Original Title: ชนิดของไรศัตรูพืชและศัตรูธรรมชาติในกัญชา (Mite Pest Species and Their Natural Enemies of the Cannabis Plants)
Source: doi.org/10.14456/thaidoa-agres.2024.17
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ប្រភេទសត្វចៃចង្រៃ និងសត្រូវធម្មជាតិរបស់វានៅលើដំណាំកញ្ឆា

ចំណងជើងដើម៖ ชนิดของไรศัตรูพืชและศัตรูธรรมชาติในกัญชา (Mite Pest Species and Their Natural Enemies of the Cannabis Plants)

អ្នកនិពន្ធ៖ Ploychompoo Konvipasruang (Plant Protection Research and Development Office, Department of Agriculture, Thailand), Wimolwan Chotwong, Athitiya Kaewpradit, Naphacharakorn Ta-phaisach, Weerachai Somsri

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2024, Thai Agricultural Research Journal

វិស័យសិក្សា៖ Entomology and Pest Management

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ស្របពេលដែលការដាំដុះកញ្ឆាសម្រាប់វិស័យវេជ្ជសាស្ត្រកំពុងកើនឡើងនៅក្នុងប្រទេសថៃ ការស្រាវជ្រាវនេះដោះស្រាយពីកង្វះខាតទិន្នន័យទាក់ទងនឹងប្រភេទសត្វចៃចង្រៃ (Mite Pests) និងការសាយភាយរបស់វានៅលើដំណាំនេះ។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងតាមរយៈការចុះអង្កេតប្រមូលសំណាកផ្ទាល់ និងការវិភាគកំណត់អត្តសញ្ញាណតាមបែបវត្តិករសាស្ត្រនៅក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Morphological Taxonomic Identification
ការកំណត់អត្តសញ្ញាណតាមរូបសាស្ត្រ (Taxonomic Identification)
ចំណាយតិចលើសម្ភារៈ និងជានីតិវិធីស្តង់ដារដែលត្រូវបានទទួលស្គាល់ និងប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយសម្រាប់ការសិក្សាពីសត្វល្អិត និងសត្វចៃ។ ទាមទារអ្នកជំនាញដែលមានបទពិសោធន៍ខ្ពស់ ចំណាយពេលយូរ និងពិបាកក្នុងការបែងចែកប្រភេទសត្វចៃដែលមានរូបរាងស្រដៀងគ្នាខ្លាំង (Cryptic species)។ បានរកឃើញ និងកំណត់អត្តសញ្ញាណសត្វចៃ និងសត្វល្អិតសរុបចំនួន ១៩ ប្រភេទបានយ៉ាងជោគជ័យ។
Biological Control (Predatory Mites Application)
ការគ្រប់គ្រងតាមបែបជីវសាស្ត្រដោយប្រើសត្វចៃរំពា (Biological Control)
មានសុវត្ថិភាពខ្ពស់សម្រាប់ដំណាំប្រើប្រាស់ជាឱសថ (មិនតម្រូវឱ្យប្រើថ្នាំគីមី) និងមិនបង្កផលប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថាន។ ទាមទារការចិញ្ចឹម និងថែទាំសត្វរំពានៅក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍ ដែលត្រូវការលក្ខខណ្ឌបរិយាកាសជាក់លាក់ និងពេលវេលាដើម្បីពង្រីកពូជ។ រកឃើញសត្វចៃរំពា ២ ប្រភេទ (A. cinctus, N. longispinosus) និងសត្វល្អិតរំពា ១ ប្រភេទ (S. asura) ដែលមានសក្តានុពល។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការសិក្សានេះទាមទារបរិក្ខារមន្ទីរពិសោធន៍កម្រិតមូលដ្ឋានសម្រាប់ផ្នែកវត្តិករសាស្ត្រ ព្រមទាំងពេលវេលាសម្រាប់ការចុះស្រាវជ្រាវផ្ទាល់ និងជំនាញឯកទេសកម្រិតខ្ពស់។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងដោយផ្អែកលើការអង្កេតនៅក្នុងប្រទេសថៃ គ្របដណ្តប់លើ ៦១ ស្រុក ក្នុង ៣៣ ខេត្ត ដោយផ្តោតទាំងស្រុងលើដំណាំកញ្ឆា។ ដោយសារប្រទេសកម្ពុជាមានអាកាសធាតុ និងលក្ខខណ្ឌកសិកម្មស្រដៀងគ្នានឹងប្រទេសថៃ ទិន្នន័យនៃប្រភេទសត្វចៃចង្រៃទាំងនេះមានតម្លៃខ្លាំងសម្រាប់យកមកធៀប។ ទោះបីជាការដាំកញ្ឆានៅកម្ពុជាមិនទាន់មានភាពទូលំទូលាយ ឬមានការរឹតត្បិតក៏ដោយ ប៉ុន្តែប្រភេទសត្វចៃដូចជា Tetranychus truncatus នេះក៏តែងតែរាតត្បាតលើដំណាំសេដ្ឋកិច្ចសំខាន់ៗផ្សេងទៀតរបស់កម្ពុជាផងដែរ។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

វិធីសាស្ត្រ និងលទ្ធផលនៃការស្រាវជ្រាវនេះ គឺមានអត្ថប្រយោជន៍ខ្ពស់សម្រាប់ការគ្រប់គ្រងសត្វចង្រៃលើវិស័យកសិកម្មនៅប្រទេសកម្ពុជា។

សរុបមក ការអនុវត្តវិធីសាស្ត្រវត្តិករសាស្ត្រ និងការប្រើប្រាស់ទិន្នន័យសត្រូវធម្មជាតិនេះ នឹងជួយលើកកម្ពស់ប្រព័ន្ធការពារដំណាំតាមបែបជីវសាស្ត្រ (IPM) នៅកម្ពុជាឱ្យកាន់តែមានប្រសិទ្ធភាព និងនិរន្តរភាព។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. ជំហានទី១៖ សិក្សាពីមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃវត្តិករសាស្ត្រសត្វចៃ: និស្សិតត្រូវស្វែងយល់ពីកាយវិភាគសាស្ត្ររបស់សត្វចៃ និងរបៀបប្រើប្រាស់ Identification Keys (ឧទាហរណ៍៖ សៀវភៅរបស់ Ehara និង Wongsiri 1975) ដើម្បីរៀនបែងចែកលក្ខណៈរបស់អម្បូរនីមួយៗ (ជាពិសេស Tetranychidae)។
  2. ជំហានទី២៖ អនុវត្តការចុះប្រមូលសំណាកនៅវាល: រៀបចំគម្រោងចុះប្រមូលសំណាកស្លឹកដំណាំដែលមានរោគសញ្ញា (ឡើងពណ៌លឿង ក្រិន ឬរួញ) នៅតាមចម្ការ ដោយត្រូវកត់ត្រាពីទីតាំងភូមិសាស្ត្រ (GPS) កម្រិតនៃការខូចខាត និងប្រភេទដំណាំចូលទៅក្នុងតារាងទិន្នន័យឱ្យបានច្បាស់លាស់។
  3. ជំហានទី៣៖ ហ្វឹកហាត់ការរៀបចំស្លាយអចិន្ត្រៃយ៍ (Permanent Slide Preparation): អនុវត្តការប្រើប្រាស់សូលុយស្យុង Hoyer's solution ដើម្បីធ្វើស្លាយសត្វចៃ រួចប្រើទូសម្ងួត (Oven) នៅសីតុណ្ហភាព 40°C រយៈពេល ១សប្តាហ៍ ដើម្បីឱ្យសរីរាង្គរបស់សត្វចៃលាតសន្ធឹងងាយស្រួលមើលក្រោមមីក្រូទស្សន៍។
  4. ជំហានទី៤៖ សាកល្បងចិញ្ចឹមសត្វចៃរំពាសម្រាប់ការគ្រប់គ្រងបែបជីវសាស្ត្រ: ជ្រើសរើសប្រភេទសត្វចៃរំពាដែលមានស្រាប់ក្នុងស្រុក ដូចជា Neoseiulus longispinosus មកចិញ្ចឹមពង្រីកពូជនៅក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍ ដើម្បីត្រៀមយកទៅប្រើប្រាស់សាកល្បងកម្ចាត់សត្វចៃចង្រៃលើដំណាំដែលរងការរាតត្បាត។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Eriophyid mite (សត្វចៃសែសិបជើង ឬសត្វចៃច្រែះ) ជាអម្បូរសត្វចៃ (Eriophyidae) ដែលមានទំហំតូចខ្លាំងមិនអាចមើលឃើញដោយភ្នែកទទេ និងមានជើងតែ៤ (ខុសពីចៃទូទៅដែលមាន៨ជើង)។ ពួកវាជញ្ជក់ទឹកដមពីរុក្ខជាតិ ធ្វើឱ្យស្លឹកឡើងក្រិន រួញ ឬមានស្នាមច្រែះ។ ក្នុងឯកសារនេះសំដៅលើប្រភេទ Aculops cannabicola ដែលបំផ្លាញកញ្ឆា។ ដូចជាសត្វល្អិតល្អិតៗលាក់ខ្លួនជញ្ជក់ទឹកចេញពីរុក្ខជាតិ ដែលធ្វើឱ្យស្លឹកវារួញក្ដួញដូចមនុស្សខ្វះជាតិទឹកអញ្ចឹង។
Spider mite (សត្វចៃពីងពាង ឬសត្វចៃក្រហម) ជាអម្បូរសត្វចៃ (Tetranychidae) ដែលចូលចិត្តបង្កើតសំបុកពីសរសៃសូត្រស្តើងៗ (ដូចពីងពាង) នៅខាងក្រោមស្លឹករុក្ខជាតិ ដើម្បីការពារខ្លួន និងពងរបស់វា។ ពួកវាបំផ្លាញកោសិកាស្លឹកធ្វើឱ្យស្លឹកមានស្នាមអុចៗពណ៌លឿង និងស្ងួតងាប់។ ឧទាហរណ៍ Tetranychus truncatus ដូចជាសត្វពីងពាងតូចៗដែលមកត្បាញសំបុកលើស្លឹកឈើ ហើយជញ្ជក់យករសជាតិស្លឹកនោះរហូតដល់វាស្ងួតខ្លោច។
Broad mite (សត្វចៃស ឬសត្វចៃខ្នាតទូលាយ) ជាអម្បូរសត្វចៃ (Tarsonemidae) ដែលមានពណ៌ស ឬថ្លា ចូលចិត្តវាយប្រហារលើត្រួយខ្ចីៗ ឬស្លឹកខ្ចីរបស់រុក្ខជាតិ (ដូចជាប្រភេទ Polyphagotarsonemus latus) ដែលបណ្តាលឱ្យត្រួយរួញ ក្រិន និងមិនអាចលូតលាស់បានតាមធម្មតា។ ប្រៀបដូចជាមេរោគដែលចូលទៅវាយប្រហារតែលើកោសិកាដែលទើបនឹងលូតលាស់ថ្មីៗ ធ្វើឱ្យទារក(ត្រួយខ្ចី)នោះមិនអាចធំធាត់បាន។
Predatory mite (សត្វចៃរំពា) ជាប្រភេទសត្វចៃដែលមានប្រយោជន៍ក្នុងវិស័យកសិកម្ម (ឧទាហរណ៍អម្បូរ Phytoseiidae) ដោយពួកវាមិនស៊ីរុក្ខជាតិទេ តែវាដើរប្រមាញ់ និងស៊ីសត្វចៃចង្រៃផ្សេងៗទៀតជាអាហារ។ វាត្រូវបានគេយកមកប្រើប្រាស់សម្រាប់ការគ្រប់គ្រងសត្វចង្រៃតាមបែបជីវសាស្ត្រយ៉ាងទូលំទូលាយ។ ប្រៀបដូចជាសត្វឆ្មាដែលយើងចិញ្ចឹមទុកសម្រាប់តែចាប់កណ្តុរ(សត្វចៃចង្រៃ)នៅក្នុងចម្ការអញ្ចឹងដែរ។
Hoyer's solution (សូលុយស្យុង Hoyer) ជាល្បាយគីមីរាវម្យ៉ាងដែលអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រប្រើសម្រាប់តម្លើង (mount) សំណាកសត្វល្អិត ឬសត្វចៃតូចៗនៅលើកញ្ចក់ស្លាយមីក្រូទស្សន៍។ វាមានតួនាទីជួយធ្វើឱ្យរាងកាយសត្វថ្លា និងរក្សាទុកបានយូរ ដើម្បីងាយស្រួលក្នុងការពិនិត្យមើលរចនាសម្ព័ន្ធលម្អិតក្នុងការកំណត់អត្តសញ្ញាណ។ ដូចជាទឹកថ្នាំរក្សាសាកសពសត្វល្អិតឱ្យនៅគង់វង្ស និងរលាស្អាត ដើម្បីងាយស្រួលយកកែវយឹតមកឆ្លុះមើលរូបរាងរបស់វា។
Infestation rate (អត្រានៃការរាតត្បាត ឬការចូលបំផ្លាញ) ជារង្វាស់ភាគរយដែលបង្ហាញពីចំនួនទីតាំង ឬចំនួនដើមដំណាំដែលត្រូវបានរកឃើញថាមានវត្តមានសត្វចង្រៃចូលវាយប្រហារ ធៀបនឹងចំនួនទីតាំង ឬដើមដំណាំសរុបដែលអ្នកស្រាវជ្រាវបានធ្វើការចុះអង្កេតជាក់ស្តែង។ ដូចជាការគិតភាគរយនៃសិស្សដែលឈឺផ្តាសាយក្នុងថ្នាក់រៀនមួយ ដើម្បីដឹងថាជំងឺនេះឆ្លងរាលដាលខ្លាំងកម្រិតណា។
Biological control (ការគ្រប់គ្រងតាមបែបជីវសាស្ត្រ) ជាវិធីសាស្ត្រកសិកម្មក្នុងការកាត់បន្ថយ ឬកម្ចាត់សត្វចង្រៃដោយប្រើប្រាស់សត្រូវធម្មជាតិរបស់វា (ដូចជាសត្វរំពា ប៉ារ៉ាស៊ីត ឬមេរោគផ្សិត) ជាជាងការប្រើប្រាស់ថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិតគីមី ដែលវិធីនេះជួយការពារបរិស្ថាន និងធានាសុវត្ថិភាពដល់ដំណាំ។ ដូចជាការចិញ្ចឹមគីង្គក់ឱ្យស៊ីមូសនៅក្នុងសួនច្បារផ្ទះរបស់យើង ជំនួសឱ្យការបាញ់ថ្នាំគីមីសម្លាប់មូសដែលបំពុលដល់សុខភាពអ្នករស់នៅជុំវិញ។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖