Original Title: Effect of Formaldehyde on the Gel Forming Ability of Fish Meat
Source: li01.tci-thaijo.org
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ឥទ្ធិពលនៃហ្វ័រម៉ាល់ដេអ៊ីតទៅលើសមត្ថភាពបង្កើតជាចាហួយរបស់សាច់ត្រី

ចំណងជើងដើម៖ Effect of Formaldehyde on the Gel Forming Ability of Fish Meat

អ្នកនិពន្ធ៖ Orawan Kongpun (Fishery Technological Development Institute, Department of Fisheries, Thailand), Pantip Suwansakornkul (Fishery Technological Development Institute, Department of Fisheries, Thailand), Patcharin Predalumpabut (Fish Inspection and Quality Control Division, Department of Fisheries, Thailand)

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2001 (Kasetsart J. (Nat. Sci.))

វិស័យសិក្សា៖ Food Science and Technology

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ការសិក្សានេះស៊ើបអង្កេតពីឥទ្ធិពលនៃហ្វ័រម៉ាល់ដេអ៊ីត (Formaldehyde) ទៅលើសមត្ថភាពបង្កើតជាចាហួយ (Gel forming ability) របស់សាច់ត្រី Dorab (Chirocentrus dorab) ដែលជាកត្តាសំខាន់បំផុតសម្រាប់កំណត់គុណភាពផលិតផលស៊ូរីមី (Surimi)។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះបានវាយតម្លៃកម្លាំងចាហួយដោយប្រើប្រាស់កម្រិតកម្ដៅចំនួនបី និងកំហាប់ហ្វ័រម៉ាល់ដេអ៊ីតផ្សេងៗគ្នា រួមជាមួយនឹងការវិភាគការខូចទ្រង់ទ្រាយប្រូតេអ៊ីន។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Unwashed vs. Washed Dorab Meat (No Formaldehyde)
សាច់ត្រី Dorab មិនបានលាងសម្អាត ធៀបនឹងសាច់ត្រីលាងសម្អាត (គ្មានហ្វ័រម៉ាល់ដេអ៊ីត)
សាច់ត្រីមិនបានលាងរក្សាកម្លាំងចាហួយបានខ្ពស់ជាង ដោយសារមិនបាត់បង់អង់ស៊ីមជំនួយដូចជា Transglutaminase។ ការធ្វើតេស្តបត់ (Folding test) ទទួលបានលទ្ធផលល្អប្រសើរ។ ការមិនលាងសម្អាតមិនអាចយកជាតិខ្លាញ់ ឈាម និងសារធាតុរំខានផ្សេងៗចេញបានល្អ ដែលអាចប៉ះពាល់ដល់ពណ៌ និងការរក្សាទុក។ កម្លាំងចាហួយសាច់មិនលាងមានកម្រិតខ្ពស់ (៥៣២-៦០៤ ក្រាម) ចំណែកសាច់លាងរួចមានកម្រិតទាបជាងបន្តិច ប៉ុន្តែនៅតែមានគុណភាពល្អ។
Washed Meat with Low Formaldehyde (<100 ppm)
សាច់ត្រីលាងសម្អាត និងបន្ថែមហ្វ័រម៉ាល់ដេអ៊ីតកម្រិតទាប (<១០០ ppm)
កម្លាំងចាហួយ និងភាពយឺត (Deformation) នៅរក្សាបានប្រហាក់ប្រហែលនឹងសាច់ត្រីធម្មតា ដោយមិនទាន់ឃើញមានការធ្លាក់ចុះគុណភាពខ្លាំងកត់សម្គាល់។ ចាប់ផ្តើមមានការកើនឡើងនូវបរិមាណ Formaldehyde សរុបនៅក្នុងសាច់ត្រី និងកាត់បន្ថយប្រសិទ្ធភាពនៃការបង្កើតជាចាហួយបន្តិចម្តងៗ។ នៅរក្សាបានលទ្ធផលតេស្តបត់ (Folding test) កម្រិត AA សម្រាប់កម្ដៅ ៤០°C តែមិនមានការវិវត្តល្អជាងសាច់ត្រីដើមឡើយ។
Washed Meat with High Formaldehyde (≥100 ppm)
សាច់ត្រីលាងសម្អាត និងបន្ថែមហ្វ័រម៉ាល់ដេអ៊ីតកម្រិតខ្ពស់ (≥១០០ ppm)
គ្មានចំណុចល្អ (ការបន្ថែមនេះជាការលួចបន្លំដើម្បីរក្សាភាពស្រស់ដែលខុសច្បាប់ និងបង្កគ្រោះថ្នាក់)។ បំផ្លាញសមត្ថភាពបង្កើតចាហួយទាំងស្រុង ធ្វើឱ្យបាត់បង់ប្រូតេអ៊ីន Myosin និង Actin ព្រមទាំងមានភាយក្លិនហ្វ័រម៉ាលីនដែលមិនអាចទទួលយកបាន។ កម្លាំងចាហួយធ្លាក់ចុះយ៉ាងគំហុកក្រោម ២០០ g.cm ហើយទទួលបានពិន្ទុតេស្តបត់កម្រិត C (បាក់បែកជាពីរ) ព្រមទាំងត្រូវបដិសេធគុណភាពទាំងស្រុង។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការសិក្សានេះទាមទារឧបករណ៍មន្ទីរពិសោធន៍ជំនាញទាំងផ្នែករូបវន្ត និងគីមីវិទ្យា សម្រាប់ការវាស់ស្ទង់រចនាសម្ព័ន្ធនៃចាហួយ និងការវិភាគទម្រង់ប្រូតេអ៊ីនកម្រិតម៉ូលេគុល។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្នុងប្រទេសថៃ ដោយប្រើប្រាស់ប្រភេទត្រីសមុទ្រ Dorab (Chirocentrus dorab)។ ថ្វីត្បិតតែមិនមែនជាប្រភេទត្រីទឹកសាបដែលពេញនិយមបំផុតនៅកម្ពុជា ប៉ុន្តែទិន្នន័យនេះមានសារៈសំខាន់ខ្លាំង ព្រោះប្រទេសកម្ពុជាតែងតែនាំចូលត្រីសមុទ្រ និងគ្រឿងសមុទ្រដែលជារឿយៗប្រឈមនឹងការលួចប្រើប្រាស់សារធាតុហ្វ័រម៉ាលីនខុសច្បាប់ដើម្បីរក្សាភាពស្រស់។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

វិធីសាស្ត្រ និងការរកឃើញពីការសិក្សានេះមានប្រយោជន៍យ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់ការត្រួតពិនិត្យគុណភាពផលិតផលជលផល និងសុវត្ថិភាពចំណីអាហារនៅប្រទេសកម្ពុជា។

សរុបមក ការយល់ដឹងពីឥទ្ធិពលអវិជ្ជមាននៃហ្វ័រម៉ាល់ដេអ៊ីតលើប្រូតេអ៊ីនសាច់ត្រី ជួយជំរុញទាំងស្តង់ដារគុណភាពផលិតផលកែច្នៃ (ភាពស្វិតនៃប្រហិត) និងសុវត្ថិភាពចំណីអាហារសម្រាប់ប្រជាជនកម្ពុជា។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. សិក្សាពីមូលដ្ឋានគីមីវិទ្យានៃប្រូតេអ៊ីនសាច់ត្រី: និស្សិតត្រូវស្វែងយល់ពីប្រូតេអ៊ីនប្រភេទ Myofibrillar នៅក្នុងសាច់ត្រី (ជាពិសេស Myosin និង Actin) និងយន្តការដែលសារធាតុគីមីដូចជា Formaldehyde បណ្តាលឱ្យមានការខូចទ្រង់ទ្រាយប្រូតេអ៊ីន (Protein Denaturation)។
  2. អនុវត្តការវាស់ស្ទង់គុណភាពរូបវន្តរបស់ស៊ូរីមី: ហាត់រៀនរៀបចំសាច់ត្រីកិនលាយជាស៊ូរីមី និងប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ RheometerTexture Analyzer នៅក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍ ដើម្បីវាស់កម្លាំងចាហួយ (Gel force) និងកម្រិតនៃការខូចទ្រង់ទ្រាយ (Deformation)។
  3. ហ្វឹកហាត់ការវិភាគទម្រង់ប្រូតេអ៊ីនកម្រិតម៉ូលេគុល: សិក្សា និងអនុវត្តដោយផ្ទាល់នូវបច្ចេកទេស SDS-PAGE ដើម្បីសង្កេតមើលខ្សែប្រូតេអ៊ីន (Protein bands) ព្រមទាំងរៀនបកស្រាយទិន្នន័យនៃការបាត់បង់ខ្សែប្រូតេអ៊ីន Myosin ពេលរងឥទ្ធិពលពីកម្ដៅ និងសារធាតុគីមី។
  4. ការវាស់ស្ទង់សារធាតុហ្វ័រម៉ាលីនក្នុងគំរូជាក់ស្តែង: អនុវត្តការទាញយក និងវាស់បរិមាណ Formaldehyde សេរី និងសរុប ដោយប្រើប្រាស់វិធីសាស្ត្រ Nash's method ឬឧបករណ៍ Spectrophotometer លើគំរូត្រីសមុទ្រដែលទិញពីទីផ្សារក្នុងស្រុក។
  5. ចុះកម្មសិក្សា ឬសហការជាមួយស្ថាប័នត្រួតពិនិត្យ: ចុះអនុវត្តការងារជាក់ស្តែងនៅនាយកដ្ឋាន CCF ឬរោងចក្រកែច្នៃអាហារ ដើម្បីចូលរួមក្នុងការចុះត្រួតពិនិត្យសុវត្ថិភាពចំណីអាហារ និងស្វែងយល់ពីបញ្ហាប្រឈមនៃការលួចបន្លំប្រើប្រាស់សារធាតុហ្វ័រម៉ាលីននៅក្នុងទីផ្សារកម្ពុជា។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Gel forming ability (សមត្ថភាពបង្កើតជាចាហួយ) សមត្ថភាពនៃប្រូតេអ៊ីនសាច់ត្រីក្នុងការចងភ្ជាប់គ្នាបង្កើតជារចនាសម្ព័ន្ធស្អិត និងយឺត (ដូចជាចាហួយ) នៅពេលរងកម្ដៅ ដែលជាកត្តាកំណត់គុណភាពរបស់ផលិតផលដូចជាប្រហិត ឬស៊ូរីមី។ ដូចជាការស្ងោរស៊ុត ដែលផ្នែកស៊ុតសរាវប្រែជាកកស្វិត និងតឹងណែនពេលត្រូវកម្ដៅ។
SDS-PAGE (ការវិភាគប្រូតេអ៊ីនតាមបច្ចេកទេស SDS-PAGE) ជាបច្ចេកទេសមន្ទីរពិសោធន៍ដែលប្រើប្រាស់ចរន្តអគ្គិសនីដើម្បីបំបែក និងវិភាគទំហំ ឬប្រភេទនៃម៉ូលេគុលប្រូតេអ៊ីន (ដូចជា Myosin និង Actin) នៅក្នុងសាច់ត្រី ដើម្បីពិនិត្យមើលការខូចខាត។ ដូចជាការប្រើប្រាស់កញ្ច្រែងដើម្បីរែងគ្រាប់ខ្សាច់តាមទំហំតូចឬធំ ប៉ុន្តែនេះគឺការរែងម៉ូលេគុលប្រូតេអ៊ីនដោយប្រើចរន្តអគ្គិសនី។
Myofibrillar proteins (ប្រូតេអ៊ីនម៉ាយអូហ្វីប្រ៊ីឡា) ជាក្រុមប្រូតេអ៊ីនសំខាន់នៅក្នុងសាច់ដុំ (រួមមានម៉ាយអូស៊ីន និងអាក់ទីន) ដែលមានតួនាទីធ្វើឱ្យសាច់ដុំកន្ត្រាក់ និងជាភ្នាក់ងារចម្បងដែលធ្វើឱ្យសាច់ត្រីមានភាពស្វិតនិងអាចបង្កើតជាចាហួយបាន។ ប្រៀបដូចជាសរសៃកៅស៊ូតូចៗរាប់លាននៅក្នុងសាច់ ដែលធ្វើឱ្យសាច់មានភាពយឺត និងស្វិត។
Trimethylamine oxide / TMAO (ទ្រីមេទីលអាមីនអុកស៊ីត) ជាសមាសធាតុគីមីធម្មជាតិដែលមាននៅក្នុងត្រីសមុទ្រ ដែលនៅពេលត្រីងាប់ វាត្រូវបានអង់ស៊ីមបំបែកទៅជាសារធាតុផ្សេងៗ (ដូចជា Formaldehyde) ដែលធ្វើឱ្យសាច់ត្រីខូចគុណភាព។ ដូចជានាឡិកាកំណត់ពេលនៅក្នុងសាច់ត្រី ដែលនៅពេលត្រីងាប់ វានឹងបញ្ចេញសារធាតុគីមីដែលធ្វើឱ្យសាច់បាត់បង់ភាពស្រស់។
Protein denaturation (ការខូចទ្រង់ទ្រាយប្រូតេអ៊ីន) ដំណើរការដែលរចនាសម្ព័ន្ធរូបវន្តរបស់ប្រូតេអ៊ីនត្រូវខូចខាត ឬប្រែប្រួលដោយសារកម្ដៅ ឬសារធាតុគីមី (ដូចជាហ្វ័រម៉ាលីន) ធ្វើឱ្យវាបាត់បង់មុខងារដើម ដូចជាលែងអាចបង្កើតភាពស្វិតបាន។ ដូចជាការទាញសរសៃរោមចៀមចេញពីអាវចាក់ ដែលធ្វើឱ្យអាវនោះខូចរាងលែងអាចប្រើការបានដូចដើម។
Myosin heavy chain / MHC (ខ្សែប្រូតេអ៊ីនម៉ាយអូស៊ីនធ្ងន់) ជាផ្នែកមួយដ៏សំខាន់នៃប្រូតេអ៊ីនសាច់ដុំដែលមានតួនាទីចម្បងបំផុតក្នុងការបង្កើតបណ្ដាញចាហួយ (Gel network) នៅក្នុងផលិតផលស៊ូរីមី។ ការបាត់បង់ MHC បង្ហាញពីការធ្លាក់ចុះគុណភាពសាច់ត្រីយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ ដូចជាសសរគ្រឹះដ៏រឹងមាំនៃអគារមួយ បើគ្មានវា អគារ(ភាពស្វិតរបស់សាច់)នឹងដួលរលំ។
Surimi (ស៊ូរីមី) ជាសាច់ត្រីកិនដែលត្រូវបានលាងសម្អាតយ៉ាងស្អាតដើម្បីយកជាតិខ្លាញ់ ឈាម និងក្លិនចេញ ដោយបន្សល់ទុកតែប្រូតេអ៊ីនសាច់ដុំបរិសុទ្ធសម្រាប់ប្រើប្រាស់ជាវត្ថុធាតុដើមធ្វើប្រហិត ឬសាច់ក្ដាមចម្លង។ ដូចជាម្សៅមីបរិសុទ្ធដែលគេចម្រាញ់យកតែផ្នែកល្អបំផុត ដើម្បីយកទៅធ្វើនំប៉័ងដែលមានសាច់ទន់ស្វិតល្អ។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖