បញ្ហា (The Problem)៖ ការសិក្សានេះដោះស្រាយបញ្ហានៃការទស្សន៍ទាយចម្លើយដោយងងឹតងងល់ (blind guessing) នៅក្នុងការប្រឡងវិញ្ញាសាសំណួរពហុជ្រើសរើស ដែលធ្វើឲ្យពិបាកក្នុងការវាយតម្លៃ និងបែងចែកសមត្ថភាពពិតប្រាកដរវាងសិស្សពូកែ និងសិស្សខ្សោយ។
វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះប្រើប្រាស់ការរចនាបែបពិពណ៌នា និងការស្ទង់មតិ ដោយប្រៀបធៀបសន្ទស្សន៍កម្រិតលំបាក និងសន្ទស្សន៍បែងចែកសមត្ថភាពនៃទម្រង់វិញ្ញាសា៣ប្រភេទ។
លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖
| វិធីសាស្ត្រ (Method) | គុណសម្បត្តិ (Pros) | គុណវិបត្តិ (Cons) | លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result) |
|---|---|---|---|
| Confidence Scoring Procedure (CSP) នីតិវិធីដាក់ពិន្ទុតាមកម្រិតទំនុកចិត្ត (ផ្តល់ពិន្ទុផ្អែកលើភាពប្រាកដប្រជារបស់សិស្សលើចម្លើយ) |
ផ្តល់រង្វាន់ដល់ចំណេះដឹងមួយផ្នែក (Partial knowledge) របស់សិស្សយ៉ាងយុត្តិធម៌។ កាត់បន្ថយការទាយចម្លើយដោយងងឹតងងល់ ដែលធ្វើឲ្យការវាយតម្លៃមានភាពកាន់តែសុក្រឹត។ | ត្រូវការពេលវេលាច្រើនក្នុងការរៀបចំសំណួរ និងការដាក់ពិន្ទុ។ សិស្សអាចមានការភាន់ច្រឡំក្នុងការជ្រើសរើសកម្រិតទំនុកចិត្តប្រសិនបើមិនមានការពន្យល់ច្បាស់លាស់។ | ធ្វើឲ្យប្រសើរឡើងយ៉ាងកត់សម្គាល់នូវសន្ទស្សន៍កម្រិតលំបាក (Difficulty index) (P<0.05) ប៉ុន្តែមិនមានឥទ្ធិពលខ្លាំងលើសន្ទស្សន៍បែងចែកសមត្ថភាព (Discrimination index) ទេ។ |
| Conventional Number-Right Scoring ការដាក់ពិន្ទុតាមចំនួនចម្លើយត្រូវបែបប្រពៃណី (ត្រូវ បានពិន្ទុ ខុស បានសូន្យ) |
មានភាពសាមញ្ញ ងាយស្រួលយល់ និងចំណាយពេលតិចក្នុងការរៀបចំនិងកែសន្លឹកកិច្ចការ។ | មិនអាចបែងចែករវាងសិស្សដែលចេះពិតប្រាកដ និងសិស្សដែលគ្រាន់តែទាយត្រូវដោយចៃដន្យ។ លើកទឹកចិត្តឲ្យមានការទាយចម្លើយនៅពេលសិស្សមិនចេះទាល់តែសោះ។ | សន្ទស្សន៍កម្រិតលំបាកមានភាពលម្អៀង ដោយសារសិស្សដែលទាយត្រូវទទួលបានពិន្ទុស្មើនឹងសិស្សដែលចេះពិតប្រាកដ។ |
ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការសិក្សានេះមិនបានបញ្ជាក់លម្អិតអំពីថ្លៃចំណាយលើធនធានកុំព្យូទ័រធំដុំនោះទេ ប៉ុន្តែតម្រូវឲ្យមានជំនាញផ្នែកស្ថិតិ និងការរៀបចំវិញ្ញាសាពិសេស។
ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្នុងរដ្ឋ Ekiti ប្រទេសនីហ្សេរីយ៉ា ទៅលើសិស្សវិទ្យាល័យចំនួន ៤៥០នាក់ ដោយប្រើប្រាស់វិញ្ញាសាគណិតវិទ្យា។ ទិន្នន័យនេះអាចមានភាពលំអៀងទៅនឹងបរិបទប្រព័ន្ធអប់រំនៅទីនោះ ដែលតម្រូវឲ្យមានការសាកល្បងបន្ថែមដើម្បីធានាថាវាអាចអនុវត្តបានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាពសម្រាប់សិស្សនៅកម្ពុជា ដែលមានឥរិយាបថក្នុងការប្រឡង និងវប្បធម៌ខុសគ្នា។
វិធីសាស្ត្រនៃការដាក់ពិន្ទុតាមកម្រិតទំនុកចិត្តនេះ ពិតជាមានសក្តានុពលខ្ពស់ក្នុងការកែលម្អប្រព័ន្ធវាយតម្លៃការសិក្សានៅកម្ពុជា។
សរុបមក ការអនុវត្តនីតិវិធីដាក់ពិន្ទុតាមកម្រិតទំនុកចិត្ត អាចរួមចំណែកយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការលើកកម្ពស់សុចរិតភាព និងគុណភាពនៃការវាស់ស្ទង់សមត្ថភាពសិស្សនិស្សិតនៅកម្ពុជា។
ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖
| ពាក្យបច្ចេកទេស | ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) | និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition) |
|---|---|---|
| Confidence scoring procedure (នីតិវិធីដាក់ពិន្ទុតាមកម្រិតទំនុកចិត្ត) | ជាវិធីសាស្ត្រក្នុងការដាក់ពិន្ទុដែលតម្រូវឱ្យសិស្សបញ្ជាក់ពីកម្រិតនៃភាពប្រាកដប្រជារបស់ពួកគេចំពោះចម្លើយនីមួយៗ (ឧ. ប្រាកដ ១០០%, មិនសូវប្រាកដ, ឬទាយ) ដើម្បីកាត់បន្ថយការបានពិន្ទុដោយសារការទាយត្រូវដោយចៃដន្យ និងផ្តល់រង្វាន់ដល់អ្នកដែលពិតជាចេះ។ | ដូចជាការភ្នាល់លុយលើចម្លើយរបស់អ្នកអញ្ចឹង បើអ្នកប្រាកដខ្លាំងអ្នកដាក់លុយច្រើន (បានពិន្ទុច្រើន) តែបើអ្នកគ្រាន់តែទាយ អ្នកដាក់លុយតិចតួច។ |
| Difficulty index (សន្ទស្សន៍កម្រិតលំបាក) | ជារង្វាស់ស្ថិតិដែលបង្ហាញពីភាគរយនៃសិស្សដែលឆ្លើយត្រូវលើសំណួរណាមួយ ដើម្បីវាយតម្លៃថាតើសំណួរនោះងាយស្រួល ឬពិបាកកម្រិតណានៅក្នុងការធ្វើតេស្ត។ | ដូចជាការវាស់កម្ពស់របារលោតអញ្ចឹង បើមានអ្នកលោតរំលងបានច្រើន មានន័យថារបារនោះទាប (សំណូងាយ) បើមានអ្នកលោតរំលងបានតិច មានន័យថារបារនោះខ្ពស់ (សំណួរពិបាក)។ |
| Discrimination index (សន្ទស្សន៍បែងចែកសមត្ថភាព) | ជារង្វាស់ដែលប្រាប់ថាតើសំណួរមួយអាចបែងចែកដាច់ស្រឡះរវាងសិស្សដែលរៀនពូកែ (អ្នកដែលបានពិន្ទុរួមខ្ពស់) និងសិស្សដែលរៀនខ្សោយ (អ្នកដែលបានពិន្ទុរួមទាប) បានកម្រិតណា។ | ដូចជាកញ្ច្រែងរែងអង្ករអញ្ចឹង វាជួយបែងចែកគ្រាប់អង្ករល្អ (សិស្សពូកែ) ចេញពីកម្ទេចកម្ទីឬអង្ករកម្ទេច (សិស្សខ្សោយ) បានយ៉ាងច្បាស់លាស់។ |
| Blind guessing (ការទាយដោយងងឹតងងល់) | ជាការជ្រើសរើសចម្លើយក្នុងវិញ្ញាសាពហុជ្រើសរើសដោយពុំមានចំណេះដឹងទាល់តែសោះអំពីសំណួរនោះ ដែលអាចធ្វើឱ្យសិស្សទទួលបានពិន្ទុដោយចៃដន្យទោះបីជាពួកគេមិនចេះសោះក៏ដោយ។ | ដូចជាការបិទភ្នែកបោះព្រួញទៅរកផ្ទាំងស៊ីបអញ្ចឹង បើត្រូវគឺដោយសារសំណាងសុទ្ធសាធ មិនមែនដោយសារសមត្ថភាពទេ។ |
| Analysis of variance (ការវិភាគវ៉ារ្យ៉ង់ / ANOVA) | ជាវិធីសាស្ត្រស្ថិតិដែលប្រើសម្រាប់ប្រៀបធៀបមធ្យមភាគនៃក្រុមទិន្នន័យចាប់ពី៣ឡើងទៅ (ឧ. ទម្រង់សំណួរ ៣ជម្រើស ៤ជម្រើស និង ៥ជម្រើស) ដើម្បីរកមើលថាតើពួកវាមានភាពខុសគ្នាជារួមយ៉ាងពិតប្រាកដតាមក្បួនស្ថិតិឬយ៉ាងណា។ | ដូចជាការថ្លឹងទម្ងន់ផ្លែប៉ោម៣កន្ត្រកផ្សេងគ្នា ដើម្បីចង់ដឹងថាតើកន្ត្រកទាំង៣នោះពិតជាមានទម្ងន់ខុសគ្នាដាច់ស្រឡះពីគ្នាដែរឬទេ។ |
| Student t-tests (តេស្ត t របស់សិស្ស) | ជាឧបករណ៍ស្ថិតិសម្រាប់វាស់ស្ទង់ថាតើមធ្យមភាគនៃក្រុមទិន្នន័យចំនួនពីរ (ឧ. ការឆ្លើយដោយមានទំនុកចិត្តពេញលេញ និងការទាយ) មានភាពខុសគ្នាយ៉ាងសំខាន់ដែរឬទេនៅក្នុងការសិក្សាស្រាវជ្រាវ។ | ដូចជាការប្រៀបធៀបកម្ពស់មធ្យមរវាងសិស្សប្រុស និងសិស្សស្រីក្នុងថ្នាក់មួយ ដើម្បីមើលថាតើពួកគេពិតជាមានកម្ពស់ខុសគ្នាជាទូទៅឬអត់។ |
អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖
ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖
