Original Title: การก่อโรคของเชื้อราที่สัมพันธ์กับโรคเน่ามันสำปะหลังและความผันแปรทางพันธุกรรมของเชื้อรา (Pathogenicity of Cassava Rot Associated-Fungi and Genetic Variation of Fungi)
Source: doi.org/10.14456/thaidoa-agres.2022.20
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ភាពបង្កជំងឺនៃផ្សិតដែលទាក់ទងនឹងជំងឺរលួយដំឡូងមី និងបម្រែបម្រួលសេនេទិចនៃផ្សិត

ចំណងជើងដើម៖ การก่อโรคของเชื้อราที่สัมพันธ์กับโรคเน่ามันสำปะหลังและความผันแปรทางพันธุกรรมของเชื้อรา (Pathogenicity of Cassava Rot Associated-Fungi and Genetic Variation of Fungi)

អ្នកនិពន្ធ៖ Nuttiya Phongsuthat (Department of Plant Pathology, Faculty of Agriculture at Kamphaeng Saen, Kasetsart University), Napaporn Phankamolsil, Phanuwat Moonjuntha, Suwaluk Amawan, Wanwilai Intanoo, Jintana Unartngam

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2022 Thai Agricultural Research Journal

វិស័យសិក្សា៖ Plant Pathology

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ជំងឺរលួយឫស រលួយមើម និងរលួយដើមដំឡូងមីដែលបង្កឡើងដោយមេរោគផ្សិត គឺជាបញ្ហាចម្បងដែលធ្វើឱ្យប៉ះពាល់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដល់ទិន្នផលផលិតកម្មដំឡូងមីនៅក្នុងប្រទេសថៃ។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះបានធ្វើការអង្កេតប្រមូលសំណាករុក្ខជាតិមានជំងឺ ធ្វើតេស្តភាពបង្កជំងឺ និងវាយតម្លៃភាពប្រែប្រួលសេនេទិចតាមរយៈការវិភាគម៉ូលេគុល DNA ។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Morphological Identification
ការកំណត់អត្តសញ្ញាណតាមរូបរាងសណ្ឋាន
ចំណាយតិច ងាយស្រួលអនុវត្តជាមូលដ្ឋាន និងអាចបែងចែកប្រភេទផ្សិតជាក្រុមធំៗ (Genus level) សម្រាប់ការស្រាវជ្រាវបឋម។ មិនមានភាពសុក្រឹតខ្ពស់ មិនអាចបែងចែកប្រភេទផ្សិតដែលស្រដៀងគ្នាខ្លាំង (Cryptic species ឬ Species complex) បានច្បាស់លាស់នោះទេ។ កំណត់អត្តសញ្ញាណបានត្រឹមថ្នាក់ Genus ដូចជា Fusarium spp., Neoscytalidium sp., និង Pythium spp. ពីសំណាកចំនួន ២៤២ អាយសូឡែត។
Multi-locus DNA Sequencing (ITS, RPB2, Tef-1α)
ការកំណត់អត្តសញ្ញាណតាមម៉ូលេគុល DNA ច្រើនតំបន់
មានភាពសុក្រឹតខ្ពស់បំផុត និងអាចកំណត់អត្តសញ្ញាណប្រភេទផ្សិត (Species level) បានយ៉ាងច្បាស់លាស់ ជាពិសេសក្រុមផ្សិត Fusarium ដែលមានបម្រែបម្រួលខ្ពស់។ ទាមទារឧបករណ៍ថ្លៃៗ សារធាតុគីមីពិសេស និងអ្នកជំនាញក្នុងការវិភាគជីវព័ត៌មានវិទ្យា។ កំណត់អត្តសញ្ញាណបានជាក់លាក់នូវប្រភេទ Neoscytalidium dimidiatum, Fusarium incarnatum និង Fusarium solani
ISSR Marker Analysis (Inter Simple Sequence Repeat)
ការវិភាគសញ្ញាសម្គាល់ ISSR
មានប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់ក្នុងការសិក្សាពីបម្រែបម្រួលសេនេទិចទាំងផ្ទៃក្នុង និងរវាងប្រជាសាស្ត្រផ្សិត ដើម្បីតាមដានប្រភពនិងការផ្លាស់ទីរបស់មេរោគ។ ទាមទារការបង្កើនប្រសិទ្ធភាព (Optimization) ច្រើនលើការធ្វើ PCR ហើយលទ្ធផលអាចងាយរងឥទ្ធិពលពីលក្ខខណ្ឌមន្ទីរពិសោធន៍។ រកឃើញថាផ្សិត N. dimidiatum, F. incarnatum និង F. solani មានបម្រែបម្រួលសេនេទិច និងមានពូជ (Genotypes) ច្រើនប្រភេទឆ្លងកាត់តំបន់ដាំដុះផ្សេងៗគ្នា។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការសិក្សានេះទាមទារនូវសម្ភារៈមន្ទីរពិសោធន៍ផ្នែករោគវិទ្យារុក្ខជាតិ និងជីវវិទ្យាម៉ូលេគុលកម្រិតខ្ពស់ ព្រមទាំងកម្មវិធីកុំព្យូទ័រសម្រាប់វិភាគទិន្នន័យហ្សែន។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្នុងខេត្តចំនួន ១៩ នៃប្រទេសថៃ ដោយផ្តោតជាចម្បងលើពូជដំឡូងមី Rayong 9។ ទិន្នន័យនេះមានសារៈសំខាន់ណាស់សម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជា ព្រោះកម្ពុជាមានព្រំដែនជាប់ប្រទេសថៃ មានអាកាសធាតុស្រដៀងគ្នា និងមានការនាំចូលដើមពូជដំឡូងមីពីថៃ ដែលអាចនាំឱ្យមានការឆ្លងរាលដាលមេរោគផ្សិតទាំងនេះ (Genotype flow) មកតំបន់ដាំដុះក្នុងស្រុក។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

វិធីសាស្ត្រ និងរបកគំហើញនៃការស្រាវជ្រាវនេះមានប្រយោជន៍យ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់ការគ្រប់គ្រងជំងឺដំណាំដំឡូងមីនៅកម្ពុជា។

ការអនុវត្តបច្ចេកទេសរោគវិនិច្ឆ័យម៉ូលេគុលទាំងនេះ នឹងជួយកម្ពុជាឱ្យរកឃើញមេរោគបានឆាប់រហ័ស ទប់ស្កាត់ការរាលដាល និងធានាបាននូវស្ថិរភាពទិន្នផលដំឡូងមីសម្រាប់ទីផ្សារនាំចេញ។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. សិក្សាពីការញែក និងបណ្ដុះផ្សិតកសិកម្ម: អនុវត្តការញែកផ្សិតពីឫស មើម និងដើមដំឡូងមីដែលមានរោគសញ្ញា ដោយប្រើប្រាស់មជ្ឈដ្ឋានបណ្ដុះ PDA (Potato Dextrose Agar) និង WA (Water Agar) រួចប្រើប្រាស់បច្ចេកទេស Hyphal tip isolation ដើម្បីទទួលបានផ្សិតសុទ្ធ។
  2. អនុវត្តការទាញយក DNA និងបច្ចេកទេស PCR: សិក្សាពីបច្ចេកទេសទាញយក DNA ពីសរសៃផ្សិត និងរៀនប្រើប្រាស់ម៉ាស៊ីន PCR ដោយប្រើ ITS1/ITS4 Primers និងហ្សែនគោលដៅជាក់លាក់ដូចជា Tef-1α និង RPB2 សម្រាប់កំណត់អត្តសញ្ញាណប្រភេទផ្សិតបន្លំ (Species complex)។
  3. វិភាគទិន្នន័យជីវព័ត៌មានវិទ្យា (Bioinformatics): ប្រើប្រាស់កម្មវិធី MEGA-11 និង ClustalW ដើម្បីតម្រៀបលំដាប់ DNA (Multiple Alignment) ធៀបជាមួយទិន្នន័យក្នុង GenBank (NCBI) រួចសាងសង់ដើមឈើវិវត្តន៍ Phylogenetic tree ដើម្បីស្វែងយល់ពីប្រវត្តិវិវត្តន៍នៃមេរោគផ្សិត។
  4. ធ្វើតេស្តភាពបង្កជំងឺ (Pathogenicity Test): រៀបចំការពិសោធន៍ចាក់បញ្ចូលមេរោគផ្សិតទៅលើដើមដំឡូងមីក្នុងស្រុក (ឧ. ពូជ KU50 ឬ ពូជថៃ Rayong 9) តាមទម្រង់ RCBD ហើយប្រើប្រាស់កម្មវិធី R 4.2.0 ដើម្បីគណនា និងវិភាគស្ថិតិកម្រិតនៃភាពធ្ងន់ធ្ងររបស់ជំងឺ (Disease Severity Index)។
  5. វាយតម្លៃបម្រែបម្រួលសេនេទិច (Genetic Variation): ប្រើប្រាស់បច្ចេកទេសសញ្ញាសម្គាល់ ISSR Markers ដើម្បីវិភាគរកបម្រែបម្រួលសេនេទិចនៃប្រជាសាស្ត្រផ្សិត ដែលអនុញ្ញាតឱ្យយើងដឹងពីការផ្លាស់ទីនៃមេរោគ និងប្រភពដើមនៃការផ្ទុះជំងឺនៅតាមបណ្តាខេត្តនានាក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
ISSR markers (សញ្ញាសម្គាល់ ISSR) បច្ចេកទេសម៉ូលេគុលដែលប្រើប្រាស់ដើម្បីស្វែងរកភាពខុសប្លែកគ្នានៃហ្សែន (DNA) រវាងប្រភេទ ឬប្រជាសាស្ត្រនៃសារពាង្គកាយ (ដូចជាមេរោគផ្សិត) ដើម្បីកំណត់ពីបម្រែបម្រួលសេនេទិច និងតាមដានប្រភពនៃការផ្លាស់ទីរបស់ពួកវា។ ដូចជាការស្កេនក្រយៅដៃដើម្បីសម្គាល់អត្តសញ្ញាណ និងស្វែងរកសាច់ញាតិរបស់មនុស្សម្នាក់ៗអញ្ចឹងដែរ។
Pathogenicity test (ការធ្វើតេស្តភាពបង្កជំងឺ) ដំណើរការពិសោធន៍ដោយយកមេរោគដែលញែកបាន (ដូចជាផ្សិត) ទៅចាក់បញ្ចូលក្នុងរុក្ខជាតិជាទីជម្រក (Host) ដើម្បីបញ្ជាក់ថាតើមេរោគនោះពិតជាអាចបង្កជំងឺ និងធ្វើឱ្យរុក្ខជាតិមានរោគសញ្ញាដូចដែលបានសង្ស័យមែនឬអត់។ ដូចជាការសាកល្បងឱ្យអ្នកណាម្នាក់ហូបអាហារដែលសង្ស័យថាមានមេរោគ ដើម្បីមើលថាតើគាត់នឹងឈឺពោះមែនឬអត់។
Phylogenetic tree (ដើមឈើវិវត្តន៍) ដ្យាក្រាមដែលមានរាងដូចមែកឈើ ដែលបង្ហាញពីទំនាក់ទំនងនៃការវិវត្ត និងប្រវត្តិពូជអម្បូររវាងសារពាង្គកាយផ្សេងៗ ដោយផ្អែកលើភាពស្រដៀងគ្នានៃលំដាប់ DNA របស់ពួកវា។ ប្រៀបបាននឹងសៀវភៅវង្សត្រកូលគ្រួសារ ដែលបង្ហាញពីទំនាក់ទំនងរវាងដូនតា និងកូនចៅជំនាន់ក្រោយៗថាតើអ្នកណាជាប់សាច់ញាតិជិតស្និទ្ធនឹងអ្នកណា។
Multi-locus DNA Sequencing (ការកំណត់អត្តសញ្ញាណតាមម៉ូលេគុល DNA ច្រើនតំបន់) ការវិភាគដោយប្រើប្រាស់តំបន់ហ្សែនច្រើនជាងមួយ (ដូចជា ITS rDNA, Tef-1α និង RPB2 ក្នុងពេលតែមួយ) ដើម្បីកំណត់អត្តសញ្ញាណប្រភេទផ្សិតឱ្យបានច្បាស់លាស់បំផុត ជាពិសេសក្រុមផ្សិតដែលមានសាច់ញាតិជិតស្និទ្ធខ្លាំង និងមានរូបរាងដូចគ្នា។ ដូចជាការផ្ទៀងផ្ទាត់អត្តសញ្ញាណបុគ្គលម្នាក់ដោយពិនិត្យមើលទាំងអត្តសញ្ញាណប័ណ្ណ សំបុត្រកំណើត និងលិខិតឆ្លងដែនព្រមគ្នា ជំនួសឱ្យការមើលឯកសារតែមួយមុខ ដើម្បីកុំឱ្យច្រឡំមនុស្ស។
Hyphal tip isolation (ការញែកចុងសរសៃផ្សិត) បច្ចេកទេសបណ្ដុះផ្សិតសុទ្ធ ដោយកាត់យកតែចុងកោសិកាសរសៃផ្សិតតែមួយ (Hypha) ក្រោមមីក្រូទស្សន៍ យកទៅបណ្ដុះលើមជ្ឈដ្ឋានថ្មី ដើម្បីធានាថាផ្សិតដែលលូតលាស់មកគឺមកពីកោសិកាតែមួយ និងគ្មានការលាយឡំពីមេរោគផ្សេងទៀត។ ដូចជាការរើសយកគ្រាប់ពូជតែមួយគ្រាប់គត់ចេញពីគំនរគ្រាប់ពូជចម្រុះ យកទៅដាំក្នុងផើងថ្មីមួយទៀត ដើម្បីប្រាកដថាបានដើមឈើសុទ្ធតែមួយប្រភេទ។
Disease Severity Index (សន្ទស្សន៍កម្រិតនៃភាពធ្ងន់ធ្ងរជំងឺ) ការគណនាជាភាគរយ ឬពិន្ទុ ដើម្បីវាស់វែងថាតើជំងឺបានបំផ្លាញរុក្ខជាតិដល់កម្រិតណា ដោយផ្អែកលើទំហំនៃរោគសញ្ញាដែលលេចឡើង (ឧទាហរណ៍៖ ទំហំស្នាមរលួយលើឫស ឬការប្រែពណ៌នៃដើម)។ ដូចជាការដាក់ពិន្ទុលើកម្រិតរបួសរបស់អ្នកជំងឺ ដោយរបួសស្រាលបានពិន្ទុតិច និងរបួសធ្ងន់បានពិន្ទុច្រើន ដើម្បីវាយតម្លៃពីស្ថានភាពជំងឺជារួម។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖