Original Title: VỀ CÁC PHƢƠNG PHÁP TIẾP CẬN BẢO VỆ TÀI NGUYÊN MÔI TRƢỜNG Ở VÙNG BIỂN VIỆT NAM
Source: www.researchgate.net
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

អភិក្រមឆ្ពោះទៅរកការការពារធនធានបរិស្ថានសមុទ្រនៅប្រទេសវៀតណាម

ចំណងជើងដើម៖ VỀ CÁC PHƢƠNG PHÁP TIẾP CẬN BẢO VỆ TÀI NGUYÊN MÔI TRƢỜNG Ở VÙNG BIỂN VIỆT NAM

អ្នកនិពន្ធ៖ Dư Văn Toán (Viện Nghiên cứu quản lý biển và hải đảo)

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2010

វិស័យសិក្សា៖ Marine Environmental Management

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចយ៉ាងឆាប់រហ័សកំពុងធ្វើឱ្យធនធានធម្មជាតិ និងបរិស្ថានសមុទ្ររបស់ប្រទេសវៀតណាមទទួលរងការរិចរិលយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ រួមទាំងការបាត់បង់ផ្កាថ្ម និងព្រៃកោងកាង។ លើសពីនេះ ការគ្រប់គ្រងតំបន់ការពារសមុទ្របច្ចុប្បន្ននៅមានភាពកម្សោយ ខ្វះសមកាលកម្ម និងខ្វះស្ថាប័នជាតិរួមមួយដើម្បីគ្រប់គ្រង។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ឯកសារនេះបានធ្វើការពិនិត្យឡើងវិញជាប្រព័ន្ធនូវអភិក្រមអភិរក្សបរិស្ថានសមុទ្រទាំងថ្នាក់ជាតិ និងអន្តរជាតិ ដែលកំពុងអនុវត្តនៅប្រទេសវៀតណាម។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Marine Protected Areas (MPA)
តំបន់ការពារសមុទ្រ និងឧទ្យានជាតិសមុទ្រ
ការពារប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីបានទូលំទូលាយ (ដូចជាផ្កាថ្ម និងព្រៃកោងកាង) និងមានច្បាប់ជាតិគាំទ្រ។ ការគ្រប់គ្រងមានភាពស្មុគស្មាញដោយសារស្ថិតនៅក្រោមស្ថាប័នច្រើនដាច់ដោយឡែកពីគ្នា និងខ្វះខាតការគាំទ្រជីវភាពប្រជាជន។ បច្ចុប្បន្នគ្របដណ្តប់ត្រឹមតែ ០,២% នៃផ្ទៃសមុទ្រសរុបរបស់ប្រទេសវៀតណាម។
Particularly Sensitive Sea Area (PSSA)
តំបន់សមុទ្រដែលងាយរងគ្រោះជាពិសេសដោយ IMO
ជួយកាត់បន្ថយផលប៉ះពាល់អវិជ្ជមានពីសកម្មភាពនាវាចរណ៍អន្តរជាតិ ដោយមានវិធានការច្បាស់លាស់ដូចជាការហាមឃាត់ការបោះយុថ្កា។ ទាមទារការសហការអន្តរជាតិ និងការអនុម័តពីអង្គការលំហសមុទ្រអន្តរជាតិ (IMO) ដែលមានភាពស្មុគស្មាញ និងចំណាយពេលយូរ។ កំពុងត្រូវបានសិក្សា និងអនុវត្តសាកល្បងសម្រាប់ដែនសមុទ្រវៀតណាម។
Transboundary Marine Protected Areas (BTBXBG)
តំបន់ការពារសមុទ្រឆ្លងដែន
ជំរុញកិច្ចសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិជាមួយប្រទេសជិតខាង និងការពារប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីដែលតភ្ជាប់គ្នាមិនកំណត់ដោយព្រំដែន។ ទាមទារការចរចាការទូតកម្រិតខ្ពស់ និងការឯកភាពគ្នាយ៉ាងតឹងរ៉ឹងលើច្បាប់សមុទ្រអន្តរជាតិ។ ត្រូវបានស្នើឡើងជាយុទ្ធសាស្ត្រដើម្បីកសាងរួមគ្នាជាមួយប្រទេសកម្ពុជា ចិន ថៃ ជាដើម។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការអនុវត្តយុទ្ធសាស្ត្រការពារបរិស្ថានសមុទ្រទាំងនេះទាមទារឱ្យមានការរៀបចំស្ថាប័ន ការសហការអន្តរជាតិ និងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធរូបវន្តយ៉ាងច្រើន។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ឯកសារនេះផ្តោតជាសំខាន់លើស្ថានភាព បរិបទច្បាប់ និងភូមិសាស្រ្តនៃប្រទេសវៀតណាម ជាមួយនឹងការដកស្រង់ទិន្នន័យពីស្ថាប័នអន្តរជាតិ។ ទោះបីជាវាមិនមានទិន្នន័យផ្ទាល់របស់កម្ពុជាក៏ដោយ តែបញ្ហារិចរិលធនធានសមុទ្រ (ដូចជាផ្កាថ្ម និងព្រៃកោងកាង) គឺស្រដៀងគ្នាខ្លាំងទៅនឹងតំបន់ឆ្នេររបស់កម្ពុជា ដែលធ្វើឱ្យរបាយការណ៍នេះមានតម្លៃខ្ពស់សម្រាប់ការសិក្សាប្រៀបធៀប។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

គំរូនៃការគ្រប់គ្រង និងការស្នើសុំបង្កើតតំបន់ការពារសមុទ្រឆ្លងដែននៅក្នុងឯកសារនេះ គឺមានសារៈសំខាន់ និងអាចយកមកអនុវត្តបានយ៉ាងល្អសម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជា។

ការស្នើឱ្យមានស្ថាប័នជាតិឯកភាពមួយសម្រាប់គ្រប់គ្រងសមុទ្រ គឺជាមេរៀនគោលនយោបាយដ៏ល្អមួយសម្រាប់កម្ពុជាក្នុងការលុបបំបាត់ភាពត្រួតស៊ីគ្នានៃការគ្រប់គ្រងដែនសមុទ្ររវាងក្រសួងនានា។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. សិក្សាពីច្បាប់ និងអនុសញ្ញាអន្តរជាតិពាក់ព័ន្ធនឹងសមុទ្រ: អ្នកស្រាវជ្រាវត្រូវស្វែងយល់ឱ្យបានស៊ីជម្រៅពីឯកសារគតិយុត្តអន្តរជាតិ ដោយប្រើប្រាស់ UNCLOS 1982, IMO PSSA guidelines និង Ramsar Convention ដើម្បីយល់ពីក្របខ័ណ្ឌក្នុងការដាក់ស្នើតំបន់ការពារអន្តរជាតិ។
  2. វិភាគទិន្នន័យភូមិសាស្ត្រនៃតំបន់ឆ្នេរកម្ពុជា: ប្រើប្រាស់កម្មវិធីប្រព័ន្ធព័ត៌មានភូមិសាស្ត្រ (GIS) ដូចជា ArcGIS ProQGIS ដើម្បីគូសផែនទីកំណត់តំបន់ផ្កាថ្ម ព្រៃកោងកាង និងស្មៅសមុទ្រនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ដែលសក្តិសមជាតំបន់ស្នូលនៃការអភិរក្ស។
  3. រៀបចំផែនការលំហសមុទ្រ: សិក្សា និងអនុវត្តទ្រឹស្តីទាក់ទងនឹង Marine Spatial Planning (MSP) ដើម្បីបែងចែកតំបន់អភិរក្ស តំបន់នេសាទ និងតំបន់ទេសចរណ៍ ជៀសវាងការប៉ះទង្គិចផលប្រយោជន៍សេដ្ឋកិច្ចនិងបរិស្ថាន។
  4. ផ្តួចផ្តើមការស្រាវជ្រាវឆ្លងដែន: រៀបចំគម្រោងស្រាវជ្រាវរួមគ្នាជាមួយនិស្សិត ឬសាកលវិទ្យាល័យដៃគូនៅប្រទេសថៃ ឬវៀតណាម ដើម្បីវាយតម្លៃពីលទ្ធភាពនៃការបង្កើត Transboundary Marine Protected Areas នៅក្នុងតំបន់ឈូងសមុទ្រថៃ។
  5. តាក់តែងឯកសារសង្ខេបគោលនយោបាយ: សរសេរឯកសារផ្តល់អនុសាសន៍គោលនយោបាយ Policy Brief ជូនរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា ដោយលើកសំណើឱ្យបង្កើតទីភ្នាក់ងារគ្រប់គ្រងសមុទ្ររួមមួយ និងគម្រោងសាងសង់សារមន្ទីរសមុទ្រជាតិ ដើម្បីអប់រំសាធារណជន។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Marine Protected Areas (MPA) តំបន់សមុទ្រដែលត្រូវបានកំណត់ព្រំដែន និងការពារដោយច្បាប់ ដើម្បីរក្សាប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ី ជីវចម្រុះ និងធនធានធម្មជាតិ ដោយមានការគ្រប់គ្រងសកម្មភាពមនុស្ស (ដូចជាការនេសាទ) យ៉ាងតឹងរ៉ឹង។ ដូចជាការធ្វើរបងព័ទ្ធជុំវិញព្រៃឈើ ឬសមុទ្រ ដើម្បីការពារមិនឱ្យគេចូលទៅកាប់ឈើ ឬនេសាទផ្តេសផ្តាស។
Particularly Sensitive Sea Area (PSSA) តំបន់សមុទ្រដែលត្រូវការការការពារពិសេសពីអង្គការលំហសមុទ្រអន្តរជាតិ (IMO) ដោយសារតែលក្ខណៈអេកូឡូស៊ី សេដ្ឋកិច្ច ឬវិទ្យាសាស្ត្ររបស់វា ដែលងាយរងផលប៉ះពាល់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរពីសកម្មភាពនាវាចរណ៍អន្តរជាតិ (ការបង្ហូរប្រេង ការបោះយុថ្កា)។ ដូចជាផ្លូវក្បែរសាលារៀនដែលតម្រូវឱ្យឡានបន្ថយល្បឿន ឬហាមឡានធំឆ្លងកាត់ ដើម្បីការពារក្មេងៗពីគ្រោះថ្នាក់។
Transboundary Marine Protected Areas តំបន់ការពារសមុទ្រដែលលាតសន្ធឹងឆ្លងកាត់ព្រំដែនរវាងប្រទេសពីរ ឬច្រើន ដែលតម្រូវឱ្យប្រទេសទាំងនោះសហការគ្នាដើម្បីគ្រប់គ្រង និងអភិរក្សប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីដែលតភ្ជាប់គ្នានោះ។ ដូចជាអ្នក និងអ្នកជិតខាងសហការគ្នាមើលថែដើមឈើធំមួយដើមដែលដុះនៅចំកណ្តាលព្រំប្រទល់របងផ្ទះអ្នកទាំងពីរ។
Biosphere Reserve តំបន់ដែលអង្គការ UNESCO ទទួលស្គាល់ថាជាកន្លែងដែលការអភិរក្សធម្មជាតិត្រូវដើរទន្ទឹមគ្នាជាមួយនឹងការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចសហគមន៍ ពោលគឺមនុស្សអាចរស់នៅ និងទាញយកផលប្រយោជន៍ដោយចីរភាពដោយមិនបំផ្លាញបរិស្ថាន។ ដូចជាកសិដ្ឋានគំរូមួយដែលអ្នកភូមិអាចដាំដំណាំ និងទាញយកអនុផលព្រៃឈើបាន ឱ្យតែមិនកាប់បំផ្លាញ ឬប្រើថ្នាំគីមី។
Ramsar Site តំបន់ដីសើម (ដូចជាបឹង ស្ទឹង ព្រៃកោងកាង) ដែលមានសារៈសំខាន់កម្រិតអន្តរជាតិ ជាពិសេសសម្រាប់ជាជម្រកសត្វស្លាបទឹក ដែលត្រូវបានការពារក្រោមអនុសញ្ញា Ramsar។ ដូចជាសណ្ឋាគារលំដាប់ផ្កាយប្រាំសម្រាប់សត្វស្លាបនិងត្រី ដែលច្បាប់ហាមដាច់ខាតមិនឱ្យមនុស្សទៅចាក់ដីលុប ឬបំពុល។
Core zone តំបន់ស្នូលនៃតំបន់ការពារ ដែលមានការរឹតបន្តឹងខ្លាំងបំផុត មិនអនុញ្ញាតឱ្យមានសកម្មភាពទាញយកផលប្រយោជន៍សេដ្ឋកិច្ចឡើយ គឺទុកសម្រាប់តែការស្រាវជ្រាវ និងរក្សាភាពដើមនៃធម្មជាតិប៉ុណ្ណោះ។ ដូចជាបន្ទប់វះកាត់ក្នុងមន្ទីរពេទ្យ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យចូលបានតែគ្រូពេទ្យជំនាញ និងអ្នកពាក់ព័ន្ធចាំបាច់បំផុតប៉ុណ្ណោះ។
Buffer zone តំបន់ទ្រនាប់ដែលនៅព័ទ្ធជុំវិញតំបន់ស្នូល ដើម្បីកាត់បន្ថយផលប៉ះពាល់ពីខាងក្រៅ។ សកម្មភាពអប់រំ កម្សាន្ត និងការទាញយកផលប្រយោជន៍កម្រិតស្រាលអាចត្រូវបានអនុញ្ញាតនៅទីនេះ។ ដូចជាទីធ្លាមុខផ្ទះ ដែលជួយទប់សម្លេងរំខាន និងធូលីពីផ្លូវថ្នល់ មិនឱ្យចូលទៅដល់ក្នុងបន្ទប់គេង(តំបន់ស្នូល)របស់អ្នកបាន។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖