Original Title: Inhibitory Effects of Selected Thai Spices and Medicinal Plants on Escherichia coli O157 : H 7 and Yersinia enterocolitica
Source: li01.tci-thaijo.org
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ឥទ្ធិពលនៃការរារាំងរបស់គ្រឿងទេសនិងរុក្ខជាតិឱសថថៃមួយចំនួនទៅលើបាក់តេរី Escherichia coli O157 : H 7 និង Yersinia enterocolitica

ចំណងជើងដើម៖ Inhibitory Effects of Selected Thai Spices and Medicinal Plants on Escherichia coli O157 : H 7 and Yersinia enterocolitica

អ្នកនិពន្ធ៖ Siriporn Stonsaovapak (Institute of Food Research and Product Development, Kasetsart University, Bangkok 10900, Thailand), Pornthip Chareonthamawat, Malai Boonyaratanakornkit

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2000 Kasetsart J. (Nat. Sci.)

វិស័យសិក្សា៖ Food Microbiology

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ការសិក្សានេះដោះស្រាយបញ្ហានៃការកើនឡើងនូវជំងឺឆ្លងតាមរយៈចំណីអាហារ ដោយស្វែងរកសារធាតុថែរក្សាអាហារបែបធម្មជាតិពីគ្រឿងទេស និងរុក្ខជាតិឱសថថៃ ដើម្បីប្រឆាំងនឹងបាក់តេរីបង្កជំងឺគ្រោះថ្នាក់ Escherichia coli O157:H7 និង Yersinia enterocolitica

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ អ្នកស្រាវជ្រាវបានធ្វើការចម្រាញ់រុក្ខជាតិចំនួន២២មុខ និងប្រើប្រាស់វិធីសាស្ត្រវាស់ស្ទង់ដើម្បីកំណត់កម្រិតរារាំង និងវាយតម្លៃឥទ្ធិពលនៃកម្រិត pH និងសីតុណ្ហភាព។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Betel leaf extract (Piper betle)
ការប្រើប្រាស់សារធាតុចម្រាញ់ពីស្លឹកម្លូ
មានប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់បំផុតក្នុងការរារាំងការលូតលាស់របស់បាក់តេរី E. coli O157:H7 ដែលបង្កជំងឺរាករូសធ្ងន់ធ្ងរ។ មិនបង្ហាញសកម្មភាពរារាំងទាល់តែសោះទៅលើបាក់តេរី Y. enterocolitica នៅក្នុងការធ្វើតេស្ត Well assay។ កម្រិត MIC សម្រាប់ E. coli គឺចន្លោះពី ៣១២ ទៅ ៦២៥ µg/ml និងទំហំតំបន់រារាំង (inhibition zone) ១៧.៩០ ម.ម។
Pomegranate rind extract (Punica granatum)
ការប្រើប្រាស់សារធាតុចម្រាញ់ពីសំបកផ្លែទទឹម
មានប្រសិទ្ធភាពខ្លាំងបំផុតក្នុងការសម្លាប់បាក់តេរី Y. enterocolitica ដោយសារវាសំបូរទៅដោយសារធាតុ Tannins។ គ្មានប្រសិទ្ធភាពក្នុងការរារាំងបាក់តេរី E. coli O157:H7 នោះទេ ផ្អែកតាមលទ្ធផលនៃការធ្វើតេស្ត។ កម្រិត MIC ទាបបំផុតសម្រាប់ Y. enterocolitica គឺ ១៥៦ ទៅ ៣១២ µg/ml និងទំហំតំបន់រារាំង ១៨.២៥ ម.ម។
Clove extract (Eugenia caryophyllata)
ការប្រើប្រាស់សារធាតុចម្រាញ់ពីផ្កាក្លាំពូ
មានសកម្មភាពប្រឆាំងបាក់តេរីទូលំទូលាយ (Broad-spectrum) ដោយអាចរារាំងបានទាំង E. coli O157:H7 និង Y. enterocolitica ប្រសិទ្ធភាពប្រឆាំងនឹង E. coli O157:H7 នៅមានកម្រិតទាបជាងស្លឹកម្លូបន្តិច ប្រសិនបើប្រៀបធៀបកម្រិត MIC។ ទំហំតំបន់រារាំង ១៧.៧៥ ម.ម (E. coli) និង ១៨.០០ ម.ម (Y. enterocolitica) ជាមួយនឹងកម្រិត MIC ខ្ពស់គួរសម។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការសិក្សានេះទាមទារនូវឧបករណ៍មន្ទីរពិសោធន៍មីក្រូជីវសាស្ត្រមូលដ្ឋាន សារធាតុគីមីសម្រាប់ចម្រាញ់រុក្ខជាតិ និងពូជបាក់តេរីស្តង់ដារ។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅប្រទេសថៃ ដោយប្រើប្រាស់គ្រឿងទេសនិងរុក្ខជាតិក្នុងស្រុក ព្រមទាំងពូជបាក់តេរីពីក្រសួងសុខាភិបាលថៃ។ ទិន្នន័យនេះមានសារៈសំខាន់និងភាពពាក់ព័ន្ធខ្ពស់សម្រាប់កម្ពុជា ព្រោះប្រទេសទាំងពីរមានអាកាសធាតុ ប្រភេទរុក្ខជាតិ និងទម្លាប់នៃការទទួលទានអាហារស្រដៀងគ្នា (ឧទាហរណ៍ ការបរិភោគសាច់ ឬបន្លែឆៅ) ដែលធ្វើឱ្យលទ្ធផលនេះអាចយកមកអនុវត្តផ្ទាល់បាននៅក្នុងបរិបទស្រុកយើង។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

វិធីសាស្ត្រនៃការប្រើប្រាស់សារធាតុចម្រាញ់ពីរុក្ខជាតិធម្មជាតិទាំងនេះ គឺពិតជាមានអត្ថប្រយោជន៍ និងអាចអនុវត្តបានយ៉ាងល្អនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ជាពិសេសសម្រាប់ការអភិរក្សចំណីអាហារ។

ការលើកកម្ពស់ការប្រើប្រាស់សារធាតុចម្រាញ់ពីគ្រឿងទេសក្នុងស្រុក មិនត្រឹមតែជួយពង្រឹងសុវត្ថិភាពចំណីអាហារប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងគាំទ្រដល់កសិកម្មបែបប្រពៃណីរបស់កម្ពុជាផងដែរ។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. ជំហានទី១៖ ការកំណត់អត្តសញ្ញាណ និងប្រមូលវត្ថុធាតុដើម: និស្សិតត្រូវចុះប្រមូលស្លឹកម្លូ សំបកផ្លែទទឹម និងផ្កាក្លាំពូ ដែលមានដាំដុះក្នុងស្រុក រួចនាំយកមកសម្អាត សម្ងួត និងកិនជាម្សៅម៉ដ្ឋ។
  2. ជំហានទី២៖ ការចម្រាញ់សារធាតុសកម្ម (Plant Extraction): ត្រាំម្សៅរុក្ខជាតិទាំងនោះជាមួយអេតាណុល ៩៥% រយៈពេល ៤៨ម៉ោង បន្ទាប់មកច្រោះយកកាកចេញ ហើយប្រើប្រាស់ Millipore membrane (0.45 µm) ដើម្បីសម្លាប់មេរោគក្នុងវត្ថុរាវដែលចម្រាញ់បាន។
  3. ជំហានទី៣៖ ការបណ្តុះ និងរៀបចំបាក់តេរី: ប្រើប្រាស់មជ្ឈដ្ឋាន Tryptic Soy Broth (TSB) និង Tryptic Soy Agar (TSA) ដើម្បីបណ្តុះបាក់តេរី E. coli O157:H7 និង Y. enterocolitica ដោយរក្សាសីតុណ្ហភាព 37°C ។ ត្រូវអនុវត្តក្នុងបន្ទប់ពិសោធន៍កម្រិតសុវត្ថិភាព BSL-2។
  4. ជំហានទី៤៖ ការវាស់ស្ទង់ប្រសិទ្ធភាពប្រឆាំងបាក់តេរី: អនុវត្តវិធីសាស្ត្រ Well Assay Technique ដោយចោះរន្ធលើចាហួយ (Agar) រួចបន្តក់សារធាតុចម្រាញ់ចូល ដើម្បីវាស់ទំហំតំបន់រារាំង (Inhibition Zone) និងស្វែងរកតម្លៃកំហាប់រារាំងអប្បបរមា (MIC)។
  5. ជំហានទី៥៖ ការវាយតម្លៃឥទ្ធិពល pH និងសីតុណ្ហភាព: ធ្វើតេស្តល្បាយដោយផ្លាស់ប្តូរកម្រិត pH ពី ៤.៥ ទៅ ៩.៥ ប្រើប្រាស់ 1N HCl1N NaOH និងផ្លាស់ប្តូរសីតុណ្ហភាពភ្ញាស់ (៤, ១០, ២៥, ៣៥ និង ៤៥°C) ដើម្បីមើលពីភាពធន់នៃសារធាតុចម្រាញ់ មុននឹងយកទៅអនុវត្តលើចំណីអាហារពិតប្រាកដ។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Escherichia coli O157 : H 7 (បាក់តេរី អេសេរីសៀ កូលី O157:H7) ជាប្រភេទបាក់តេរីបង្កជំងឺឆ្លងតាមរយៈចំណីអាហារដែលអាចបណ្តាលឱ្យរលាកពោះវៀនធំនិងហូរឈាម ព្រមទាំងអាចវិវត្តទៅជាការខូចតម្រងនោមយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដល់មនុស្ស។ វាប្រៀបដូចជាភ្នាក់ងារបំពុលដ៏កាចសាហាវដែលលាក់ខ្លួនក្នុងអាហារឆៅ ឬចម្អិនមិនឆ្អិនល្អ រង់ចាំវាយប្រហារប្រព័ន្ធរំលាយអាហាររបស់យើង។
Yersinia enterocolitica (បាក់តេរី យេស៊ីនៀ អង់តេរ៉ូកូលីទីកា) ជាបាក់តេរីបង្កជំងឺតាមចំណីអាហារមួយប្រភេទទៀត ដែលមានលក្ខណៈពិសេសអាចរស់រាន និងលូតលាស់បានសូម្បីតែនៅក្នុងសីតុណ្ហភាពទូទឹកកក (សីតុណ្ហភាពទាប ឬកក)។ វាដូចជាសត្រូវដែលធន់នឹងភាពត្រជាក់ ដែលមិនងាយស្លាប់ទោះបីជាយើងយកអាហារទៅក្លាស្សេក្នុងទូទឹកកកក៏ដោយ។
Well assay technique (បច្ចេកទេសវាស់ស្ទង់តំបន់រារាំងដោយចោះរន្ធលើចាហួយ) ជាវិធីសាស្ត្រក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍ដែលគេចោះរន្ធតូចៗនៅលើចាហួយចិញ្ចឹមបាក់តេរី រួចចាក់សារធាតុសាកល្បង (ដូចជាទឹកចម្រាញ់ពីរុក្ខជាតិ) ចូល ដើម្បីមើលថាតើវាអាចរារាំងការលូតលាស់របស់បាក់តេរីនៅជុំវិញរន្ធនោះបានកម្រិតណា។ ដូចជាការបោះគ្រាប់បែកទឹកចូលក្នុងហ្វូងស្រមោច ហើយយើងវាស់មើលទំហំរង្វង់ដែលស្រមោចមិនហ៊ានដើរចូល។
Minimum inhibitory concentrations / MICs (កំហាប់រារាំងអប្បបរមា) ជាកម្រិតបរិមាណ ឬកំហាប់តិចបំផុតនៃសារធាតុណាមួយ (ដូចជាថ្នាំ ឬសារធាតុចម្រាញ់ពីរុក្ខជាតិ) ដែលអាចបញ្ឈប់ការលូតលាស់ និងការបន្តពូជរបស់បាក់តេរីបានទាំងស្រុងនៅក្នុងបំពង់សាកល្បង។ ដូចជាបរិមាណថ្នាំពុលតិចបំផុតដែលយើងត្រូវការ ដើម្បីទប់ស្កាត់មិនឱ្យសត្វល្អិតកើនចំនួនបានបន្តទៀតក្នុងចម្ការ។
Bacteriostatic (ភ្នាក់ងារទប់ស្កាត់បាក់តេរី) ជាលក្ខណៈនៃសារធាតុដែលអាចត្រឹមតែបញ្ឈប់ ឬពន្យារការលូតលាស់ និងការបំបែកខ្លួនរបស់បាក់តេរី ប៉ុន្តែមិនបានសម្លាប់ពួកវាឱ្យស្លាប់ភ្លាមៗនោះទេ ប្រសិនបើសារធាតុនោះអស់ប្រសិទ្ធភាព បាក់តេរីអាចលូតលាស់ឡើងវិញ។ ដូចជាការចាប់ចោរចងទុកមិនឱ្យធ្វើសកម្មភាពបន្ត ប៉ុន្តែចោរនោះនៅមានជីវិតនៅឡើយ។
Bactericidal (ភ្នាក់ងារសម្លាប់បាក់តេរី) ជាលក្ខណៈនៃសារធាតុដែលមានសមត្ថភាពខ្ពស់ក្នុងការបំផ្លាញ និងសម្លាប់កោសិការបស់បាក់តេរីឱ្យស្លាប់តែម្តង មិនមែនត្រឹមតែបញ្ឈប់ការលូតលាស់នោះទេ។ ដូចជាការបាញ់កម្ទេចសត្រូវឱ្យស្លាប់បាត់បង់ជីវិតទាំងស្រុងតែម្តង។
Inoculum (វប្បធម៌បាក់តេរី ឬមេបាក់តេរី) ជាបរិមាណបាក់តេរីចំនួនតិចតួចដែលត្រូវបានគេយកទៅដាក់ក្នុងមជ្ឈដ្ឋានថ្មីមួយ (ដូចជាទឹកស៊ុប ឬចាហួយចិញ្ចឹមមេរោគ) ដើម្បីឱ្យវាលូតលាស់ និងកើនចំនួនសម្រាប់ការធ្វើពិសោធន៍។ ប្រៀបដូចជាការយកមេដំបែបន្តិចទៅដាក់ក្នុងម្សៅ ដើម្បីឱ្យវាឡើងហើមជាទំហំធំ។
Tannins (តានីន / សារធាតុចត់) ជាសមាសធាតុសរីរាង្គម្យ៉ាងដែលមានច្រើនក្នុងរុក្ខជាតិមួយចំនួន (ដូចជាសំបកទទឹម និងតែ) ដែលមានរសជាតិចត់ ហើយមានសមត្ថភាពសម្លាប់ ឬរារាំងការលូតលាស់របស់ពពួកអតិសុខុមប្រាណ។ គឺជាសារធាតុដែលធ្វើឱ្យយើងមានអារម្មណ៍ចត់ស្ពឹកអណ្តាតពេលញ៉ាំផ្លែឈើខ្ចី ដែលសារធាតុនេះឯងជាអាវុធការពារខ្លួនរបស់រុក្ខជាតិប្រឆាំងនឹងមេរោគ។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖