Original Title: Effect of Fertigation on Nutrient Uptake, Growth, Yield and Quality of Longan
Source: doi.org/10.14456/thaidoa-agres.2003.5
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ឥទ្ធិពលនៃការផ្តល់ជីតាមប្រព័ន្ធស្រោចស្រពទៅលើការស្រូបយកសារធាតុចិញ្ចឹម ការលូតលាស់ ទិន្នផល និងគុណភាពនៃផ្លែមៀន

ចំណងជើងដើម៖ Effect of Fertigation on Nutrient Uptake, Growth, Yield and Quality of Longan

អ្នកនិពន្ធ៖ Jirapong Prasittikhet (Soil Science Division, Department of Agriculture), Ubon Hinthao (Soil Science Division, Department of Agriculture)

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2003, Thai Agricultural Research Journal

វិស័យសិក្សា៖ Agriculture

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ការសិក្សានេះដោះស្រាយបញ្ហានៃការប្រើប្រាស់ជីឱ្យមានប្រសិទ្ធភាពតាមរយៈប្រព័ន្ធស្រោចស្រព (Fertigation) ដើម្បីលើកកម្ពស់ទិន្នផល និងគុណភាពនៃដំណាំមៀន Dimocarpus longan

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះត្រូវបានធ្វើឡើងតាមរយៈការពិសោធន៍ផ្ទាល់នៅចម្ការមៀន ដោយប្រៀបធៀបរវាងការផ្តល់ជីតាមប្រព័ន្ធទឹក និងការបាចជីលើដីផ្ទាល់។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Broadcasting Fertilizer (Traditional)
ការបាចជីលើដីតាមបែបប្រពៃណី
ងាយស្រួលអនុវត្ត មិនទាមទារបច្ចេកទេសខ្ពស់ និងមិនចាំបាច់រៀបចំប្រព័ន្ធបញ្ជូនជីស្មុគស្មាញ។ ការស្រូបយកសារធាតុចិញ្ចឹម (NPK) មានកម្រិតទាប ខ្ជះខ្ជាយជីច្រើន និងទទួលបានទិន្នផលផ្លែមៀនទាបជាងការផ្តល់ជីតាមប្រព័ន្ធទឹក។ ទិន្នផលមធ្យមទទួលបានត្រឹមតែ 1.036 គីឡូក្រាម ក្នុងមួយម៉ែត្រការ៉េនៃផ្ទៃរស្មីដំបូលដើមមៀន។
Fertigation at optimal rate (600-250-750 g N-P2O5-K2O/tree/year)
ការផ្តល់ជីតាមប្រព័ន្ធស្រោចស្រព (Fertigation) ក្នុងកម្រិតមធ្យម
ដើមមៀនអាចស្រូបយកសារធាតុចិញ្ចឹមបានល្អប្រសើរបំផុត កាត់បន្ថយការបាត់បង់ជី និងផ្តល់ប្រាក់ចំណេញ (Marginal rate of return) ខ្ពស់បំផុត។ ទាមទារការរៀបចំប្រព័ន្ធទឹក និងឧបករណ៍បញ្ចូលជី រួមទាំងការយល់ដឹងពីការគណនាកម្រិតជីដែលអាចរលាយក្នុងទឹក។ ទិន្នផលមធ្យមកើនឡើងដល់ 1.856 គីឡូក្រាម/ម៉ែត្រការ៉េ មានស្លឹកច្រើនជាងគេ និងអត្រាប្រាក់ចំណេញបន្ថែមរហូតដល់ ១៦.៥។
Fertigation at high rate (900-375-1125 g N-P2O5-K2O/tree/year)
ការផ្តល់ជីតាមប្រព័ន្ធស្រោចស្រព (Fertigation) ក្នុងកម្រិតខ្ពស់
ផ្តល់កម្រិតអាម៉ូញ៉ូមក្នុងដី និងបរិមាណកាបូអ៊ីដ្រាតក្នុងស្លឹកខ្ពស់ ព្រមទាំងជួយបង្កើនភាពផ្អែមរបស់ផ្លែមៀនបានល្អជាងគេ។ ចំណាយលើជីច្រើនជាងកម្រិតមធ្យម ប៉ុន្តែទិន្នផលមិនកើនឡើងសមាមាត្រទៅនឹងការចំណាយ (MRR ធ្លាក់ចុះមកត្រឹម ៧.៥)។ ទិន្នផលមធ្យម 1.834 គីឡូក្រាម/ម៉ែត្រការ៉េ និងកម្រិតភាពផ្អែមរបស់ផ្លែមៀនឡើងដល់ 20.75 Brix។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការអនុវត្តបច្ចេកទេសនេះទាមទារការរៀបចំប្រព័ន្ធស្រោចស្រព និងសម្ភារៈកសិកម្មមួយចំនួនដើម្បីធានាបាននូវប្រសិទ្ធភាពនៃការបញ្ចេញជី។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្នុងចម្ការមៀនអាយុ ១៥ឆ្នាំ ស្ថិតនៅស្ថានីយ៍ពិសោធន៍កសិកម្ម Hangchat ខេត្តឡាំប៉ាង (Lampang) ប្រទេសថៃ ដែលជាតំបន់មានប្រភេទដីឥដ្ឋលាយខ្សាច់ (Clayey, mixed isohyperthermic Oxic Paleustults)។ ទិន្នន័យនេះមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងសម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជា ដោយសារតំបន់ដាំមៀនសំខាន់ៗរបស់យើងមានលក្ខខណ្ឌអាកាសធាតុ និងប្រភេទដីប្រហាក់ប្រហែលគ្នា ដែលអាចអនុវត្តលទ្ធផលនេះបានដោយផ្ទាល់។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

បច្ចេកទេសផ្តល់ជីតាមប្រព័ន្ធទឹក (Fertigation) នេះមានសក្តានុពលខ្ពស់ និងអាចអនុវត្តបានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាពនៅប្រទេសកម្ពុជា ដើម្បីបង្កើនទិន្នផលកសិកម្ម។

ជារួម ការផ្លាស់ប្តូរទៅប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធបញ្ចេញជីតាមទឹកមិនត្រឹមតែជួយសន្សំសំចៃកម្លាំងពលកម្មប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងលើកកម្ពស់សេដ្ឋកិច្ចកសិករតាមរយៈការទទួលបានទិន្នផលគុណភាពខ្ពស់ និងប្រាក់ចំណេញច្រើនជាងមុន។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. វាយតម្លៃតម្រូវការទឹក និងគុណភាពដី: ចាប់ផ្តើមដោយការវិភាគកម្រិត pH និងសារធាតុចិញ្ចឹមក្នុងដី។ បន្ទាប់មក គណនាតម្រូវការទឹករបស់ដំណាំមៀន (Crop Water Requirement) ដោយផ្អែកលើទិន្នន័យឧតុនិយមប្រចាំតំបន់ និងរូបមន្ត Penman-Monteith
  2. ដំឡើងប្រព័ន្ធបញ្ចេញជី (Fertigation System): រៀបចំប្រព័ន្ធទឹកសាចខ្នាតតូច (Minisprinklers) ឱ្យគ្របដណ្តប់ប្រហែល ៧៥% នៃផ្ទៃក្រោមដំបូលដើមមៀន រួចបំពាក់ឧបករណ៍បូមបញ្ចូលជី (Venturi Injector) នៅក្បាលម៉ាស៊ីនបូមទឹក ដែលមានតម្លៃថោក និងងាយស្រួលប្រើ។
  3. ជ្រើសរើស និងលាយជីដែលអាចរលាយក្នុងទឹក: ប្រើប្រាស់ប្រភេទជីដែលអាចរលាយក្នុងទឹកបានទាំងស្រុង ដូចជាអ៊ុយរ៉េ (46-0-0), 0-52-34, និង 13-0-46 ដើម្បីជៀសវាងការស្ទះប្រព័ន្ធទុយោទឹក។ ត្រូវគណនាសមាមាត្រឱ្យបានត្រឹមត្រូវតាមកម្រិត 600-250-750 ក្រាម N-P2O5-K2O ក្នុងមួយដើម/ឆ្នាំ។
  4. អនុវត្តការផ្តល់ជីតាមវគ្គលូតលាស់របស់ដំណាំ: បែងចែកការផ្តល់ជីជា ៣ វគ្គសំខាន់ៗ៖ ក្រោយពេលប្រមូលផល មុនពេលចេញផ្កា និងកំលុងពេលផ្លែលូតលាស់។ ផ្តល់ជីតាមរយៈប្រព័ន្ធទឹកយ៉ាងហោចណាស់ ១ ទៅ ២ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ អាស្រ័យលើសំណើមដីជាក់ស្តែង។
  5. ត្រួតពិនិត្យ និងវាយតម្លៃទិន្នផល: តាមដានការលូតលាស់របស់ដើមមៀន វាស់ទំហំផ្លែ និងប្រើឧបករណ៍ Refractometer ដើម្បីវាស់កម្រិតភាពផ្អែម (Brix degree) របស់ផ្លែមៀន មុនពេលប្រមូលផល ដើម្បីធានាថាវាស្របតាមស្តង់ដារទីផ្សារនាំចេញ។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Fertigation (ការផ្តល់ជីតាមប្រព័ន្ធស្រោចស្រព) ការរំលាយជីដែលអាចរលាយក្នុងទឹកបាន រួចបញ្ជូនវាទៅឱ្យរុក្ខជាតិតាមរយៈប្រព័ន្ធស្រោចស្រព (ដូចជាប្រព័ន្ធទឹកសាចខ្នាតតូច ឬទឹកន្តក់) ដែលជួយឱ្យឫសរុក្ខជាតិស្រូបយកសារធាតុចិញ្ចឹមបានងាយស្រួល ចំគោលដៅ និងកាត់បន្ថយការខ្ជះខ្ជាយជី។ ដូចជាការចាក់ថ្នាំបញ្ចូនវីតាមីនចូលទៅក្នុងសរសៃឈាមមនុស្សផ្ទាល់ ដែលធ្វើឱ្យរាងកាយស្រូបយកបានលឿនជាងការលេបថ្នាំធម្មតា។
Broadcasting (ការបាចជីលើដី) វិធីសាស្ត្រផ្តល់ជីតាមបែបប្រពៃណី ដោយប្រើដៃ ឬម៉ាស៊ីនបាចគ្រាប់ជីឱ្យសាយស្មើៗគ្នាលើផ្ទៃដីជុំវិញគល់ ឬរស្មីដំបូលដំណាំ ដែលងាយនឹងរងការបាត់បង់ដោយសារការហូរច្រោះ ឬរំហួត។ ដូចជាការបាចចំណីឱ្យមាន់ទាលើដី ដែលចំណីខ្លះអាចត្រូវខ្យល់ផ្លុំ ឬទឹកហូរនាំយកទៅបាត់មុនពេលមាន់ទាស៊ី។
Venturi principle (គោលការណ៍វ៉ង់ទុយរី) គោលការណ៍រូបវិទ្យានៃលំហូរវត្ថុរាវ ដែលត្រូវបានប្រើប្រាស់ក្នុងការផលិតឧបករណ៍បូមជីបញ្ចូលក្នុងប្រព័ន្ធទឹក។ នៅពេលទឹកហូរឆ្លងកាត់កន្លែងតូចចង្អៀតនៃបំពង់ វាបង្កើតជាសម្ពាធទាប (កម្លាំងបូមក្វូម) ដែលទាញយកទឹកជីចូលទៅលាយជាមួយទឹកស្រោចស្រពដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ ដូចជាការផ្លុំខ្យល់កាត់មាត់ទុយោដែលត្រាំក្នុងកែវទឹក កម្លាំងខ្យល់នឹងទាញទឹកក្នុងកែវឱ្យហូរឡើងមកលើតាមទុយោនោះ។
Total Nonstructural Carbohydrate / TNC (កាបូអ៊ីដ្រាតមិនមានរចនាសម្ព័ន្ធសរុប) ប្រភេទកាបូអ៊ីដ្រាតដែលរុក្ខជាតិផលិតបាន និងស្តុកទុកនៅក្នុងស្លឹក ឬដើម ដើម្បីបម្រុងទុកប្រើប្រាស់ជាថាមពលនៅពេលវាត្រូវការលូតលាស់ ចេញផ្កា និងផ្លែ ជាជាងប្រើប្រាស់សម្រាប់សាងសង់ជាសរសៃរចនាសម្ព័ន្ធទ្រទ្រង់ដើម។ ដូចជាប្រាក់សន្សំក្នុងធនាគារដែលយើងទុកបម្រុងសម្រាប់ចាយវាយពេលចាំបាច់ មិនមែនជាលុយដែលយកទៅចាក់សាបសាងសង់ផ្ទះនោះទេ។
Marginal Rate of Return / MRR (អត្រាផលតបស្នងបន្ថែម) រង្វាស់សេដ្ឋកិច្ចដែលប្រើសម្រាប់វិភាគថាតើ ការចំណាយដើមទុនបន្ថែម (ឧទាហរណ៍ ការប្តូរទៅប្រើប្រព័ន្ធជីតាមទឹក ឬការទិញជីថែម) នឹងផ្តល់ប្រាក់ចំណេញសុទ្ធត្រលប់មកវិញប៉ុន្មានភាគរយធៀបនឹងការចំណាយដែលកើនឡើងនោះ។ ដូចជាការគិតលេងៗថា បើយើងហ៊ានចំណាយលុយ ១ម៉ឺនរៀលទិញសៀវភៅអាន តើចំណេះដឹងនោះនឹងជួយឱ្យយើងរកលុយបានប៉ុន្មានម៉ឺនរៀលត្រលប់មកវិញ។
Brix (កម្រិតភាពផ្អែមប៊្រិច) ខ្នាតរង្វាស់ស្តង់ដារដែលគេប្រើសម្រាប់វាស់កម្រិត ឬភាគរយនៃសារធាតុរឹងដែលរលាយ (ជាចម្បងគឺជាតិស្ករ) នៅក្នុងសូលុយស្យុងទឹក ជាពិសេសគឺទឹកផ្លែឈើ ដើម្បីកំណត់គុណភាពភាពផ្អែម។ ដូចជាការវាស់កម្រិតកម្តៅដោយប្រើអង្សាសេ (°C) ដែរ ប៉ុន្តែខ្នាតប៊្រិចនេះគឺសម្រាប់វាស់ថាតើផ្លែឈើមួយផ្អែមខ្លាំងកម្រិតណា។
Macronutrient uptake (ការស្រូបយកសារធាតុចិញ្ចឹមម៉ាក្រូ) ដំណើរការដែលប្រព័ន្ធឫសរបស់រុក្ខជាតិ ទាញយកសារធាតុចិញ្ចឹមចម្បងៗដែលវាត្រូវការក្នុងបរិមាណច្រើន (រួមមាន អាសូត (N), ផូស្វ័រ (P), និងប៉ូតាស្យូម (K)) ពីក្នុងដី ឬទឹក ដើម្បីយកទៅចិញ្ចឹមដើម ស្លឹក និងផ្លែ។ ដូចជាមនុស្សយើងញ៉ាំបាយ សាច់ និងបន្លែ ដែលជាអាហារចម្បងប្រចាំថ្ងៃដើម្បីឱ្យរាងកាយមានកម្លាំងលូតលាស់។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖