Original Title: Effect of Initial Plant Population and Herbage Removal on Herbage and Grain yield of Rice
Source: li01.tci-thaijo.org
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ឥទ្ធិពលនៃចំនួនដើមស្រូវដំបូង និងការកាត់យកស្លឹកដើម ទៅលើទិន្នផលស្លឹកដើម និងគ្រាប់ស្រូវ

ចំណងជើងដើម៖ Effect of Initial Plant Population and Herbage Removal on Herbage and Grain yield of Rice

អ្នកនិពន្ធ៖ Tawee Kupkanchanakul (Huntra Rice Experiment Station), B.S. Vergara (IRRI), Kalaya Kupkanchanakul (Huntra Rice Experiment Station)

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 1992 Thai Agricultural Research Journal

វិស័យសិក្សា៖ Agronomy

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ការសិក្សានេះដោះស្រាយបញ្ហាកង្វះខាតចំណីសត្វនៅក្នុងតំបន់កសិកម្មចម្រុះ ដោយស្រាវជ្រាវពីលទ្ធភាពនៃការកាត់យកស្លឹកនិងដើមស្រូវ (Rice herbage) ធ្វើជាចំណីសត្វដោយមិនឲ្យប៉ះពាល់ដល់ទិន្នផលគ្រាប់ស្រូវ។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះត្រូវបានអនុវត្តតាមរយៈការពិសោធន៍នៅវាលស្រែ ដោយប្រើប្រាស់ពូជស្រូវទឹកជ្រៅ (Deepwater rice cultivar) ឈ្មោះ IR28333-10-1-1 ជាមួយនឹងកម្រិតដង់ស៊ីតេដើមស្រូវខុសៗគ្នា។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Low Plant Density (100 seedlings/m²) without Cutting
ការដាំដុះក្នុងដង់ស៊ីតេទាប (១០០ ដើម/ម៉ែត្រការ៉េ) ដោយមិនមានការកាត់ស្លឹក
សន្សំសំចៃគ្រាប់ពូជ និងកាត់បន្ថយការប្រកួតប្រជែងសារធាតុចិញ្ចឹម ពន្លឺ និងទឹក រវាងដើមស្រូវក្នុងកំឡុងពេលលូតលាស់។ មិនទទួលបានទិន្នផលស្លឹក និងដើម (Herbage yield) សម្រាប់ធ្វើជាចំណីសត្វ និងងាយប្រឈមនឹងការដួលដើមស្រូវ (Lodging) នៅពេលមានខ្យល់ ឬភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង។ ផ្តល់ទិន្នផលគ្រាប់ស្រូវប្រមាណ ៣,៩០ តោន/ហិកតា ប៉ុន្តែមិនមានទិន្នផលស្លឹក និងដើមបន្ថែមសម្រាប់ជាប្រយោជន៍សេដ្ឋកិច្ចផ្សេងឡើយ។
High Plant Density (300 seedlings/m²) with Herbage Removal
ការដាំដុះក្នុងដង់ស៊ីតេខ្ពស់ (៣០០ ដើម/ម៉ែត្រការ៉េ) ជាមួយការកាត់យកស្លឹក
ទទួលបានទិន្នផលស្លឹកនិងដើមខ្ពស់សម្រាប់ធ្វើចំណីសត្វដែលមានប្រូតេអ៊ីន កាត់បន្ថយកម្ពស់ដើមដែលជួយកាត់បន្ថយការដួលដើមស្រូវ (Lodging) និងមិនប៉ះពាល់ដល់ទិន្នផលគ្រាប់។ ទាមទារការចំណាយលើគ្រាប់ពូជច្រើនជាងមុនសម្រាប់សាបព្រោះ និងត្រូវការការគ្រប់គ្រងជីអាសូតបន្ថែមដើម្បីទ្រទ្រង់ការលូតលាស់ស្លឹកថ្មី។ ទិន្នផលស្លឹកទទួលបានរហូតដល់ ១,១២ តោន/ហិកតា ដោយបរិមាណប្រូតេអ៊ីនសរុបកើនឡើង ហើយនៅតែរក្សាទិន្នផលគ្រាប់ស្រូវបាន ៣,៩០ តោន/ហិកតា ដដែល។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះទាមទារធនធានកសិកម្មជាមូលដ្ឋាន ទីតាំងវាលស្រែពិសោធន៍ និងឧបករណ៍មន្ទីរពិសោធន៍ដើម្បីវិភាគគុណភាពជីវម៉ាស (Biomass quality)។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅវិទ្យាស្ថានស្រាវជ្រាវស្រូវអន្តរជាតិ (IRRI) ក្នុងប្រទេសហ្វីលីពីន លើប្រភេទដី Maahas clay ក្នុងរដូវវស្សាឆ្នាំ១៩៨៩។ លទ្ធផលនេះមានសារៈសំខាន់សម្រាប់កម្ពុជាដោយសារយើងមានប្រព័ន្ធកសិកម្មពឹងផ្អែកលើទឹកភ្លៀងស្រដៀងគ្នា ប៉ុន្តែការអនុវត្តផ្ទាល់នៅកម្ពុជាគួរតែធ្វើការសាកល្បងបន្ថែមលើប្រភេទដី និងពូជស្រូវក្នុងស្រុក ដើម្បីបញ្ជាក់ពីប្រសិទ្ធភាពជាក់ស្តែង។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

វិធីសាស្ត្រនៃការបង្កើនដង់ស៊ីតេ និងការកាត់យកស្លឹកស្រូវនេះ គឺពិតជាមានអត្ថប្រយោជន៍ និងសក្តានុពលខ្ពស់សម្រាប់ការអនុវត្តកសិកម្មចម្រុះនៅប្រទេសកម្ពុជា។

ការអនុវត្តបច្ចេកទេសនេះផ្តល់នូវអត្ថប្រយោជន៍ទ្វេដង (Dual-benefit) គឺធានាបានទាំងសន្តិសុខស្បៀង (គ្រាប់ស្រូវ) និងបង្កើតប្រភពចំណីសត្វដ៏មានតម្លៃ ដែលជួយលើកកម្ពស់សេដ្ឋកិច្ចគ្រួសារកសិករកម្ពុជា។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. ជ្រើសរើសពូជស្រូវ និងតំបន់គោលដៅ: កំណត់តំបន់ដាំដុះស្រូវទឹកជ្រៅ ឬស្រូវរដូវវស្សា និងជ្រើសរើសពូជស្រូវអាយុកាលវែងក្នុងស្រុក (លើសពី ១៥០ ថ្ងៃ) ដូចជាពូជស្រូវឡើងទឹក ដែលមានលក្ខណៈសាកសមសម្រាប់ការកាត់ស្លឹក។
  2. រៀបចំការធ្វើតេស្តសាកល្បងក្នុងស្រែ (Field Trials): សហការជាមួយវិទ្យាស្ថាន CARDI ឬមន្ទីរកសិកម្មខេត្ត ដើម្បីរៀបចំស្រែពិសោធន៍ ដោយប្រៀបធៀបដង់ស៊ីតេសាបព្រោះពី ១០០ ទៅ ៣០០ ដើម/ម៉ែត្រការ៉េ និងតាមដានការលូតលាស់។
  3. បណ្តុះបណ្តាលបច្ចេកទេសកាត់ស្លឹកស្រូវ: រៀបចំកម្មវិធីបង្ហាញដល់កសិករពីពេលវេលាសមស្របសម្រាប់ការកាត់ (ប្រមាណ ៥០ ថ្ងៃក្រោយសាបព្រោះ) និងបច្ចេកទេសកាត់ស្លឹកត្រឹមកម្រិតកពន្លក (Collar level) ដើម្បីកុំឲ្យខូចការលូតលាស់បន្តរបស់ស្រូវ។
  4. វិភាគគុណភាពចំណីសត្វ និងផលចំណេញសេដ្ឋកិច្ច: ប្រើប្រាស់មន្ទីរពិសោធន៍នៅសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទកសិកម្ម (RUA) ដើម្បីវិភាគកម្រិតប្រូតេអ៊ីនក្នុងស្លឹកស្រូវដែលកាត់បាន និងធ្វើការវាយតម្លៃអត្ថប្រយោជន៍សេដ្ឋកិច្ច (Cost-benefit analysis) ធៀបនឹងថ្លៃដើមគ្រាប់ពូជដែលកើនឡើង។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Rice herbage (ស្លឹក និងដើមស្រូវ) ផ្នែកពណ៌បៃតងនៃដើមស្រូវ (រួមមានស្លឹក និងដើមខ្ចីៗ) ដែលគេអាចកាត់យកមកប្រើប្រាស់ជាចំណីសត្វ (គោ ក្របី) ដោយមិនធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់ទិន្នផលគ្រាប់ស្រូវ ប្រសិនបើកាត់ក្នុងដំណាក់កាលត្រឹមត្រូវ។ ដូចជាការកាត់ស្មៅ ឬស្លឹករុក្ខជាតិយកទៅឱ្យសត្វស៊ី ដែលរុក្ខជាតិនោះនៅតែអាចលូតលាស់ និងចេញផ្លែផ្កាបានបន្តទៀត។
Leaf area index (LAI) (សន្ទស្សន៍ផ្ទៃស្លឹក) ទំហំផ្ទៃក្រឡាសរុបនៃស្លឹកស្រូវទាំងអស់ធៀបនឹងទំហំផ្ទៃដីដាំដុះ ដែលវាស់វែងពីសមត្ថភាពរបស់រុក្ខជាតិក្នុងការស្រូបយកពន្លឺព្រះអាទិត្យដើម្បីធ្វើរស្មីសំយោគ។ ដូចជាការវាស់ទំហំដំបូលផ្ទះដែលលាតសន្ធឹងទទួលពន្លឺព្រះអាទិត្យ ផ្ទៃដំបូលកាន់តែធំ កាន់តែទទួលពន្លឺបានច្រើន។
Tiller (បែកគុម្ព ឬខ្នែងស្រូវ) ពន្លក ឬដើមថ្មីៗដែលដុះចេញពីគល់នៃដើមស្រូវមេ (Main stem) ដែលខ្នែងនីមួយៗអាចលូតលាស់បញ្ចេញកួរ និងផ្តល់ជាគ្រាប់ស្រូវបាន។ ដូចជាមែកឈើដែលបែកចេញពីដើមធំ ដែលមែកនីមួយៗអាចបញ្ចេញផ្លែផ្កាបានដូចគ្នា។
Panicle (កួរស្រូវ) ផ្នែកចុងបង្អស់នៃដើមស្រូវ ដែលជាកន្លែងផ្ទុកផ្កា និងវិវឌ្ឍទៅជាគ្រាប់ស្រូវជាច្រើននៅពេលទុំ។ ដូចជាចង្កោមផ្លែទំពាំងបាយជូរ ដែលមានគ្រាប់ជាច្រើនតោងជាប់នឹងទងតែមួយ។
Spikelet (កញ្ចុំផ្កាស្រូវ) ផ្កាស្រូវនីមួយៗដែលស្ថិតនៅលើកួរស្រូវ (Panicle) ដែលផ្កានីមួយៗនេះនឹងវិវឌ្ឍទៅជាគ្រាប់ស្រូវមួយគ្រាប់នៅពេលបង្កកំណើតរួច។ ដូចជាផ្កាតូចៗនីមួយៗនៅលើចង្កោម ដែលរៀបចំខ្លួនក្លាយជាគ្រាប់នៅពេលផ្កាវាជ្រុះ។
Crude protein (ប្រូតេអ៊ីនឆៅ) បរិមាណប្រូតេអ៊ីនសរុបដែលមាននៅក្នុងចំណីសត្វ (ស្លឹកស្រូវ) ដែលត្រូវបានប៉ាន់ស្មានតាមរយៈការវាស់បរិមាណអាសូត (Nitrogen) សរុប។ វាជាសារធាតុចិញ្ចឹមដ៏សំខាន់សម្រាប់សត្វពាហនៈ។ ដូចជាសាច់ ឬស៊ុតដែលយើងញ៉ាំដើម្បីឱ្យរាងកាយរឹងមាំ សត្វក៏ត្រូវការប្រូតេអ៊ីនពីស្លឹកស្រូវដើម្បីធំធាត់ដូចគ្នា។
Harvest index (HI) (សន្ទស្សន៍ទិន្នផល) អនុបាតនៃទម្ងន់គ្រាប់ស្រូវ (ផលដែលអាចប្រើប្រាស់ជាស្បៀង) ធៀបនឹងទម្ងន់ជីវម៉ាសសរុប (ទាំងដើម ស្លឹក និងគ្រាប់)។ វាបង្ហាញពីប្រសិទ្ធភាពរុក្ខជាតិក្នុងការបំប្លែងអាហារទៅជាគ្រាប់។ ដូចជាការថ្លឹងទម្ងន់សាច់ដូងធៀបនឹងទម្ងន់ផ្លែដូងទាំងមូល ដើម្បីដឹងថាយើងបានសាច់ដូងដែលអាចហូបបានប៉ុន្មានភាគរយ។
Deepwater rice (ស្រូវទឹកជ្រៅ ឬស្រូវឡើងទឹក) ពូជស្រូវដែលអាចលូតលាស់បានក្នុងលក្ខខណ្ឌទឹកលិចជ្រៅ (ច្រើនជាង ៥០សង់ទីម៉ែត្រ) ដោយវាមានលទ្ធភាពបន្តលូតកម្ពស់ដើមយ៉ាងលឿនតាមកម្រិតទឹកដែលកើនឡើង។ ដូចជាអ្នកហែលទឹកដែលអាចងើបក្បាលផុតពីទឹកជានិច្ច ទោះបីជាទឹកជំនន់ឡើងខ្ពស់ប៉ុណ្ណាក៏ដោយ។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖