Original Title: Fruit Rot Disease of Rambutan and Its Control by Bacterial Antagonist
Source: li01.tci-thaijo.org
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ជំងឺរលួយផ្លែសាវម៉ាវ និងការគ្រប់គ្រងវាដោយប្រើបាក់តេរីប្រឆាំង

ចំណងជើងដើម៖ Fruit Rot Disease of Rambutan and Its Control by Bacterial Antagonist

អ្នកនិពន្ធ៖ Boonyawadee Chirawut (Post-Harvest and Products Processing Research and Development Division), Amara Chinaphuti, Ratta Suttayakom

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2017 Thai Agricultural Research Journal

វិស័យសិក្សា៖ Agricultural Science / Plant Pathology

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ផ្លែសាវម៉ាវក្រោយពេលប្រមូលផលតែងតែរងការខូចខាតគុណភាព និងមានអាយុកាលរក្សាទុកខ្លីដោយសារជំងឺរលួយផ្លែដែលបង្កឡើងដោយពពួកផ្សិតចង្រៃ។ ការស្រាវជ្រាវនេះមានគោលបំណងស្វែងរកបាក់តេរីប្រឆាំងដែលមានប្រសិទ្ធភាពក្នុងការគ្រប់គ្រងជំងឺនេះ ដើម្បីកាត់បន្ថយការពឹងផ្អែកលើថ្នាំគីមីកសិកម្ម។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការសិក្សានេះបានធ្វើការបំបែក និងជ្រើសរើសបាក់តេរីប្រឆាំងពីកសិផលផ្សេងៗ រួចយកមកធ្វើតេស្តសាកល្បងលើផ្លែសាវម៉ាវដែលបានចាក់បញ្ចូលមេរោគផ្សិតដើម្បីវាយតម្លៃប្រសិទ្ធភាព និងសុវត្ថិភាព។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Control (Water Treatment)
វិធីសាស្ត្រត្រួតពិនិត្យ (ប្រើទឹកធម្មតា)
មិនតម្រូវឱ្យមានការចំណាយ និងងាយស្រួលបំផុត។ គ្មានប្រសិទ្ធភាពទាល់តែសោះក្នុងការទប់ស្កាត់មេរោគផ្សិត។ អត្រាទប់ស្កាត់ជំងឺ ០% (ទំហំមុខរបួសរលួយ ៨,០៤ សង់ទីម៉ែត្រ)។
Chemical Fungicide (Imazalil 500 mg/l)
ការប្រើប្រាស់ថ្នាំសម្លាប់ផ្សិតគីមី (Imazalil)
ជារបៀបដែលគេប្រើប្រាស់ទូទៅ និងងាយស្រួលរកទិញនៅលើទីផ្សារ។ មានប្រសិទ្ធភាពទាប និងអាចមានបន្សល់ទុកនូវសំណល់គីមីដែលប៉ះពាល់ដល់សុខភាពអ្នកបរិភោគ។ កាត់បន្ថយភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃជំងឺបានត្រឹមតែ ១៦,៩១% ប៉ុណ្ណោះ។
Direct Application of Bacterial Antagonists
ការប្រើប្រាស់កោសិកាបាក់តេរីប្រឆាំងដោយផ្ទាល់
មានប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់ខ្លាំងក្នុងការទប់ស្កាត់មេរោគផ្សិត និងគ្មានជាតិពុលដល់កោសិកាសត្វឬមនុស្ស (Non-cytotoxic)។ អាចនឹងពិបាករក្សាទុកឱ្យរស់បានយូរ ប្រសិនបើមិនមានទម្រង់វេចខ្ចប់ជាផលិតផលត្រឹមត្រូវ។ បាក់តេរី DL9, PN10, និង DL7 កាត់បន្ថយជំងឺបាន ៥៧,៨២%, ៥៥,៨២%, និង ៥២,៩៧% រៀងគ្នា។
Bio-agent Powder Formulation (Formula 3)
រូបមន្តម្សៅជីវសាស្ត្រ (រូបមន្តទី៣៖ ម្សៅអង្ករ ប្រេងសណ្តែកសៀង ស្ករស)
អាចរក្សាអាយុកាលបាក់តេរីបានយូររហូតដល់៦ខែនៅសីតុណ្ហភាពបន្ទប់ ប្រើវត្ថុធាតុដើមថោក និងងាយស្រួលក្នុងការដឹកជញ្ជូន។ តម្រូវឱ្យមានឧបករណ៍មន្ទីរពិសោធន៍ (ដូចជា Autoclave) ដើម្បីសម្លាប់មេរោគលើវត្ថុធាតុដើមមុននឹងលាយបញ្ចូលគ្នា។ កាត់បន្ថយជំងឺបានពី ៣៣,៨៣% ទៅ ៤៧,៩២% និងរក្សាបរិមាណបាក់តេរីរស់បានល្អ (ចន្លោះពី 10^7 ដល់ 10^8 cfu/g ក្នុងខែទី៦)។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះទាមទារឱ្យមានមន្ទីរពិសោធន៍មីក្រូជីវសាស្ត្រកម្រិតស្តង់ដារ ដែលមានបរិក្ខារសម្រាប់បណ្ដុះ វិភាគហ្សែន និងវេចខ្ចប់បាក់តេរីជីវសាស្ត្រ។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្នុងប្រទេសថៃ (ខេត្តច័ន្ទបុរី) ដោយផ្តោតលើពូជសាវម៉ាវក្នុងស្រុក និងការរក្សាទុកនៅសីតុណ្ហភាព១៣អង្សាសេ ក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍។ ទោះបីជាប្រភេទមេរោគផ្សិតមានភាពស្រដៀងគ្នានឹងនៅកម្ពុជាក្តី ប៉ុន្តែលក្ខខណ្ឌដឹកជញ្ជូនជាក់ស្តែងនៅកម្ពុជាច្រើនតែពឹងផ្អែកលើសីតុណ្ហភាពធម្មតា ដែលអាចទាមទារឱ្យមានការធ្វើតេស្តសាកល្បងបន្ថែមក្នុងបរិបទសីតុណ្ហភាពប្រែប្រួល។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

វិធីសាស្ត្រប្រើប្រាស់បាក់តេរីប្រឆាំង Bacillus នេះ មានសក្តានុពលខ្លាំង និងសក្តិសមបំផុតសម្រាប់ការអនុវត្តក្នុងវិស័យកសិកម្មនៅកម្ពុជា ដើម្បីជំនួសការប្រើប្រាស់ថ្នាំគីមី។

ការអភិវឌ្ឍផលិតផលជីវសាស្ត្រក្នុងស្រុកដោយផ្អែកលើរូបមន្តសាមញ្ញនេះ នឹងជួយកាត់បន្ថយថ្លៃដើមរបស់កសិករ កាត់បន្ថយការនាំចូលថ្នាំគីមី និងលើកកម្ពស់សុវត្ថិភាពចំណីអាហារនៅកម្ពុជាយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. សិក្សាពីបច្ចេកទេសញែកបាក់តេរីប្រឆាំង (Bacterial Isolation): អនុវត្តការញែកបាក់តេរីពីសំណាកធម្មជាតិ (ដូចជា សណ្តែកដី ល្ហុងគ្រាម ឫសរុក្ខជាតិ) ដោយប្រើប្រាស់ Nutrient Agar (NA) និងរៀនសង្កេតតំបន់ទប់ស្កាត់មេរោគផ្សិត (Clear zone) តាមបច្ចេកទេស Dual culture assay
  2. កំណត់អត្តសញ្ញាណបាក់តេរី (Identification): ប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ API Test Kits 50 CHB សម្រាប់ធ្វើតេស្តជីវគីមី និងស្វែងយល់ពីបច្ចេកទេសបញ្ជូនសំណាកទៅវិភាគហ្សែន 16S rDNA sequencing ដើម្បីបញ្ជាក់ពីពូជ Bacillus អោយបានច្បាស់លាស់។
  3. អភិវឌ្ឍរូបមន្តផលិតផលជីវសាស្ត្រ (Formulation Development): សាកល្បងបណ្ដុះបាក់តេរីក្នុង Tryptic Soy Broth (TSB) រួចយកទៅលាយជាមួយម្សៅអង្ករ ប្រេងសណ្តែកសៀង និងស្ករស។ បន្ទាប់មក ធ្វើតេស្តរាប់ចំនួនបាក់តេរីរស់ (Dilution plate count) ជារៀងរាល់ខែ ដើម្បីតាមដានអាយុកាលរបស់វា។
  4. អនុវត្តការធ្វើតេស្តលើកសិផលជាក់ស្តែង (In vivo Efficacy Test): យកម្សៅបាក់តេរីជីវសាស្ត្រដែលផលិតបាន មកលាយក្នុងទឹក រួចបាញ់សាកល្បងលើផ្លែសាវម៉ាវ ឬស្វាយ ដែលមានបញ្ចូលមេរោគផ្សិតដោយចេតនា ដើម្បីវាយតម្លៃអត្រានៃការកាត់បន្ថយស្នាមរលួយ ធៀបជាមួយនឹងផ្លែដែលមិនបានបាញ់។
  5. វាយតម្លៃសុវត្ថិភាពចំណីអាហារ (Toxicity Assessment): ស្វែងយល់ពីរបៀបសហការជាមួយមន្ទីរពិសោធន៍វេជ្ជសាស្ត្រ ឬជីវសាស្ត្រកម្រិតខ្ពស់ ដើម្បីធ្វើតេស្ត Cytotoxicity លើកោសិកាសត្វ ធានាថាបាក់តេរីប្រឆាំងដែលរកឃើញ មិនបញ្ចេញជាតិពុល (Toxins) ដែលប៉ះពាល់ដល់មនុស្សឡើយ។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Bacterial antagonist (បាក់តេរីប្រឆាំង) ជាប្រភេទបាក់តេរីដែលមានសមត្ថភាពបញ្ឈប់ ឬសម្លាប់ការលូតលាស់របស់អតិសុខុមប្រាណផ្សេងទៀត (ដូចជាមេរោគផ្សិតបង្កជំងឺ) តាមរយៈការបញ្ចេញសារធាតុគីមី ឬការប្រកួតប្រជែងដណ្តើមចំណី និងទីធ្លា។ ដូចជាប៉ូលីសដែលចាំរារាំង និងចាប់ចោរ (មេរោគផ្សិត) មិនឱ្យមកបំផ្លាញផ្លែឈើបាន។
16S rDNA gene sequence (សេកង់ហ្សែន 16S rDNA) ជាបច្ចេកទេសវិភាគផ្នែកហ្សែនរបស់បាក់តេរី ដែលអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រប្រើប្រាស់សម្រាប់កំណត់អត្តសញ្ញាណថាវាជាប្រភេទបាក់តេរីអ្វីឱ្យប្រាកដ ដោយប្រៀបធៀបលំដាប់ DNA របស់វាទៅនឹងទិន្នន័យដើមស្តង់ដារអន្តរជាតិ។ ដូចជាការពិនិត្យក្រយៅដៃដើម្បីផ្ទៀងផ្ទាត់ដឹងច្បាស់ថា ជនសង្ស័យនោះមានឈ្មោះអ្វីពិតប្រាកដ។
Cytotoxicity (ជាតិពុលចំពោះកោសិកា) ជាកម្រិតនៃភាពសាហាវ ឬជាតិពុលរបស់សារធាតុណាមួយ (ក្នុងករណីនេះគឺសារធាតុចម្រាញ់ពីបាក់តេរី) ដែលអាចធ្វើឱ្យកោសិការស់របស់សត្វ ឬមនុស្សងាប់បាន ប្រសិនបើមានការប៉ះពាល់។ ដូចជាការធ្វើតេស្តរកមើលថាតើថ្នាំដែលយើងទើបផលិតបាននោះ វាមានផ្ទុកជាតិពុលដែលសម្លាប់កោសិការាងកាយយើងឬអត់។
Bio-agent formulation (រូបមន្តជីវសាស្ត្រ ឬ ថ្នាំជីវសាស្ត្រ) ជាការយកមីក្រូសរីរាង្គដែលមានប្រយោជន៍ (ដូចជាបាក់តេរី) មកលាយជាមួយវត្ថុធាតុផ្សេងៗ (ដូចជាម្សៅអង្ករ និងប្រេងសណ្តែក) ដើម្បីបង្កើតជាផលិតផលដែលអាចរក្សាអាយុកាលបាក់តេរីបានយូរ និងងាយស្រួលយកទៅបាញ់សម្លាប់មេរោគលើដំណាំ។ ដូចជាការផលិតម្សៅទឹកដោះគោ ដែលផ្ទុកបាក់តេរីល្អៗ និងអាចរក្សាទុកបានយូរខែ ងាយស្រួលយកមកឆុងប្រើប្រាស់គ្រប់ពេលវេលា។
Clear zone (តំបន់ទប់ស្កាត់ការលូតលាស់) ជាតំបន់ថ្លាដែលកើតឡើងនៅលើចានចិញ្ចឹមមេរោគ (Agar plate) ដែលបង្ហាញថាបាក់តេរីបានបញ្ចេញសារធាតុគីមីទប់ស្កាត់ មិនឱ្យមេរោគផ្សិតអាចដុះរាលដាលចូលមកក្បែរវាបាន។ ដូចជាការគូសរង្វង់សីមាការពារ ដែលខ្មោចព្រាយបិសាច (មេរោគផ្សិត) មិនអាចលូកដៃចូលរំលោភបំពានបាន។
cfu/g (ឯកតានៃការបង្កើតកូឡូនីក្នុងមួយក្រាម) ជាអក្សរកាត់នៃពាក្យ Colony Forming Unit per gram ដែលជារង្វាស់សម្រាប់រាប់ចំនួនកោសិកាបាក់តេរី ឬផ្សិតដែលនៅរស់រានមានជីវិត ហើយអាចបន្តពូជបង្កើតជាកូឡូនីថ្មីបាននៅក្នុងបរិមាណ ១ ក្រាមនៃវត្ថុធាតុសំណាក។ ដូចជាការរាប់ចំនួនគ្រាប់ពូជដែលនៅរស់ ហើយអាចដុះជាដើមបាន នៅក្នុងដីមួយគីឡូក្រាម។
API test kit (ឧបករណ៍តេស្តជីវគីមី API) ជាឈុតឧបករណ៍ស្តង់ដារដែលផ្ទុកនូវសារធាតុគីមីផ្សេងៗ សម្រាប់សាកល្បងប្រតិកម្មរបស់បាក់តេរី ដើម្បីជួយអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រធ្វើការចំណាត់ថ្នាក់ និងកំណត់អត្តសញ្ញាណប្រភេទបាក់តេរីបានលឿនតាមរយៈការប្រែពណ៌។ ដូចជាប្រអប់ឧបករណ៍តេស្តទឹកនោម ដែលអាចប្រាប់យើងពីលទ្ធផលជំងឺបានរហ័សតាមរយៈការដូរពណ៌។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖