Original Title: Effect of Temperature and Some Substrate on Teliospore Germination of Sugarcane Smut and Inoculation Methods on Infection by Ustilago scitaminea
Source: li01.tci-thaijo.org
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ឥទ្ធិពលនៃសីតុណ្ហភាព និងស្រទាប់បណ្តុះមួយចំនួនទៅលើដំណុះស្ពែរ (Teliospore) នៃជំងឺធ្យូងអំពៅ និងវិធីសាស្ត្រចាក់បញ្ចូលមេរោគទៅលើការចម្លងរោគដោយផ្សិត Ustilago scitaminea

ចំណងជើងដើម៖ Effect of Temperature and Some Substrate on Teliospore Germination of Sugarcane Smut and Inoculation Methods on Infection by Ustilago scitaminea

អ្នកនិពន្ធ៖ Pairoj Juangbhanich (Department of plant Pathology Faculty of Agriculture Kasetsart University), Suwanit Wangwon (Department of plant Pathology Faculty of Agriculture Kasetsart University)

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 1983, Agriculture and Natural Resources

វិស័យសិក្សា៖ Plant Pathology

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះសិក្សាពីកត្តាសីតុណ្ហភាព សារធាតុចិញ្ចឹម និងវិធីសាស្ត្រចម្លងមេរោគ ដែលជះឥទ្ធិពលដល់ការលូតលាស់នៃស្ពែរផ្សិត Ustilago scitaminea ដែលបង្កជាជំងឺធ្យូង (Smut disease) ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរលើដំណាំអំពៅ។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ អ្នកស្រាវជ្រាវបានធ្វើការពិសោធន៍នៅក្នុងបន្ទប់ពិសោធន៍ ផ្ទះកញ្ចក់ និងវាលស្រែ ដើម្បីវាយតម្លៃពីកត្តាបរិស្ថាន និងប្រៀបធៀបបច្ចេកទេសចម្លងរោគចំនួន ៦ ផ្សេងៗគ្នា។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Hypodermic injection at growing point region
ការចាក់បញ្ចូលសូលុយស្យុងស្ពែរតាមរយៈសឺរ៉ាំងទៅតំបន់លូតលាស់នៃកូនអំពៅ
ផ្តល់អត្រាឆ្លងរោគខ្ពស់បំផុត និងធានាបាននូវការប៉ះទង្គិចផ្ទាល់រវាងមេរោគផ្សិតនិងកោសិការុក្ខជាតិកំពុងលូតលាស់។ ទាមទារពេលវេលា កម្លាំងពលកម្មច្រើន និងភាពអត់ធ្មត់ខ្ពស់ ដោយសារត្រូវចាក់ជារៀងរាល់សប្តាហ៍រហូតដល់ ៥ សប្តាហ៍ជាប់គ្នា។ ផ្តល់អត្រាឆ្លងរោគ ១០០% ទាំងការពិសោធន៍ក្នុងផ្ទះកញ្ចក់ និងវាលស្រែជាក់ស្តែង។
Cuttings injured and soaked
ការចាក់ទម្លុះភ្នែកអំពៅ រួចត្រាំក្នុងសូលុយស្យុងស្ពែរផ្សិត
ងាយស្រួលអនុវត្តជាងការចាក់សឺរ៉ាំង និងអាចធ្វើបានក្នុងបរិមាណច្រើនក្នុងពេលតែមួយ។ អត្រាឆ្លងរោគទាបជាងការចាក់បញ្ចូលតាមសឺរ៉ាំងយ៉ាងខ្លាំង ដោយសារមេរោគអាចជ្រាបចូលបានត្រឹមតែមុខរបួសតូចៗ។ ផ្តល់អត្រាឆ្លងរោគ ៤០% (ក្នុងផ្ទះកញ្ចក់) និង ៣៥% (នៅវាលស្រែ) ដោយប្រើប្រាស់ Teliospore។
Cuttings soaked (Uninjured)
ការត្រាំកង់អំពៅក្នុងសូលុយស្យុងស្ពែរផ្សិត (ដោយមិនបង្ករបួស)
ជាវិធីសាស្ត្រសាមញ្ញបំផុត ចំណាយពេលតិច និងងាយស្រួលអនុវត្តសម្រាប់កសិករឬអ្នកស្រាវជ្រាវទូទៅ។ មេរោគពិបាកជ្រៀតចូលទៅក្នុងកោសិការុក្ខជាតិដែលគ្មានរបួស ធ្វើឲ្យប្រសិទ្ធភាពនៃការចម្លងរោគមិនសូវខ្ពស់។ ផ្តល់អត្រាឆ្លងរោគត្រឹមតែ ៣៦.៦៧% (ក្នុងផ្ទះកញ្ចក់) និង ២៥% (នៅវាលស្រែ)។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការសិក្សានេះទាមទារឧបករណ៍មន្ទីរពិសោធន៍មូលដ្ឋាន សារធាតុចិញ្ចឹមសម្រាប់បណ្តុះផ្សិត និងទីតាំងសម្រាប់ដាំដុះសាកល្បង។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅសាកលវិទ្យាល័យ Kasetsart ប្រទេសថៃ ដោយប្រើប្រាស់ពូជអំពៅ Q 82 និងលក្ខខណ្ឌអាកាសធាតុទីក្រុងបាងកក។ ដោយសារកម្ពុជាមានអាកាសធាតុ និងប្រភេទដីកសិកម្មស្រដៀងគ្នានឹងប្រទេសថៃ លទ្ធផលនេះអាចយកមកអនុវត្តផ្ទាល់បាន ប៉ុន្តែគួរតែមានការធ្វើតេស្តបញ្ជាក់បន្ថែមជាមួយពូជអំពៅក្នុងស្រុក។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

បច្ចេកទេសបណ្តុះស្ពែរ និងវិធីសាស្ត្រចម្លងរោគដ៏មានប្រសិទ្ធភាពនេះ មានសារៈសំខាន់ខ្លាំងសម្រាប់ការស្រាវជ្រាវ និងការអភិវឌ្ឍវិស័យដាំដុះអំពៅនៅកម្ពុជា។

ជារួម ការយល់ដឹងពីវិធីសាស្ត្រចម្លងរោគ និងលក្ខខណ្ឌលូតលាស់នៃមេរោគនេះ នឹងជួយពង្រឹងសមត្ថភាពអ្នកស្រាវជ្រាវកម្ពុជាក្នុងការទប់ស្កាត់ការខូចខាតទិន្នផលអំពៅប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. ប្រមូល និងរក្សាទុកសំណាកស្ពែរផ្សិត: និស្សិតត្រូវចុះប្រមូលរំពាត់អំពៅដែលមានជំងឺធ្យូងពីចម្ការ រួចសម្ងួត និងរក្សាទុកស្ពែរផ្សិត Ustilago scitaminea ក្នុងដបកែវតូចៗ (Vials) នៅសីតុណ្ហភាពបន្ទប់សម្រាប់ការសិក្សា។
  2. រៀបចំមជ្ឈដ្ឋានបណ្តុះ (Culture Media Preparation): រៀបចំមជ្ឈដ្ឋាន Potato Dextrose Agar (PDA) ឬសូលុយស្យុង 1.5% Sucrose ដើម្បីបណ្តុះស្ពែរផ្សិត រួចសង្កេតមើលដំណុះក្រោមមីក្រូទស្សន៍។
  3. រៀបចំកូនអំពៅសម្រាប់ធ្វើតេស្តដោយគ្មានមេរោគ (Disease-free Cuttings): កាត់ភ្នែកអំពៅយកទៅត្រាំទឹកក្តៅ 52°C រយៈពេល ២០ នាទី ដើម្បីសម្លាប់មេរោគផ្សេងៗ រួចយកទៅដាំក្នុងថូដីដែលបានសម្លាប់មេរោគដោយប្រើ Autoclave
  4. អនុវត្តការចម្លងរោគ និងតាមដាន (Inoculation and Monitoring): ប្រើប្រាស់ Hypodermic syringe ដើម្បីចាក់បញ្ចូលសូលុយស្យុងស្ពែរផ្សិតចំណុះ 2ml ទៅកាន់តំបន់លូតលាស់នៃកូនអំពៅអាយុ ១ សប្តាហ៍ ដោយត្រូវធ្វើជារៀងរាល់សប្តាហ៍ចំនួន ៥ ដង។
  5. ប្រមូលទិន្នន័យ និងវាយតម្លៃអត្រាឆ្លងរោគ (Data Collection): តាមដានរោគសញ្ញាលើកូនអំពៅរហូតដល់ ២ ខែ ដោយកត់ត្រាការប្រែពណ៌នៃស្រទាប់ស្លឹក និងការលេចចេញនូវរំពាត់ធ្យូង (Smut whips) ដើម្បីគណនាភាគរយនៃដើមដែលបានឆ្លងរោគ។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Teliospore (ស្ពែរ ឬស្ប៉ាប្រភេទ Teliospore) ជាប្រភេទស្ពែរ (spore) របស់ផ្សិតម្យ៉ាងដែលមានសំបកក្រាស់ អាចធន់នឹងមជ្ឈដ្ឋានខាងក្រៅបានយូរ និងដើរតួជាភ្នាក់ងារចម្បងក្នុងការចម្លងជំងឺធ្យូងអំពៅពីដើមមួយទៅដើមមួយទៀត។ វាប្រៀបដូចជាគ្រាប់ពូជដ៏រឹងមាំរបស់មេរោគផ្សិត ដែលសម្ងំចាំរហូតដល់មានលក្ខខណ្ឌអំណោយផល (ដូចជាសំណើម និងសីតុណ្ហភាពត្រូវ) ទើបដុះពន្លកបង្កជំងឺ។
Ustilago scitaminea (មេរោគផ្សិតបង្កជំងឺធ្យូងអំពៅ) ជាប្រភេទមេរោគផ្សិតម្យ៉ាងដែលវាយប្រហារលើដំណាំអំពៅ ធ្វើឱ្យរុក្ខជាតិនេះបញ្ចេញនូវរចនាសម្ព័ន្ធម្យ៉ាងមានរាងដូចរំពាត់ពណ៌ខ្មៅនៅផ្នែកចុងសاقه។ វាគឺជាមេរោគសត្រូវផ្លែផ្កា ដែលចូលទៅប្លន់យកការលូតលាស់របស់ដើមអំពៅ ហើយបំប្លែងចុងអំពៅឱ្យក្លាយជារំពាត់ពណ៌ខ្មៅពោរពេញដោយម្សៅមេរោគ។
Inoculation (ការចាក់បញ្ចូលមេរោគ ឬការចម្លងរោគសិប្បនិម្មិត) ជាដំណើរការនៃការនាំយកមេរោគ (ដូចជាស្ពែរផ្សិត) ទៅដាក់បញ្ចូលក្នុងរាងកាយរបស់រុក្ខជាតិគោលដៅដោយចេតនា ដើម្បីសិក្សាពីរបៀបដែលមេរោគនោះបង្កជំងឺ និងដើម្បីវាយតម្លៃកម្រិតនៃការឆ្លង។ ដូចជាការចាក់វ៉ាក់សាំង ឬការចាក់មេរោគចូលទៅក្នុងកណ្តុរពិសោធន៍ ដើម្បីមើលថាតើវាឈឺដោយរបៀបណា និងរករាវរកថ្នាំព្យាបាល។
Hypodermic injection (ការចាក់បញ្ចូលតាមរយៈសឺរ៉ាំង) ជាវិធីសាស្ត្រក្នុងការប្រើប្រាស់ម្ជុលសឺរ៉ាំងពេទ្យ ដើម្បីចាក់បញ្ចូលសូលុយស្យុងដែលមានផ្ទុកមេរោគផ្សិត ទៅក្នុងជាលិកាខាងក្នុង ឬតំបន់លូតលាស់ (growing point) របស់កូនអំពៅដោយផ្ទាល់។ ដូចជាគ្រូពេទ្យប្រើម្ជុលចាក់ថ្នាំបញ្ចូលទៅក្នុងសាច់របស់យើងផ្ទាល់ ដើម្បីឱ្យថ្នាំ ឬមេរោគចូលទៅដល់គោលដៅបានលឿននិងច្បាស់លាស់បំផុត។
Mycelial growth (ការលូតលាស់សរសៃផ្សិត) ជាការលូតលាស់បែកមែកធាងនៃសរសៃឆ្មារៗរបស់ផ្សិត (Mycelium) បន្ទាប់ពីស្ពែរបានដុះពន្លក ដែលសរសៃទាំងនេះនឹងចាក់ឫសចូលទៅស្រូបយកសារធាតុចិញ្ចឹមពីជាលិការុក្ខជាតិ ឬមជ្ឈដ្ឋានបណ្តុះ។ ស្រដៀងនឹងការចាក់ឫសរបស់គ្រាប់រុក្ខជាតិចូលទៅក្នុងដី ដើម្បីទាញយកទឹកនិងជីជាតិមកចិញ្ចឹមដើមរបស់វា។
Substrate (ស្រទាប់បណ្តុះ ឬមជ្ឈដ្ឋានសារធាតុចិញ្ចឹម) ជាប្រភពនៃសារធាតុចិញ្ចឹម (ដូចជាជាតិស្ករ Dextrose, សារធាតុចម្រាញ់ពីរុក្ខជាតិ, ឬ Agar) ដែលត្រូវបានរៀបចំឡើងសម្រាប់ផ្តល់ចំណីឱ្យមេរោគផ្សិតលូតលាស់នៅក្នុងការពិសោធន៍។ វាប្រៀបបាននឹងដីមានជីជាតិដែលគេរៀបចំទុកសម្រាប់បណ្តុះគ្រាប់ពូជឱ្យដុះលូតលាស់បានល្អ។
Sporidial suspensions (សូលុយស្យុងស្ពែររាវ) ជាល្បាយរាវដែលផ្សំឡើងពីទឹកបន្សុទ្ធ លាយឡំជាមួយនឹងកោសិការបស់ផ្សិត (Sporidia ឬ Teliospores) ក្នុងកំហាប់ជាក់លាក់ណាមួយ សម្រាប់យកទៅប្រើប្រាស់ក្នុងការចម្លងរោគ។ ដូចជាការយកម្សៅទឹកដោះគោទៅកូរលាយជាមួយទឹក ដើម្បីបានជាទឹកដោះគោរាវសម្រាប់ផឹកយ៉ាងដូច្នោះដែរ ទីនេះគឺលាយមេរោគជាមួយទឹកដើម្បីងាយស្រួលយកទៅចាក់លើរុក្ខជាតិ។
Smut whip (រំពាត់ធ្យូង ឬរចនាសម្ព័ន្ធរាងរំពាត់) ជារោគសញ្ញាជាក់លាក់នៃជំងឺធ្យូងអំពៅ ដែលផ្នែកចុងនៃដើមអំពៅប្រែរូបរាងទៅជាទម្រង់វែងរលីងដូចរំពាត់ខ្វះស្លឹក និងគ្របដណ្តប់ទៅដោយភ្នាសស្តើងមួយដែលផ្ទុកម្សៅស្ពែរពណ៌ខ្មៅ។ ដូចជាដើមរុក្ខជាតិដែលត្រូវភ្លើងឆេះខ្លោច រួចបន្សល់ទុកនូវធាងពណ៌ខ្មៅដែលប្រឡាក់ពេញទៅដោយធ្យូង។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖