កំណត់ត្រាស្រាវជ្រាវ

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្នុងប្រទេសថៃ (តំបន់សៈរៈបុរី ប៉ាកឆុង និងស្ថានីយរាំងសិត) ក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៦៦ ដោយផ្តោតលើប្រភេទដីល្បាយក្រហម និងដីឥដ្ឋធ្ងន់ ព្រមទាំងប្រើប្រាស់ពូជដំណាំនាសម័យនោះ។ ទិន្នន័យនេះមានអាយុកាលចាស់ ដែលអាចមានការប្រែប្រួលបើធៀបនឹងការអនុវត្តកសិកម្មសម័យទំនើប។ យ៉ាងណាមិញ វាមានសារៈសំខាន់សម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជាដោយសារយើងមានអាកាសធាតុត្រូពិច និងប្រព័ន្ធកសិកម្មស្រដៀងគ្នា ប៉ុន្តែទាមទារការកែសម្រួលអត្រាជីឱ្យស្របតាមលក្ខខណ្ឌដីជាក់ស្តែងនៅកម្ពុជា។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

វិធីសាស្ត្រនៃការគ្រប់គ្រងការដាក់ជី និងការស្វែងរកសមាមាត្រ N:P នេះ នៅតែជាមូលដ្ឋានគ្រឹះដ៏មានប្រយោជន៍ និងអាចអនុវត្តបានសម្រាប់វិស័យកសិកម្មនៅប្រទេសកម្ពុជា។

• តំបន់ដាំដុះពោត (ខេត្តបាត់ដំបង និងប៉ៃលិន): ក្នុងនាមជាតំបន់ផលិតពោតដ៏សំខាន់ ការយល់ដឹងពីការប្រើជីអាសូតរួមជាមួយផូស្វ័រ អាចជួយកសិករពន្លឿនការលូតលាស់ និងបង្កើនបរិមាណប្រូតេអ៊ីន (អាសូត) នៅក្នុងគ្រាប់ពោតបានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព។
• តំបន់វាលទំនាបកណ្តាល (ខេត្តព្រៃវែង តាកែវ និងកំពង់ធំ): សម្រាប់ការដាំដុះស្រូវ ការប្រើប្រាស់បច្ចេកទេសដាក់ជីតែម្តងនៅដំណាក់កាលបែកគុម្ព អាចជួយសន្សំសំចៃថ្លៃដើមជី និងកម្លាំងពលកម្មបានច្រើន ខណៈនៅតែរក្សាបានឬបង្កើនទិន្នផលខ្ពស់។
• វិទ្យាស្ថានស្រាវជ្រាវ និងអភិវឌ្ឍន៍កសិកម្មកម្ពុជា (CARDI): អ្នកស្រាវជ្រាវអាចយកគំរូនៃការសិក្សាអំពីសមាមាត្រ N:P នេះទៅធ្វើការពិសោធន៍បន្តលើពូជស្រូវនិងពូជពោតក្នុងស្រុក ដើម្បីកំណត់អត្រាជីប្រចាំតំបន់ (Localized fertilizer recommendations)។

ជារួម ការអនុវត្តតាមគោលការណ៍កសិកម្មវិទ្យាទាំងនេះនឹងជួយកសិករកម្ពុជាកាត់បន្ថយការខ្ជះខ្ជាយជីគីមី ដោយសារការហូរច្រោះ និងធានាបាននូវការស្រូបយកសារធាតុចិញ្ចឹមអតិបរមាពីសំណាក់ដំណាំ។