Original Title: The Progress and Process of the Development of Anti-tick Vaccine Against Cattle Ticks (Boophilus microplus) in Thailand
Source: li01.tci-thaijo.org
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

វឌ្ឍនភាព និងដំណើរការនៃការអភិវឌ្ឍវ៉ាក់សាំងប្រឆាំងនឹងសត្វដង្កែគោ (Boophilus microplus) នៅប្រទេសថៃ

ចំណងជើងដើម៖ The Progress and Process of the Development of Anti-tick Vaccine Against Cattle Ticks (Boophilus microplus) in Thailand

អ្នកនិពន្ធ៖ Sathaporn Jittapalapong (Department of Parasitology, Kasetsart University), Sarawan Thanasilp (Department of Parasitology, Kasetsart University), Gunn Kaewmongkol (Department of Companion Animals Clinical Science, Kasetsart University), Teeraphol Sirinarukmitr (Department of Pathology, Kasetsart University)

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2006, Kasetsart J. (Nat. Sci.)

វិស័យសិក្សា៖ Veterinary Parasitology

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ឯកសារនេះពិភាក្សាអំពីការខាតបង់សេដ្ឋកិច្ចយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរក្នុងវិស័យបសុសត្វថៃដែលបង្កឡើងដោយដង្កែគោ (Boophilus microplus) និងផលប៉ះពាល់អវិជ្ជមាន រួមទាំងភាពស៊ាំនឹងថ្នាំ នៃការប្រើប្រាស់ថ្នាំគីមីសម្លាប់សត្វល្អិត ដែលទាមទារឱ្យមានដំណោះស្រាយតាមរយៈវ៉ាក់សាំង។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ អ្នកស្រាវជ្រាវបានរៀបរាប់ពីដំណើរការ ៤ ជំហានសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍ និងសាកល្បងវ៉ាក់សាំងប្រឆាំងនឹងដង្កែ ដោយប្រើប្រាស់ប្រូតេអ៊ីនអង់ទីហ្សែនផ្សំឡើងវិញពីពោះវៀនកណ្តាលរបស់ដង្កែ។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Chemical Acaricides
ការប្រើប្រាស់ថ្នាំគីមីសម្លាប់សត្វល្អិតចង្រៃ (Acaricides)
មានប្រសិទ្ធភាពសម្លាប់សត្វដង្កែបានលឿនក្នុងរយៈពេលខ្លី និងត្រូវបានគេប្រើប្រាស់ជាទូទៅក្នុងទម្លាប់កសិកម្ម។ បង្កឱ្យសត្វដង្កែបង្កើតភាពស៊ាំនឹងថ្នាំ ប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថាន បន្សល់ទុកសារធាតុគីមីក្នុងសាច់/ទឹកដោះ និងមានតម្លៃថ្លៃក្នុងការស្រាវជ្រាវផលិតថ្មីៗ។ អត្រាស្លាប់របស់សត្វដង្កែខ្ពស់នៅដំណាក់កាលដំបូង ប៉ុន្តែប្រសិទ្ធភាពថយចុះយ៉ាងលឿននៅពេលមានការស៊ាំនឹងថ្នាំ។
Recombinant Anti-tick Vaccine (Bm86/Bm91/Bm95)
វ៉ាក់សាំងប្រឆាំងដង្កែប្រភេទប្រូតេអ៊ីនផ្សំឡើងវិញ (Recombinant Vaccine)
មានសុវត្ថិភាពចំពោះបរិស្ថាន កាត់បន្ថយការចម្លងជំងឺ (Babesiosis, Anaplasmosis) ចំណាយដើមទុនផលិតទាប និងផ្តល់ការការពារប្រកបដោយនិរន្តរភាពរយៈពេលយូរ។ មិនសម្លាប់សត្វដង្កែភ្លាមៗនោះទេ (អត្រាស្លាប់ដោយផ្ទាល់ទាប) ហើយទាមទារពេលវេលាយូរក្នុងការគ្រប់គ្រងចំនួនដង្កែសរុប។ កាត់បន្ថយសមត្ថភាពបន្តពូជសរុបរបស់សត្វដង្កែបាន ៩០% ដោយកាត់បន្ថយចំនួនពងដែលញីអាចទម្លាក់បាន។
Partially Purified Native Antigens
ការប្រើប្រាស់អង់ទីហ្សែនធម្មជាតិដែលបានបន្សុទ្ធមួយផ្នែក
ផ្តល់ប្រសិទ្ធភាពការពារខ្ពស់ខ្លាំងជាងវ៉ាក់សាំងប្រភេទប្រូតេអ៊ីនផ្សំឡើងវិញ (Recombinant) តែមួយមុខ។ ពិបាកក្នុងការផលិតក្នុងទ្រង់ទ្រាយធំសម្រាប់ពាណិជ្ជកម្ម និងទាមទារបច្ចេកទេសបន្សុទ្ធ (Purification) ស្មុគស្មាញ។ កាត់បន្ថយសមត្ថភាពបន្តពូជសរុបរបស់សត្វដង្កែបានរហូតដល់ ៩៩%។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ទោះបីជាការអភិវឌ្ឍវ៉ាក់សាំងនេះមានចំណាយទាបជាងការបង្កើតថ្នាំគីមីថ្មីក៏ដោយ វាទាមទារឱ្យមានមន្ទីរពិសោធន៍បច្ចេកវិទ្យាជីវសាស្ត្រ និងធនធានជាក់លាក់ដើម្បីផលិតប្រូតេអ៊ីនផ្សំឡើងវិញក្នុងទ្រង់ទ្រាយធំ។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្នុងប្រទេសថៃ ដោយផ្តោតលើពូជសត្វដង្កែគោប្រភេទ Boophilus microplus ក្នុងលក្ខខណ្ឌអាកាសធាតុតំបន់ត្រូពិច និងប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងវាលស្មៅ។ ដោយសារប្រទេសកម្ពុជាមានអាកាសធាតុ កសិកម្មចិញ្ចឹមសត្វ និងបញ្ហាដង្កែស្រដៀងគ្នាបេះបិទទៅនឹងប្រទេសថៃ ទិន្នន័យនិងលទ្ធផលនៃការសិក្សានេះមានភាពសុក្រឹតខ្ពស់ និងអាចយកមកអនុវត្តដោយផ្ទាល់សម្រាប់វិស័យបសុសត្វនៅកម្ពុជាដោយគ្មានគម្លាតទិន្នន័យគួរឲ្យកត់សម្គាល់នោះទេ។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

បច្ចេកវិទ្យាវ៉ាក់សាំងប្រឆាំងនឹងដង្កែគោនេះ មានសក្តានុពលខ្ពស់និងភាពចាំបាច់ខ្លាំងសម្រាប់វិស័យកសិកម្មនៅប្រទេសកម្ពុជា ដើម្បីផ្លាស់ប្តូរទម្លាប់ពីការពឹងផ្អែកលើថ្នាំគីមី។

សរុបមក ការផ្លាស់ប្តូរពីការប្រើប្រាស់ថ្នាំគីមីសម្លាប់សត្វល្អិត មកជាការប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាវ៉ាក់សាំងអង់ទីហ្សែន គឺជាយុទ្ធសាស្ត្រដ៏មាននិរន្តរភាព សុវត្ថិភាពចំណីអាហារ និងសន្សំសំចៃខ្ពស់សម្រាប់លើកស្ទួយផលិតកម្មសត្វនៅកម្ពុជា។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. សិក្សាពីមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃភាពស៊ាំ និងប៉ារ៉ាស៊ីតសាស្ត្រ: និស្សិតគួរចាប់ផ្តើមស្វែងយល់ពីយន្តការនៃអង់ទីហ្សែនលាក់កំបាំង (Concealed antigen) ដូចជា ប្រូតេអ៊ីន Bm86 ដោយអានឯកសារស្រាវជ្រាវបន្ថែមពី NCBI PubMed និងសៀវភៅមូលដ្ឋាន Veterinary Parasitology ដើម្បីយល់ពីវដ្តជីវិតរបស់សត្វដង្កែ Boophilus microplus
  2. អនុវត្តបច្ចេកទេសផលិតប្រូតេអ៊ីនផ្សំឡើងវិញ (Recombinant Protein): ចូលរួមធ្វើការពិសោធន៍ក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍ជីវសាស្ត្រម៉ូលេគុល ដើម្បីរៀនពីការប្រើប្រាស់វ៉ិចទ័រ (Vectors) និងប្រព័ន្ធបណ្តុះមេដំបែ Pichia pastoris ឬបាក់តេរី E. coli សម្រាប់ការបញ្ចេញប្រូតេអ៊ីន (Protein expression) និងការបន្សុទ្ធ។
  3. រៀបចំរចនាសម្ព័ន្ធការសាកល្បងលើសត្វ (Field Trial Design): សិក្សាពីការរចនាការពិសោធន៍ក្នុងកសិដ្ឋានពិតប្រាកដ ដោយរៀនពីវិធីសាស្ត្រប្រមូលទិន្នន័យ (រាប់ចំនួនដង្កែ វាស់ទម្ងន់ និងចំនួនពង) និងប្រើប្រាស់កម្មវិធី RSPSS សម្រាប់វិភាគប្រសិទ្ធភាពវ៉ាក់សាំង (Efficacy percentage) ប្រៀបធៀបនឹងក្រុមកូនកាត់ត្រួតពិនិត្យ (Control group)។
  4. សិក្សាពីច្បាប់ និងស្តង់ដារអនុម័តវ៉ាក់សាំងបសុពេទ្យ: ស្វែងយល់ពីលក្ខខណ្ឌតម្រូវក្នុងការចុះបញ្ជីថ្នាំពេទ្យសត្វ និងវ៉ាក់សាំង ដោយពិគ្រោះជាមួយឯកសាររបស់ក្រសួងកសិកម្ម រុក្ខាប្រមាញ់ និងនេសាទ (MAFF) ឬស្តង់ដារអន្តរជាតិ OIE/WOAH ដើម្បីធានាថាផលិតផលអាចឈានដល់ការប្រើប្រាស់ជាលក្ខណៈពាណិជ្ជកម្មដោយស្របច្បាប់។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Acaricides (ថ្នាំគីមីសម្លាប់ដង្កែ/សត្វល្អិត) សារធាតុគីមីដែលគេប្រើប្រាស់សម្រាប់សម្លាប់សត្វល្អិតចង្រៃប្រភេទតូចៗ ដូចជាដង្កែ ស្រែង ឬចៃ ដែលតោងជញ្ជក់ឈាមសត្វពាហនៈ ដោយវាយប្រហារលើប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទរបស់សត្វទាំងនោះ។ ដូចជាថ្នាំបាញ់មូស ឬថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិតដែលយើងប្រើក្នុងផ្ទះ តែនេះប្រើសម្រាប់បាញ់លើសត្វគោដើម្បីសម្លាប់ដង្កែ។
Concealed antigen (អង់ទីហ្សែនលាក់កំបាំង) ជាប្រូតេអ៊ីនដែលមានទីតាំងនៅក្នុងពោះវៀនរបស់សត្វដង្កែ ដែលជាធម្មតាមិនប៉ះពាល់ផ្ទាល់ជាមួយប្រព័ន្ធភាពស៊ាំរបស់សត្វគោនោះទេ លុះត្រាតែគោនោះត្រូវបានចាក់វ៉ាក់សាំងជាមុន ទើបអង់ទីគ័រដែលគោបង្កើតឡើងអាចចូលទៅបំផ្លាញពោះវៀនដង្កែតាមរយៈឈាមដែលវាជញ្ជក់។ ដូចជាសត្រូវដែលលាក់ខ្លួនក្នុងបន្ទាយទ័ព យើងមិនអាចមើលឃើញពីខាងក្រៅទេ ទាល់តែយើងបញ្ជូនអ្នកស៊ើបការណ៍ (អង់ទីគ័រក្នុងឈាមគោ) លួចចូលទៅក្នុងបន្ទាយ (ពោះវៀនដង្កែ) ទើបអាចកម្ទេចវាបាន។
Recombinant protein (ប្រូតេអ៊ីនផ្សំឡើងវិញ) ជាប្រូតេអ៊ីនដែលត្រូវបានផលិតឡើងដោយការបញ្ចូលសែន (Gene) របស់សត្វមួយ (ឧទាហរណ៍ សែនពោះវៀនដង្កែ) ទៅក្នុងកោសិកាសត្វមួយទៀត (ឧទាហរណ៍ មេដំបែ ឬបាក់តេរី) ដើម្បីឲ្យវាជួយផលិតប្រូតេអ៊ីននោះក្នុងបរិមាណច្រើនសម្រាប់ធ្វើវ៉ាក់សាំង។ ដូចជាការថតចម្លងប្លង់ផ្ទះ (សែន) ទៅឲ្យរោងចក្រផ្សេង (មេដំបែ) ជួយផលិតគ្រឿងបន្លាស់ (ប្រូតេអ៊ីន) ឲ្យបានរាប់ពាន់ដងក្នុងពេលតែមួយ។
Ectoparasites (ប៉ារ៉ាស៊ីតក្រៅខ្លួន/សត្វតោងទាមខាងក្រៅ) ជាប្រភេទសត្វតូចៗដែលរស់នៅតោងទាម និងជញ្ជក់ឈាមពីខាងក្រៅស្បែករបស់សត្វមួយទៀត (សត្វម្ចាស់ផ្ទះ) ដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិត និងបន្តពូជ ដោយអាចបង្កការខូចខាតស្បែក និងចម្លងជំងឺផ្សេងៗ។ ដូចជាមូស ឬឈ្លើងដែលទាមជញ្ជក់ឈាមលើស្បែកយើងពីខាងក្រៅ ដោយមិនចូលទៅរស់នៅក្នុងសរីរាង្គខាងក្នុងរបស់យើងឡើយ។
Pichia pastoris (មេដំបែ Pichia pastoris) ជាប្រភេទមេដំបែម៉្យាងដែលគេយកមកប្រើប្រាស់ក្នុងប្រព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យាជីវសាស្ត្រ ដើម្បីបំប្លែងនិងផលិតប្រូតេអ៊ីនវ៉ាក់សាំង (អង់ទីហ្សែន) ក្នុងទ្រង់ទ្រាយធំ ព្រោះវាមានសមត្ថភាពបង្កើតប្រូតេអ៊ីនបានល្អ និងមានតម្លៃទាបជាងការប្រើកោសិកាសត្វ។ ដូចជាម៉ាស៊ីនផលិតនំប៉័ងខ្នាតធំ (មេដំបែ) ដែលមានសមត្ថភាពអាចផលិតនំ (ប្រូតេអ៊ីនវ៉ាក់សាំង) បានច្រើន ឆាប់រហ័ស និងមានគុណភាពល្អសម្រាប់ការលក់លើទីផ្សារពាណិជ្ជកម្ម។
Tick-borne pathogens (ភ្នាក់ងារចម្លងជំងឺតាមរយៈដង្កែ) ជាភ្នាក់ងារបង្កជំងឺ (ដូចជា បាក់តេរី ឬប្រូតូហ្សូអ៊ែរ) ដែលរស់នៅក្នុងខ្លួនសត្វដង្កែ ហើយត្រូវបានបញ្ជូននិងចម្លងទៅកាន់សត្វគោ ឬមនុស្សនៅពេលដែលសត្វដង្កែខាំជញ្ជក់ឈាម។ ដូចជាមេរោគគ្រុនឈាមដែលរស់នៅក្នុងខ្លួនមូសខ្លា ហើយចម្លងមកក្នុងសរសៃឈាមមនុស្សពេលដែលមូសនោះខាំ។
Cross-reactivity (ប្រតិកម្មខ្វែង/ភាពស៊ាំឆ្លងកាត់) ជាបាតុភូតមួយដែលអង់ទីគ័រដែលត្រូវរាងកាយបង្កើតឡើងដើម្បីប្រឆាំងនឹងវ៉ាក់សាំងនៃសត្វដង្កែមួយប្រភេទ អាចមានសមត្ថភាពស្គាល់ និងវាយប្រហារទៅលើសត្វដង្កែប្រភេទផ្សេងទៀតដោយសារតែពួកវាមានរចនាសម្ព័ន្ធប្រូតេអ៊ីនស្រដៀងគ្នា។ ដូចជាកូនសោមួយ (អង់ទីគ័រ) ដែលគេបង្កើតសម្រាប់ចាក់សោទ្វារផ្ទះមួយ ប៉ុន្តែបែរជាអាចយកទៅចាក់បើកទ្វារផ្ទះមួយទៀតដែលមានម៉ូតសោស្រដៀងគ្នាបេះបិទបានដែរ។
Endemic stability (ស្ថិរភាពជំងឺប្រចាំតំបន់) ជាស្ថានភាពមួយនៅក្នុងតំបន់ជាក់លាក់ ដែលសត្វភាគច្រើនបានឆ្លងមេរោគតាំងពីនៅក្មេង និងបង្កើតបានជាប្រព័ន្ធភាពស៊ាំការពារពេញមួយជីវិត ដែលធ្វើឲ្យអត្រានៃការឈឺធ្ងន់ធ្ងរមានកម្រិតទាប ទោះបីជាមានមេរោគនោះចរាចរនៅក្នុងបរិស្ថានជុំវិញក៏ដោយ។ ដូចជាអ្នករស់នៅក្នុងតំបន់ព្រៃភ្នំដែលធ្លាប់កើតគ្រុនចាញ់ពីក្មេងៗ ហើយស៊ាំនឹងជំងឺនេះ ដូច្នេះពេលមូសខាំម្តងទៀត ពួកគេមិនសូវឈឺធ្ងន់ដូចអ្នកក្រុងដែលទើបតែចូលព្រៃជាលើកដំបូងនោះទេ។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖