Original Title: Camera trapping of large mammals in Chhep Wildlife Sanctuary, northern Cambodia
Source: www.fauna-flora.org
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ការអង្កេតដោយម៉ាស៊ីនថតស្វ័យប្រវត្តិរកប្រភេទថនិកសត្វធំៗនៅក្នុងដែនជម្រកសត្វព្រៃឆែប ភាគខាងជើងប្រទេសកម្ពុជា

ចំណងជើងដើម៖ Camera trapping of large mammals in Chhep Wildlife Sanctuary, northern Cambodia

អ្នកនិពន្ធ៖ SUZUKI Ai (Kyoto University), THONG Sokha (Wildlife Conservation Society), TAN Setha (Wildlife Conservation Society), IWATA Akihisa (Kyoto University)

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2017, Cambodian Journal of Natural History

វិស័យសិក្សា៖ Conservation Biology

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ការសិក្សានេះមានគោលបំណងចងក្រងឯកសារ និងស្វែងយល់ពីវត្តមានប្រភេទថនិកសត្វធំៗដែលរស់នៅលើដីក្នុងដែនជម្រកសត្វព្រៃឆែប ដើម្បីគាំទ្រដល់កិច្ចសង្គ្រោះនិងអភិរក្សព្រៃល្បោះ (DDF) ដែលជាជម្រកសត្វព្រៃដ៏សំខាន់តែងតែត្រូវបានមើលរំលង។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការសិក្សាបានប្រើប្រាស់វិធីសាស្ត្រអង្កេតដោយការដាក់ម៉ាស៊ីនថតស្វ័យប្រវត្តិ (Camera trapping) នៅក្នុងតំបន់ព្រៃល្បោះ ព្រៃស្រោង និងព្រៃពាក់កណ្តាលស្រោង ក្នុងរដូវប្រាំងចំនួនពីរជាប់គ្នាចាប់ពីឆ្នាំ ២០១២ ដល់ ២០១៤។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Trail-based Camera Trapping
ការដាក់ម៉ាស៊ីនថតស្វ័យប្រវត្តិតាមផ្លូវដើរ
បង្កើនឱកាសក្នុងការថតជាប់ប្រភេទសត្វដែលចូលចិត្តដើរតាមផ្លូវ ដូចជាពពួកសត្វស៊ីសាច់ជាអាហារ។ មានប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់ក្នុងការចងក្រងបញ្ជីប្រភេទសត្វក្នុងការអង្កេត។ ធ្វើឱ្យទិន្នន័យទាក់ទងនឹងចំនួនសត្វប្រៀបធៀប (Relative abundance) មានភាពលម្អៀង។ អាចមើលរំលងប្រភេទសត្វធំៗដែលមិនសូវដើរតាមផ្លូវ ឬតំបន់ក្រៅផ្លូវដើរ។ ថតបានសត្វព្រៃចំនួន ៣០ ប្រភេទ ដោយមានចំនួនកំណត់ត្រាសរុប ៣.៧៨៧ ដង ក្នុងរយៈពេល ៧.៤៨៣ យប់នៃប្រតិបត្តិការ។
Random Camera Trapping
ការដាក់ម៉ាស៊ីនថតស្វ័យប្រវត្តិបែបចៃដន្យ
ផ្តល់ទិន្នន័យមិនលម្អៀងសម្រាប់ការវាស់ស្ទង់ចំនួនសត្វ និងការប្រៀបធៀបភាពសំបូរបែបនៃប្រភេទសត្វរវាងតំបន់ផ្សេងៗគ្នា។ តម្រូវឱ្យមានកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងខ្ពស់ និងចំនួនយប់នៃការដាក់ម៉ាស៊ីនថតច្រើនជាងមុន (លើសពី ១.៤០០ យប់) ទើបអាចរកឃើញចំនួនប្រភេទសត្វបានគ្រប់គ្រាន់។ មិនត្រូវបានប្រើប្រាស់ដោយផ្ទាល់ក្នុងការសិក្សានេះទេ តែត្រូវបានលើកឡើងថាជាវិធីសាស្ត្រល្អប្រសើរសម្រាប់ការសិក្សាពីដង់ស៊ីតេសត្វ។
Geographic Information System (GIS) Buffer Analysis
ការវិភាគតំបន់ទ្រនាប់ភូមិសាស្ត្រដោយប្រព័ន្ធ GIS
ជួយគណនាសមាមាត្រនៃប្រភេទព្រៃឈើដែលគ្របដណ្តប់ក្នុងកាំ ៥០០ ម៉ែត្រជុំវិញទីតាំងម៉ាស៊ីនថតនីមួយៗ ដើម្បីកំណត់ជម្រកសត្វព្រៃ។ ភាពត្រឹមត្រូវអាស្រ័យទាំងស្រុងទៅលើទិន្នន័យផែនទីគោល ហើយជួបការលំបាកក្នុងការបែងចែករវាងព្រៃស្រោង និងព្រៃពាក់កណ្តាលស្រោងនៅលើជាក់ស្តែង។ បានកំណត់ចំណាត់ថ្នាក់ព្រៃសម្រាប់ស្ថានីយម៉ាស៊ីនថតចំនួន ៤២ ទីតាំង ដោយបញ្ជាក់ពីទំនាក់ទំនងជម្រកសត្វសំខាន់ៗ (ឧ. ខ្លារខិនមានវត្តមានតែក្នុងព្រៃពាក់កណ្តាលស្រោង/ស្រោង)។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការសិក្សានេះទាមទារការបណ្តាក់ទុនច្រើនលើសម្ភារៈបច្ចេកទេស និងកម្លាំងពលកម្មផ្ទាល់សម្រាប់ការស្រាវជ្រាវពេញមួយរដូវប្រាំង។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្នុងដែនជម្រកសត្វព្រៃឆែប ភាគខាងជើងប្រទេសកម្ពុជា ដោយផ្តោតតែលើរដូវប្រាំង និងប្រើវិធីសាស្ត្រដាក់ម៉ាស៊ីនថតតាមផ្លូវដើរ។ កត្តានេះអាចបណ្តាលឱ្យទិន្នន័យមានភាពលម្អៀង (Sampling bias) ព្រោះវាអាចរំលងសត្វដែលផ្លាស់ទីក្នុងរដូវវស្សា ឬសត្វដែលមិនសូវប្រើងមតាមផ្លូវ។ ការយល់ដឹងពីចំណុចខ្វះខាតនេះមានសារៈសំខាន់ណាស់សម្រាប់អ្នកស្រាវជ្រាវកម្ពុជា ដើម្បីរចនាការអង្កេតបន្ទាប់ឱ្យមានភាពសុក្រឹតនិងតំណាងឱ្យទិន្នន័យពេញមួយឆ្នាំ។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

វិធីសាស្ត្រអង្កេតសត្វព្រៃតាមរយៈម៉ាស៊ីនថតស្វ័យប្រវត្តិនេះ គឺមានប្រយោជន៍ និងអាចយកទៅអនុវត្តបានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាពសម្រាប់ការគ្រប់គ្រងតំបន់ការពារធម្មជាតិនៅកម្ពុជា។

សរុបមក ការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងបច្ចេកវិទ្យាម៉ាស៊ីនថតស្វ័យប្រវត្តិ និងការវិភាគទិន្នន័យតាមប្រព័ន្ធភូមិសាស្ត្រ គឺជាមធ្យោបាយដ៏ល្អឯកដើម្បីគាំទ្រការអភិរក្សសត្វព្រៃនៅកម្ពុជាដោយផ្អែកលើទិន្នន័យវិទ្យាសាស្ត្រជាក់ស្តែង។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. សិក្សាពីបច្ចេកទេសដំឡើងម៉ាស៊ីនថតសត្វព្រៃ: ស្វែងយល់ពីរបៀបកំណត់ទីតាំង និងចងម៉ាស៊ីនថត Camera Traps នៅតាមផ្លូវដើរសត្វ ឬប្រភពទឹក ដោយរក្សាកម្ពស់ប្រហែល ៣០-៥០ សង់ទីម៉ែត្រពីដី និងចម្ងាយយ៉ាងហោច ១ គីឡូម៉ែត្រពីគ្នា ដើម្បីថតថនិកសត្វធំៗ។
  2. ប្រើប្រាស់កម្មវិធីផែនទីសម្រាប់វិភាគទីតាំង: អនុវត្តការប្រើប្រាស់កម្មវិធី ArcGISQGIS ដើម្បីកំណត់តំបន់ទ្រនាប់កាំ ៥០០ ម៉ែត្រជុំវិញទីតាំងម៉ាស៊ីនថត និងធ្វើចំណាត់ថ្នាក់ប្រភេទគម្របព្រៃឈើ (ឧ. ព្រៃល្បោះ ឬព្រៃស្រោង) ឱ្យបានច្បាស់លាស់។
  3. អភិវឌ្ឍជំនាញកំណត់អត្តសញ្ញាណសត្វព្រៃ: ប្រើប្រាស់សៀវភៅមគ្គុទ្ទេសក៍ Mammals of South-East Asia និងបញ្ជីក្រហម IUCN Red List ដើម្បីផ្ទៀងផ្ទាត់និងកត់ត្រាប្រភេទសត្វដែលថតបាន ជាពិសេសសត្វដែលមានរូបរាងស្រដៀងគ្នា។
  4. វិភាគទិន្នន័យអត្រាជួបប្រទះ: រៀបចំទិន្នន័យចូលក្នុងកម្មវិធី Excel រួចប្រើប្រាស់ R ដើម្បីគណនាសូចនាករវត្តមាន Naïve occupancy និងកំណត់អត្រាជួបប្រទះ (Encounter rates) ក្នុងរង្វាស់ ១.០០០ យប់។
  5. វាយតម្លៃវិធីសាស្ត្រនិងកែតម្រូវភាពលម្អៀង: សិក្សាប្រៀបធៀបរបៀបរៀបចំម៉ាស៊ីនថតតាមផ្លូវដើរ (Trail-based sampling) និងតាមក្បួនចៃដន្យ (Random sampling) ដើម្បីដឹងពីកម្រិតភាពលម្អៀង និងអាចកែលម្អគម្រោងស្រាវជ្រាវនៅពេលក្រោយ។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Camera-trap-nights (យប់នៃប្រតិបត្តិការម៉ាស៊ីនថត) ជារង្វាស់នៃទំហំនៃការខិតខំប្រឹងប្រែងក្នុងការស្រាវជ្រាវ (Sampling effort) ដែលគណនាដោយយកចំនួនម៉ាស៊ីនថតសរុប គុណនឹងចំនួនយប់ដែលម៉ាស៊ីនទាំងនោះដំណើរការពេញ ២៤ ម៉ោងដោយគ្មានបញ្ហា។ វាជួយឱ្យការប្រៀបធៀបទិន្នន័យមានភាពយុត្តិធម៌ទោះបីជាចំនួនម៉ាស៊ីនមិនស្មើគ្នាក៏ដោយ។ វាដូចជាការគិតចំនួនម៉ោងសរុបដែលសន្តិសុខយាមកាមអគារ (ឧទាហរណ៍៖ សន្តិសុខ ៥ នាក់ យាម ២ យប់ ស្មើនឹងកម្លាំងពលកម្ម ១០ យប់)។
Naïve occupancy (សូចនាករវត្តមានធម្មតា) ជាសមាមាត្រនៃចំនួនស្ថានីយម៉ាស៊ីនថតដែលថតជាប់សត្វប្រភេទណាមួយ ធៀបនឹងចំនួនស្ថានីយម៉ាស៊ីនថតសរុប ដោយមិនបានយកកត្តាដែលសត្វដើរកាត់តែម៉ាស៊ីនថតមិនជាប់ (Detection probability) មកគណនាបញ្ចូលនោះទេ។ ដូចជាការរាប់ចំនួនថ្នាក់រៀនដែលមានសិស្សពាក់វ៉ែនតា ដោយមិនខ្វល់ថាសិស្សនោះអវត្តមាននៅថ្ងៃដែលអ្នកចុះរាប់ ឬយ៉ាងណានោះទេ។
Encounter rate (អត្រាជួបប្រទះ) ជាចំនួនដងដែលសត្វត្រូវបានថតជាប់ និងកំណត់អត្តសញ្ញាណបាន ក្នុងរង្វាស់ស្តង់ដារមួយ (ឧទាហរណ៍ ក្នុង ១.០០០ យប់នៃប្រតិបត្តិការម៉ាស៊ីនថត) ដើម្បីងាយស្រួលប្រៀបធៀបកម្រិតសំបូរនៃប្រភេទសត្វរវាងទីតាំង ឬរវាងឆ្នាំផ្សេងគ្នា។ ប្រៀបដូចជាការគណនាថាតើអ្នកនេសាទអាចចាប់ត្រីបានប៉ុន្មានក្បាល ក្នុងរាល់ការបង់សំណាញ់ ១០០ ដង។
Deciduous dipterocarp forest / DDF (ព្រៃល្បោះ) ជាប្រភេទព្រៃដែលដើមឈើភាគច្រើនជ្រុះស្លឹកនៅរដូវប្រាំងដើម្បីរក្សាជាតិទឹក។ ព្រៃប្រភេទនេះមានលក្ខណៈស្រឡះល្អនៅរដូវប្រាំង ដែលងាយរងគ្រោះដោយភ្លើងឆេះព្រៃ ប៉ុន្តែជាទីជម្រកដ៏សំខាន់សម្រាប់សត្វស៊ីស្មៅនិងពពួកមំសាសី។ វាប្រៀបដូចជាសួនច្បារនៅរដូវរងា ដែលដើមឈើទម្លាក់ស្លឹកចោលអស់ ដើម្បីសន្សំសំចៃថាមពលនិងទប់ទល់នឹងភាពរាំងស្ងួត។
Semi-evergreen forest (ព្រៃពាក់កណ្តាលស្រោង) ជាប្រភេទព្រៃចម្រុះដែលមានដើមឈើខ្លះជ្រុះស្លឹក និងខ្លះទៀតនៅខៀវស្រស់ពេញមួយឆ្នាំ។ ព្រៃប្រភេទនេះច្រើនដុះនៅតាមតំបន់មានសំណើមខ្ពស់ មាត់អូរ ឬតំបន់ប្រឡាយទឹក ហើយជាជម្រកពួនស្នាក់នៅរបស់សត្វព្រៃជាច្រើននៅរដូវប្រាំង។ ដូចជាក្រុមមនុស្សដែលអ្នកខ្លះស្លៀកអាវរងារ អ្នកខ្លះស្លៀកអាវយឺតលាយឡំគ្នា អាស្រ័យលើភាពធន់នឹងអាកាសធាតុរបស់ពួកគេម្នាក់ៗ។
Sampling bias (ភាពលម្អៀងនៃការជ្រើសរើសគំរូ) ជាកំហុសដែលកើតឡើងនៅពេលទីតាំងដាក់ម៉ាស៊ីនថតត្រូវបានជ្រើសរើសដោយមានការកំណត់ទុកជាមុន (ឧទាហរណ៍ ដាក់តែតាមផ្លូវសត្វដើរ) ដែលធ្វើឱ្យការវាស់ស្ទង់ចំនួនសត្វ (Relative abundance) មិនតំណាងឱ្យទិន្នន័យពិតប្រាកដនៅទូទាំងតំបន់នោះ។ វាដូចជាការសាកសួរយោបល់អំពីរសជាតិអាហារ តែអ្នកទៅសួរតែអ្នកដែលកំពុងញ៉ាំអាហារនោះដោយពេញចិត្ត (ហើយមិនបានសួរអ្នកដែលមិនចូលចិត្ត)។
Buffer zone analysis (ការវិភាគតំបន់ទ្រនាប់) ជាការប្រើប្រាស់កម្មវិធីផែនទី (ដូចជា ArcGIS) ដើម្បីបង្កើតរង្វង់កាំជុំវិញចំណុចណាមួយ (ដូចជាទីតាំងម៉ាស៊ីនថត) ដើម្បីគណនាសមាមាត្រប្រភេទព្រៃឈើ ឬជម្រកសត្វដែលគ្របដណ្តប់នៅជុំវិញទីតាំងនោះ។ ដូចជាការគូសរង្វង់ក្នុងផែនទីដោយយកផ្ទះរបស់អ្នកជាចំណុចកណ្តាល ដើម្បីរកមើលថាតើមានសាលារៀនប៉ុន្មានកន្លែងក្នុងកាំ ៥០០ ម៉ែត្រ។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖