Original Title: NHỮNG THÁCH THỨC CỦA THÀNH PHỐ DI SẢN THẾ GIỚI HỘI AN - THỰC TẾ VÀ GIẢI PHÁP
Source: dsvh.gov.vn
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

បញ្ហាប្រឈមនៃទីក្រុងបេតិកភណ្ឌពិភពលោកហយអាន (Hoi An) - ស្ថានភាពជាក់ស្តែង និងដំណោះស្រាយ

ចំណងជើងដើម៖ NHỮNG THÁCH THỨC CỦA THÀNH PHỐ DI SẢN THẾ GIỚI HỘI AN - THỰC TẾ VÀ GIẢI PHÁP

អ្នកនិពន្ធ៖ ĐỖ THỊ NGỌC UYỂN (Trường Đại học Sài Gòn)

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2017 - Di sản văn hóa vật thể

វិស័យសិក្សា៖ Cultural Heritage Management

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ឯកសារនេះពិនិត្យមើលបញ្ហាប្រឈមក្នុងការអភិរក្សទីក្រុងបេតិកភណ្ឌពិភពលោកហយអាន (Hoi An) ដែលកំពុងរងការគំរាមកំហែងពីគ្រោះធម្មជាតិ និងការផ្លាស់ប្តូររបៀបរស់នៅរបស់មនុស្សដោយសារការធ្វើពាណិជ្ជកម្មលើសកម្រិត។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការសិក្សានេះប្រើប្រាស់វិធីសាស្ត្រវិភាគស្ថានភាពជាក់ស្តែងនៃតំបន់បេតិកភណ្ឌ និងច្បាប់គ្រប់គ្រង ដើម្បីស្នើឡើងនូវដំណោះស្រាយប្រកបដោយនិរន្តរភាព។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Current Commercial-Driven Management
ការគ្រប់គ្រងបែបជំរុញពាណិជ្ជកម្មបច្ចុប្បន្ន
ជំរុញកំណើនសេដ្ឋកិច្ចបានលឿន និងបង្កើនប្រាក់ចំណូលពីវិស័យទេសចរណ៍សម្រាប់ម្ចាស់អាជីវកម្មមួយចំនួន។ ធ្វើឱ្យខូចខាតស្ថាបត្យកម្មដើម បាត់បង់របៀបរស់នៅប្រពៃណី បំពុលបរិស្ថាន និងធ្វើឱ្យមានវិសមភាពនៃការបែងចែកផលប្រយោជន៍។ ៨២% នៃទីតាំងប្រវត្តិសាស្ត្រឯកជនប្រឈមនឹងការផ្លាស់ប្តូរខុសទម្រង់ដើមដោយសារការធ្វើអាជីវកម្ម។
Proposed Sustainable Community-Based Conservation
ការអភិរក្សផ្អែកលើសហគមន៍ប្រកបដោយចីរភាព (ស្នើឡើង)
អភិរក្សបេតិកភណ្ឌពិតប្រាកដ រក្សាតុល្យភាពប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ី ត្រៀមទប់ទល់នឹងគ្រោះមហន្តរាយ និងបែងចែកផលប្រយោជន៍បានស្មើគ្នា។ ទាមទារពេលវេលា ថវិកា និងការឯកភាពខ្ពស់ពីភាគីពាក់ព័ន្ធច្រើន ហើយបទប្បញ្ញត្តិតឹងរ៉ឹងអាចពន្យឺតសកម្មភាពអាជីវកម្មមួយចំនួន។ កសាងទីក្រុងគំរូជាទីក្រុង "អេកូឡូស៊ី-វប្បធម៌-ទេសចរណ៍" ក្នុងពេលអនាគត។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ទោះបីជាឯកសារមិនបានបញ្ជាក់ពីឧបករណ៍បច្ចេកទេសជាក់លាក់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែការអនុវត្តដំណោះស្រាយទាមទារធនធានមនុស្សជំនាញ និងការវិនិយោគហិរញ្ញវត្ថុយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ពីអាជ្ញាធរ។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះផ្តោតទាំងស្រុងលើទីក្រុងហយអាន (Hoi An) ប្រទេសវៀតណាម ដែលជាតំបន់ប្រឈមនឹងអាកាសធាតុក្តៅសើម ទឹកជំនន់ និងព្យុះជាប្រចាំ ព្រមទាំងមានកម្មសិទ្ធិឯកជនរហូតដល់ ៨២% នៃសំណង់បេតិកភណ្ឌ។ ទិន្នន័យនេះមានសារៈសំខាន់សម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជា ព្រោះតំបន់បេតិកភណ្ឌនៅកម្ពុជាក៏ប្រឈមនឹងបញ្ហាប្រែប្រួលអាកាសធាតុ សម្ពាធនៃនគរូបនីយកម្ម និងសម្ពាធពីវិស័យទេសចរណ៍ស្រដៀងគ្នាដែរ។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

វិធីសាស្ត្រនៃការអភិរក្សបែបសមាហរណកម្ម និងគំនិតផ្តួចផ្តើមសហគមន៍ក្នុងឯកសារនេះ ពិតជាមានប្រយោជន៍ និងអាចយកមកអនុវត្តសម្រាប់ការគ្រប់គ្រងតំបន់បេតិកភណ្ឌនៅកម្ពុជាបានយ៉ាងល្អ។

ការថ្លឹងថ្លែងរវាងការអភិរក្ស និងការអភិវឌ្ឍដោយមានការចូលរួមយ៉ាងសកម្មពីសហគមន៍និងម្ចាស់សំណង់ គឺជាគន្លឹះឆ្ពោះទៅរកការអភិវឌ្ឍវិស័យទេសចរណ៍វប្បធម៌ប្រកបដោយចីរភាពនៅកម្ពុជា។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. សិក្សាពីគោលការណ៍វាយតម្លៃហានិភ័យនៃបរិស្ថានធម្មជាតិ: និស្សិតគួរស្វែងយល់ និងអនុវត្តការប្រើប្រាស់កម្មវិធី QGISArcGIS ដើម្បីគូសផែនទីតំបន់ងាយរងគ្រោះដោយទឹកជំនន់ និងការប្រែប្រួលអាកាសធាតុនៅក្នុងតំបន់បេតិកភណ្ឌណាមួយរបស់កម្ពុជា។
  2. វិភាគគោលនយោបាយនៃការអភិរក្សបេតិកភណ្ឌរស់: ស្រាវជ្រាវ និងប្រៀបធៀបគោលការណ៍ណែនាំរបស់ UNESCO ស្តីពីទីក្រុងបេតិកភណ្ឌ ជាមួយនឹងស្តង់ដារបទប្បញ្ញត្តិបច្ចុប្បន្នរបស់អាជ្ញាធរជាតិអប្សរា ឬអាជ្ញាធរខេត្តពាក់ព័ន្ធ លើការគ្រប់គ្រងការជួសជុលអគារឯកជន។
  3. អនុវត្តការចុះបញ្ជីវប្បធម៌អរូបីក្នុងសហគមន៍: ប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ប្រមូលទិន្នន័យឌីជីថលដូចជា KoboToolbox ដើម្បីចុះសម្ភាសន៍ ចងក្រង និងធ្វើកាតាឡុកសិល្បៈ សិប្បកម្ម ឬទម្លាប់រស់នៅប្រពៃណីរបស់ប្រជាជនក្នុងតំបន់គោលដៅ ដើម្បីចៀសវាងការបាត់បង់ (Mai một)។
  4. រៀបចំគម្រោងគំរូអភិវឌ្ឍន៍ទេសចរណ៍ផ្អែកលើសហគមន៍: បង្កើតសំណើគម្រោង (Proposal) ស្តីពីទេសចរណ៍ធម្មជាតិ ឬវប្បធម៌ ដែលបង្ហាញពីយន្តការច្បាស់លាស់ក្នុងការបែងចែកប្រាក់ចំណូលយ៉ាងយុត្តិធម៌ដល់ប្រជាពលរដ្ឋក្នុងតំបន់ ដោយមិនបំផ្លាញតម្លៃបេតិកភណ្ឌដើម។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Living heritage តំបន់បេតិកភណ្ឌដែលមានប្រជាជនរស់នៅ ប្រកបរបរចិញ្ចឹមជីវិត និងបន្តអនុវត្តប្រពៃណីវប្បធម៌របស់ពួកគេផ្ទាល់នៅទីនោះជាប្រចាំថ្ងៃ មិនមែនត្រឹមតែជាសំណង់បាក់បែកដែលទុកតាំងបង្ហាញនោះទេ។ ដូចជាផ្ទះបុរាណមួយដែលគ្រួសារម្ចាស់ផ្ទះនៅតែរស់នៅ និងប្រារព្ធពិធីសែនព្រេនតាមប្រពៃណីរហូតដល់សព្វថ្ងៃ មិនមែនជាសារមន្ទីរដែលគ្មានមនុស្សនៅនោះទេ។
Biosphere reserve តំបន់អភិរក្សប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីដែលទទួលស្គាល់ដោយអង្គការយូណេស្កូ (UNESCO) ដែលមានមុខងារចម្បងក្នុងការលើកកម្ពស់តុល្យភាពរវាងការអភិរក្សជីវចម្រុះ និងការប្រើប្រាស់ធនធានធម្មជាតិប្រកបដោយចីរភាពដោយមនុស្សសហគមន៍។ ដូចជាសួនច្បារដ៏ធំមួយដែលរុក្ខជាតិ សត្វ និងមនុស្សត្រូវបានរៀបចំឱ្យអាចរស់នៅពឹងផ្អែកគ្នាទៅវិញទៅមកដោយមិនបំផ្លាញគ្នា។
Intangible cultural heritage ទម្រង់នៃវប្បធម៌ដែលមិនអាចប៉ះពាល់បានដោយរូបវន្ត ប៉ុន្តែមានមុខងារផ្តល់អត្តសញ្ញាណដល់សហគមន៍ ដូចជាចំណេះដឹង ជំនឿ ទំនៀមទម្លាប់ របាំ ឬសិល្បៈនៃការធ្វើសិប្បកម្ម ដែលត្រូវបានផ្ទេរពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ។ ដូចជារូបមន្តធ្វើម្ហូបសម្ងាត់របស់ជីដូនដែលបង្រៀនតៗគ្នាដោយការចងចាំ និងការអនុវត្តផ្ទាល់ មិនមែនជាវត្ថុ ឬចានដែលយើងអាចកាន់បាននោះទេ។
Urban conservation យន្តការរៀបចំផែនការ ដើម្បីគ្រប់គ្រង ការពារ និងថែរក្សាសំណង់ប្រវត្តិសាស្ត្រ និងរចនាសម្ព័ន្ធទីក្រុងចាស់ៗ ព្រមទាំងរក្សាតម្លៃវប្បធម៌ក្នុងបរិបទដែលទីក្រុងកំពុងមានការអភិវឌ្ឍ និងទំនើបកម្ម។ ដូចជាការជួសជុលរថយន្តកែច្នៃម៉ូដែលចាស់មួយឱ្យដំណើរការបានល្អក្នុងសម័យទំនើប ដោយរក្សារូបរាងនិងគ្រឿងបន្លាស់ដើមរបស់វាឱ្យនៅដដែលមិនឱ្យបាត់បង់អត្តសញ្ញាណ។
Sustainable development ដំណើរការអភិវឌ្ឍដែលបំពេញតម្រូវការសេដ្ឋកិច្ចរបស់មនុស្សបច្ចុប្បន្ន ដោយមានការគិតគូរការពារបរិស្ថាន និងសង្គម ដើម្បីមិនធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់សមត្ថភាពរបស់មនុស្សជំនាន់ក្រោយក្នុងការទាញយកផលប្រយោជន៍ពីធនធានទាំងនោះ។ ដូចជាការបេះផ្លែឈើហូបត្រឹមតែមួយឆ្អែត ដោយទុកដើមនិងគ្រាប់ឱ្យវាដុះបន្ត ដើម្បីឱ្យកូនចៅជំនាន់ក្រោយនៅមានផ្លែឈើហូបបន្តទៀត។
Disaster risk management ប្រព័ន្ធនៃការរៀបចំផែនការ និងវិធានការជាមុន ដើម្បីត្រៀមទប់ទល់ កាត់បន្ថយផលប៉ះពាល់ និងស្តារឡើងវិញនូវការខូចខាតដែលអាចបណ្តាលមកពីគ្រោះធម្មជាតិ (ដូចជាទឹកជំនន់ ខ្យល់ព្យុះ ឬអគ្គិភ័យ) មកលើតំបន់បេតិកភណ្ឌ។ ដូចជាការទិញធានារ៉ាប់រង និងរៀបចំបំពង់ពន្លត់អគ្គិភ័យទុកជាមុន ជំនួសឱ្យការរង់ចាំឱ្យភ្លើងឆេះផ្ទះទើបឆោឡោរត់រកទឹក។
Socialization of conservation វិធីសាស្ត្រកៀងគរការចូលរួម និងប្រភពធនធានពីគ្រប់មជ្ឈដ្ឋានក្នុងសង្គម រួមទាំងស្ថាប័នរដ្ឋ វិស័យឯកជន និងប្រជាពលរដ្ឋ ដើម្បីឱ្យពួកគេមានភាពម្ចាស់ការ និងរួមគ្នាទទួលខុសត្រូវក្នុងការថែរក្សាបេតិកភណ្ឌ។ ដូចជាការរៃអង្គាសប្រាក់ និងកម្លាំងពលកម្មពីអ្នកភូមិគ្រប់គ្នា ដើម្បីជួសជុលសាលាឆទានរួមរបស់ភូមិ ជំនួសឱ្យការអង្គុយរង់ចាំតែថវិកាពីភាគីរដ្ឋ។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖