមួយដែលរួមបញ្ចូលគ្នានូវគ្រប់ខ្សែចង្វាក់ទាំងអស់នៃវិស័យកសិកម្ម ចាប់តាំងពីការផលិតពូជ ការដាំដុះ ការប្រមូលផល ការកែច្នៃរហូតដល់ការវេចខ្ចប់ និងការលក់ផលិតផលសម្រេចនៅលើទីផ្សារ។ ដូចជារោងចក្រដ៏ធំមួយដែលមានតាំងពីចម្ការកៅស៊ូ រោងចក្រកែច្នៃជ័រ និងកន្លែងផលិតសំបកកង់ឡាននៅក្នុងកន្លែងតែមួយដោយមិនបាច់ពឹងអ្នកក្រៅ។
Internet of Things (IoT) ជាប្រព័ន្ធបណ្តាញដែលភ្ជាប់ឧបករណ៍ប្រើប្រាស់ ម៉ាស៊ីនកសិកម្ម ឬសេនស័រ (Sensors) ទៅកាន់អ៊ីនធឺណិត ដើម្បីឱ្យពួកវាអាចប្រមូល ទាញយក និងផ្លាស់ប្តូរទិន្នន័យគ្នាទៅវិញទៅមកដោយមិនបាច់មានមនុស្សបញ្ជាផ្ទាល់មុខ។ ដូចជាការបំពាក់ឧបករណ៍ចាប់សញ្ញាលើដី ដើម្បីឱ្យវាអាចផ្ញើសារប្រាប់ទូរស័ព្ទដៃរបស់អ្នកនៅពេលដីស្ងួត ហើយអ្នកអាចចុចបញ្ជាឱ្យម៉ាស៊ីនបូមទឹកដំណើរការពីចម្ងាយបាន។
technological sovereignty គឺជាសមត្ថភាព និងឯករាជ្យភាពរបស់ប្រទេស ឬតំបន់មួយក្នុងការបង្កើត ប្រើប្រាស់ និងគ្រប់គ្រងបច្ចេកវិទ្យាដោយខ្លួនឯង ដោយមិនពឹងផ្អែកទាំងស្រុងលើការនាំចូលកម្មវិធីកុំព្យូទ័រ ឬប្រព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យាពីប្រទេសដទៃ។ ដូចជាការចេះធ្វើម្ហូបញ៉ាំខ្លួនឯងនៅផ្ទះដោយប្រើគ្រឿងផ្សំដែលដាំផ្ទាល់ ជាជាងការពឹងផ្អែកតែលើការទិញម្ហូបស្រាប់ពីហាងអ្នកដទៃរាល់ថ្ងៃ ដែលអាចដាច់ពោះបើគេបិទហាង។
agrotechnoparks ជាមជ្ឈមណ្ឌលស្រាវជ្រាវ និងអភិវឌ្ឍន៍ដែលប្រមូលផ្តុំអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រ ក្រុមហ៊ុនបច្ចេកវិទ្យា និងអ្នកជំនាញកសិកម្ម ដើម្បីរួមគ្នាបង្កើត សាកល្បង និងបង្ហាញពីប្រសិទ្ធភាពនៃគ្រឿងចក្រកសិកម្ម និងកម្មវិធីព័ត៌មានវិទ្យា (IT) ថ្មីៗ។ ដូចជាទីលានហ្វឹកហាត់ទំនើបមួយ ដែលកសិករ និងអ្នកសរសេរកម្មវិធីកុំព្យូទ័រជួបគ្នា ដើម្បីសាកល្បងឧបករណ៍ដាំដុះថ្មីៗមុននឹងយកទៅប្រើប្រាស់ពិតប្រាកដនៅលើចម្ការធំ។
food value chain គឺជាដំណើរការនៃការបន្ថែមតម្លៃទៅលើផលិតផលកសិកម្មនៅរាល់ដំណាក់កាល ចាប់ពីវត្ថុធាតុដើមឆៅ រហូតដល់ក្លាយជាផលិតផលសម្រេចដែលអាចបរិភោគបាន ដែលការធ្វើបែបនេះជួយបង្កើនប្រាក់ចំណេញដល់អ្នកផលិតក្នុងស្រុក។ ដូចជាការយកផ្លែស្វាយតម្លៃថោកពីចម្ការ មកកែច្នៃជាដំណាប់ស្វាយវេចខ្ចប់យ៉ាងស្អាត ដែលអាចលក់បានក្នុងតម្លៃថ្លៃជាងមុន១០ដង។
synergistic effect ជាលទ្ធផលវិជ្ជមានដែលកើតចេញពីការសហការគ្នារវាងជំនាញពីរផ្សេងគ្នា (ឧទាហរណ៍៖ អ្នកជំនាញកសិកម្ម និងអ្នកជំនាញ IT) ដែលបង្កើតបាននូវលទ្ធផលធំធេង និងមានប្រសិទ្ធភាពជាងការធ្វើការងាររៀងៗខ្លួនបូកបញ្ចូលគ្នា។ ដូចជាការលេងឧបករណ៍តន្ត្រីច្រើនមុខរួមគ្នាជាក្រុម (Band) ដែលបង្កើតបានជាបទភ្លេងពិរោះរណ្តំ ជាងការលេងឧបករណ៍តន្ត្រីម្នាក់ឯងដាច់ដោយឡែក។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖