Original Title: The role of school management towards executing an integrated arts curriculum
Source: internationalscholarsjournals.org
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

តួនាទីនៃការគ្រប់គ្រងសាលារៀនឆ្ពោះទៅរកការអនុវត្តកម្មវិធីសិក្សាសិល្បៈចម្រុះ

ចំណងជើងដើម៖ The role of school management towards executing an integrated arts curriculum

អ្នកនិពន្ធ៖ Duma V. Monageng (Department of Population Studies, Botswana International University of Science and Technology), Linah Mtetwa, Lious Dow Mohohlo

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2015, International Journal of Educational Research and Reviews

វិស័យសិក្សា៖ Education

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ការសិក្សានេះពិនិត្យមើលទៅលើបញ្ហារដ្ឋបាល និងភស្តុភារដែលរារាំងដល់ការអនុវត្តកម្មវិធីសិក្សាសិល្បៈច្នៃប្រឌិត និងការសម្តែង (CPA) នៅកម្រិតបឋមសិក្សាក្នុងប្រទេសបូតស្វាណា ចាប់តាំងពីឆ្នាំ ២០០១ មក។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះប្រើប្រាស់វិធីសាស្ត្រគុណវិស័យតាមរយៈការប្រមូលទិន្នន័យពីអ្នកគ្រប់គ្រងសាលារៀនដោយផ្ទាល់។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Top-Down Fidelity Implementation (Current Approach)
ការអនុវត្តតាមការណែនាំពីថ្នាក់លើ (វិធីសាស្ត្របច្ចុប្បន្ន)
ងាយស្រួលក្នុងការដាក់ឱ្យអនុវត្តជាផ្លូវការ និងផ្តោតលើការបណ្តុះបណ្តាលគ្រូបង្រៀនផ្ទាល់ដើម្បីអនុវត្តកម្មវិធីសិក្សា។ មិនបានបញ្ជ្រាបការយល់ដឹងដល់អ្នកគ្រប់គ្រងសាលា ធ្វើឱ្យពួកគេខ្វះសមត្ថភាពក្នុងការវាយតម្លៃ និងណែនាំគ្រូបង្រៀន ព្រមទាំងខ្វះខាតធនធានគាំទ្រ។ ការអនុវត្តជួបប្រទះបញ្ហារដ្ឋបាល និងភស្តុភារជាច្រើន ហើយនាយកសាលាមិនមានលទ្ធភាពជួយដោះស្រាយបញ្ហាប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព។
Management-Oriented Model (Recommended Approach)
ការអនុវត្តដោយមានការចូលរួមពីអ្នកគ្រប់គ្រង (វិធីសាស្ត្រដែលបានស្នើ)
ផ្តល់អំណាច និងចំណេះដឹងដល់នាយកសាលាដើម្បីដឹកនាំការផ្លាស់ប្តូរ និងជំរុញឱ្យមានការចូលរួមពីសហគមន៍ក្នុងការផ្គត់ផ្គង់ធនធានក្នុងតំបន់។ ទាមទារឱ្យមានការរៀបចំផែនការម៉ត់ចត់ ការចំណាយពេលវេលា និងថវិកាច្រើនជាងមុនសម្រាប់ការបណ្តុះបណ្តាលរួមគ្នា។ រំពឹងថានឹងធ្វើឱ្យការអនុវត្តកម្មវិធីសិក្សាមានប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់ តាមរយៈការត្រួតពិនិត្យច្បាស់លាស់ និងការគាំទ្រពេញលេញពីថ្នាក់ដឹកនាំសាលា។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ យោងតាមការសិក្សា ការអនុវត្តកម្មវិធីសិក្សាសិល្បៈចម្រុះនេះ ទាមទារឱ្យមានការវិនិយោគច្រើនលើធនធានមនុស្ស សម្ភារៈរូបវន្ត និងការបណ្តុះបណ្តាល។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្នុងប្រទេសបូតស្វាណា ដោយផ្តោតលើអ្នកគ្រប់គ្រងសាលាបឋមសិក្សាតែ ៤១ នាក់ប៉ុណ្ណោះក្នុងតំបន់រដ្ឋបាលភាគខាងត្បូង។ ទិន្នន័យនេះមានលក្ខណៈបរិយាយគុណវិស័យច្រើន (Qualitative) ដែលអាចឆ្លុះបញ្ចាំងតែបរិបទអប់រំនៅទីនោះ។ យ៉ាងណាក្តី វាមានសារៈសំខាន់សម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជា ព្រោះកម្ពុជាក៏តែងតែជួបប្រទះបញ្ហាប្រហាក់ប្រហែលគ្នានៅពេលដាក់ឱ្យអនុវត្តកម្មវិធីសិក្សាថ្មី (ដូចជាមុខវិជ្ជាបំណិនជីវិត ឬសិល្បៈ) នៅតាមសាលារដ្ឋ ដែលជារឿយៗខ្វះការតម្រង់ទិសដល់ថ្នាក់ដឹកនាំសាលា។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

ទោះបីជាការសិក្សានេះធ្វើឡើងនៅទ្វីបអាហ្រ្វិកក៏ដោយ គំរូនៃអភិបាលកិច្ចសាលារៀន និងបញ្ហាប្រឈមក្នុងការអនុវត្តកម្មវិធីសិក្សា គឺមានភាពស្រដៀងគ្នាខ្លាំងដែលអាចយកមកអនុវត្តនៅកម្ពុជាបាន។

ជារួម ភាពជោគជ័យនៃការកែទម្រង់កម្មវិធីសិក្សាអប់រំនៅកម្ពុជា ទាមទារឱ្យមានការចូលរួមយ៉ាងសកម្មពីនាយកសាលាក្នុងនាមជាអ្នកគ្រប់គ្រងកម្មវិធីសិក្សា ព្រមទាំងការគាំទ្រធនធានឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់ពីគ្រប់មជ្ឈដ្ឋាន។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. ធ្វើការវាយតម្លៃតម្រូវការមូលដ្ឋាន (Needs Assessment): មុនពេលដាក់ឱ្យអនុវត្តកម្មវិធីសិក្សាថ្មី អ្នកស្រាវជ្រាវ ឬអ្នកគ្រប់គ្រងត្រូវចុះវាយតម្លៃស្ថានភាពសាលារៀន ដោយប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ដូចជា KoboToolboxGoogle Forms ដើម្បីស្ទង់មតិលើកង្វះខាតសម្ភារៈ និងកម្រិតយល់ដឹងរបស់នាយកសាលា និងគ្រូបង្រៀន។
  2. រៀបចំកម្មវិធីបណ្តុះបណ្តាលរួមបញ្ចូលគ្នា (Inclusive Training Workshops): បង្កើតសិក្ខាសាលាថ្នាក់កម្រងដែលតម្រូវឱ្យមានវត្តមានទាំងគ្រូបង្រៀន និងនាយកសាលា។ នាយកសាលាត្រូវទទួលបានឯកសារណែនាំច្បាស់លាស់ពីរបៀបវាយតម្លៃការបង្រៀនមុខវិជ្ជាថ្មី ដោយអាចប្រើ Microsoft Excel ដើម្បីតាមដានលទ្ធផលនៃការបណ្តុះបណ្តាល។
  3. ជំរុញការប្រើប្រាស់ធនធានសហគមន៍ (Community Resource Integration): បង្កើតគម្រោងសហការជាមួយសហគមន៍មូលដ្ឋាន (ឧទាហរណ៍៖ អញ្ជើញសិល្បករក្នុងស្រុក ឬអ្នកមានជំនាញ) មកធ្វើការបង្ហាញផ្ទាល់នៅសាលា ដើម្បីបំពេញកង្វះខាតអ្នកឯកទេស។ ការកត់ត្រាទិន្នន័យនៃការចូលរួមអាចធ្វើឡើងតាមរយៈ SPSS សម្រាប់ធ្វើការស្រាវជ្រាវបន្ត។
  4. តាមដាន និងវាយតម្លៃជាប្រចាំ (Continuous Monitoring and Evaluation): មន្ត្រីអប់រំថ្នាក់ស្រុក/ខេត្ត ត្រូវចុះពិនិត្យសាលារៀនជាប្រចាំ (Regular visits) ដើម្បីផ្តល់យោបល់កែលម្អ។ គួររៀបចំតារាងរង្វាយតម្លៃស្តង់ដារ (Standardized Rubrics) ដើម្បីជួយនាយកសាលាក្នុងការចុះកិច្ចតែងការ និងវាយតម្លៃការបង្រៀនរបស់គ្រូបានត្រឹមត្រូវ។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Integrated arts curriculum (កម្មវិធីសិក្សាសិល្បៈចម្រុះ) ជាការបង្រួបបង្រួមមុខវិជ្ជាសិល្បៈផ្សេងៗ (ដូចជា តន្ត្រី របាំ គំនូរ និងសិប្បកម្ម) បញ្ចូលគ្នាទៅជាមុខវិជ្ជាតែមួយ ដើម្បីឱ្យសិស្សងាយយល់ពីទំនាក់ទំនងនៃទម្រង់សិល្បៈទាំងនោះ និងងាយស្រួលក្នុងការគ្រប់គ្រងម៉ោងសិក្សា។ ដូចជាការយកបន្លែ សាច់ និងគ្រឿងទេសផ្សេងៗមកស្លជាសម្លមួយមុខ ដើម្បីទទួលបានរសជាតិរួមដ៏ឈ្ងុយឆ្ងាញ់ ជាជាងការចម្អិនវាដាច់ដោយឡែកពីគ្នា។
Curriculum implementation (ការអនុវត្តកម្មវិធីសិក្សា) គឺជាដំណាក់កាលដែលគ្រូបង្រៀន និងនាយកសាលាយកសៀវភៅកម្មវិធីសិក្សាគោល ឬគោលការណ៍ណែនាំពីថ្នាក់លើ មកអនុវត្តបង្រៀនជាក់ស្តែងនៅក្នុងថ្នាក់រៀន។ ដូចជាមេចុងភៅយកសៀវភៅរូបមន្តធ្វើម្ហូបដែលគេសរសេររួច មកចាប់ផ្តើមចម្អិនផ្ទាល់នៅក្នុងផ្ទះបាយ។
Semi-structured interviews (ការសម្ភាសន៍ពាក់កណ្តាលរចនាសម្ព័ន្ធ) ជាវិធីសាស្ត្រប្រមូលទិន្នន័យស្រាវជ្រាវ ដោយអ្នកសម្ភាសន៍មានបញ្ជីសំណួរព្រាងទុកជាមុន ប៉ុន្តែអនុញ្ញាតឱ្យមានភាពបត់បែនក្នុងការសួរសំណួរបន្ថែម ឬលម្អិតទៅតាមចម្លើយរបស់អ្នកផ្តល់បទសម្ភាសន៍។ ដូចជាការជជែកគ្នាលេងជាមួយមិត្តភក្តិដោយមានប្រធានបទច្បាស់លាស់ក្នុងចិត្ត ប៉ុន្តែយើងអាចសួរបន្តតាមសាច់រឿងដែលគេកំពុងនិយាយដោយសេរី។
Fidelity perspective (ទស្សនទាននៃការអនុវត្តតាមច្បាប់ដើម) នៅក្នុងបរិបទអប់រំ វាគឺជាការវាយតម្លៃថា តើគ្រូបង្រៀនបានអនុវត្តកម្មវិធីសិក្សាថ្មីបានត្រឹមត្រូវ និងគ្រប់ជ្រុងជ្រោយទៅតាមអ្វីដែលអ្នកតាក់តែងកម្មវិធីបានសរសេរទុកឬអត់ ដោយមិនមានការកែច្នៃ ឬរំលង។ ដូចជាជាងសំណង់ដែលត្រូវសង់ផ្ទះឱ្យដូចបេះបិទទៅនឹងប្លង់ដែលស្ថាបត្យករបានគូស ដោយមិនកែប្រែទំហំ ឬម៉ូដទ្វារឡើយ។
Focus group discussion (ការពិភាក្សាជាក្រុមគោលដៅ) គឺជាវិធីសាស្ត្រស្រាវជ្រាវបែបគុណវិស័យ ដែលប្រមូលផ្តុំមនុស្សមួយក្រុមតូច (ដែលមានបទពិសោធន៍ស្រដៀងគ្នា) មកអង្គុយពិភាក្សា និងផ្តល់មតិយោបល់លើប្រធានបទជាក់លាក់ណាមួយ ដើម្បីស្វែងយល់ពីទស្សនៈរួមរបស់ពួកគេ។ ដូចជាការហៅសិស្សពូកែ៥នាក់មកអង្គុយជុំគ្នា ដើម្បីសួរពីវិធីសាស្ត្ររៀនសូត្ររបស់ពួកគេឱ្យបានជោគជ័យ។
In-service training (ការបណ្តុះបណ្តាលពេលកំពុងបម្រើការងារ) ជាវគ្គបណ្តុះបណ្តាល ឬសិក្ខាសាលាដែលរៀបចំឡើងសម្រាប់គ្រូបង្រៀន ឬនាយកសាលាដែលកំពុងបម្រើការងារស្រាប់ ដើម្បីបំប៉នសមត្ថភាព ផ្តល់ចំណេះដឹងថ្មីៗ និងជំនាញបន្ថែមទាក់ទងនឹងមុខវិជ្ជា ឬកម្មវិធីសិក្សាថ្មី។ ដូចជាជាងជួសជុលឡានដែលចេះធ្វើតែឡានសាំង ត្រូវទៅរៀនវគ្គខ្លីបន្ថែមពីរបៀបជួសជុលឡានអគ្គិសនី ដើម្បីអាចបន្តអាជីពបានរលូនក្នុងយុគសម័យថ្មី។
Summation evaluation (ការវាយតម្លៃសរុប) គឺជាការវាយតម្លៃនៅដំណាក់កាលចុងក្រោយនៃគម្រោង ឬការអនុវត្តកម្មវិធីសិក្សា ដើម្បីវាស់ស្ទង់ថាតើលទ្ធផលសម្រេចបានកម្រិតណា ធៀបនឹងគោលដៅដែលបានកំណត់តាំងពីដំបូង។ ដូចការប្រឡងឆមាសនៅចុងឆ្នាំ ដើម្បីវាស់ស្ទង់ថាតើសិស្សរៀនចេះបានកម្រិតណាក្នុងរយៈពេលពេញមួយឆ្នាំ។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖