Original Title: Effects of Different Heating Treatment and Storage Time on Formation of Resistant Starch from Potato Starch
Source: li01.tci-thaijo.org
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ឥទ្ធិពលនៃការព្យាបាលដោយកម្តៅផ្សេងៗគ្នា និងរយៈពេលស្តុកទុកទៅលើការបង្កើតម្សៅធន់ពីម្សៅដំឡូងបារាំង

ចំណងជើងដើម៖ Effects of Different Heating Treatment and Storage Time on Formation of Resistant Starch from Potato Starch

អ្នកនិពន្ធ៖ Chinfu Chou (Department of Food Science, National Pingtung University of Science and Technology), Mingchang Wu (Department of Food Science, National Pingtung University of Science and Technology), Budi Nurtama (Department of Tropical Agriculture and International Cooperation, National Pingtung University of Science and Technology), Jenshinn Lin (Department of Food Science, National Pingtung University of Science and Technology)

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2010, Kasetsart J. (Nat. Sci.)

វិស័យសិក្សា៖ Food Science

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ការសិក្សានេះស៊ើបអង្កេតពីឥទ្ធិពលនៃវិធីសាស្ត្រកម្ដៅផ្សេងៗគ្នា និងរយៈពេលនៃការស្តុកទុកក្នុងទូរទឹកកក ទៅលើការបង្កើតបរិមាណម្សៅធន់ (Resistant Starch) ដែលមានអត្ថប្រយោជន៍ចំពោះសុខភាពចេញពីម្សៅដំឡូងបារាំង។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ អ្នកស្រាវជ្រាវបានធ្វើការព្យាបាលម្សៅដំឡូងបារាំងដោយប្រើវិធីសាស្ត្រកម្តៅចំនួនបីប្រភេទ រួចយកទៅស្តុកទុកនៅសីតុណ្ហភាព ៧អង្សាសេ រយៈពេល ៧ និង ១៤ថ្ងៃ ដើម្បីវិភាគរកបរិមាណម្សៅធន់។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Water Bath Treatment (WBT)
ការព្យាបាលដោយត្រាំទឹកក្តៅ
មានភាពងាយស្រួលក្នុងការអនុវត្ត ចំណាយទាប និងបរិមាណម្សៅធន់មានការកើនឡើងបន្ទាប់ពីការស្តុកទុកក្នុងទូរទឹកកក។ ផ្តល់ទិន្នផលម្សៅធន់ទាបជាងវិធីសាស្ត្រផ្សេងទៀតមុនពេលស្តុកទុក ហើយត្រូវការពេលស្តុកទុកយូរដើម្បីបង្កើនប្រសិទ្ធភាព។ បរិមាណម្សៅធន់ (RSC) អតិបរមា ១៦,៦៧% (បន្ទាប់ពីត្រាំ ៦០នាទី និងស្តុកទុក ១៤ថ្ងៃ)។
High Pressure Autoclave Treatment (HPA)
ការព្យាបាលដោយម៉ាស៊ីនចំហុយសម្ពាធខ្ពស់
ផ្តល់ទិន្នផលម្សៅធន់ (RS III) ខ្ពស់បំផុតក្នុងរយៈពេលខ្លីដោយមិនចាំបាច់មានការស្តុកទុកបន្ថែម។ ទាមទារឧបករណ៍ឯកទេស និងបរិមាណម្សៅធន់បែរជាថយចុះវិញនៅពេលយកទៅស្តុកទុកក្នុងទូរទឹកកកយូរថ្ងៃ។ បរិមាណម្សៅធន់ខ្ពស់បំផុត ២៦,០០% (ទទួលបានពីការចំហុយរយៈពេល ១ម៉ោង ដោយមិនមានការស្តុកទុក)។
Water Bath-High Pressure Autoclave Treatment
ការព្យាបាលរួមបញ្ចូលគ្នា (ត្រាំទឹកក្តៅ រួចចំហុយសម្ពាធខ្ពស់)
ផ្តល់បរិមាណម្សៅធន់ខ្ពស់ប្រហាក់ប្រហែលនឹងការប្រើប្រាស់ម៉ាស៊ីនចំហុយសម្ពាធខ្ពស់តែឯង។ ប្រើប្រាស់ពេលវេលាយូរ ឆ្លងកាត់ដំណាក់កាលច្រើន ស្មុគស្មាញ និងមានការថយចុះទិន្នផលនៅពេលស្តុកទុក។ បរិមាណម្សៅធន់ ២៤,៩៧% (មិនមានការស្តុកទុក) ប៉ុន្តែថយចុះមកត្រឹម ១៨,៩៥% នៅពេលស្តុកទុកដល់ថ្ងៃទី១៤។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការអនុវត្តវិធីសាស្ត្រនេះតម្រូវឱ្យមានបន្ទប់ពិសោធន៍ស្តង់ដារ ដែលបំពាក់ដោយឧបករណ៍កម្តៅ និងសារធាតុអង់ស៊ីមសម្រាប់វិភាគលទ្ធផល។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍នៃសាកលវិទ្យាល័យជាតិ Pingtung នៅតៃវ៉ាន់ ដោយប្រើប្រាស់ម្សៅដំឡូងបារាំងពាណិជ្ជកម្មមកពីប្រទេសហូឡង់។ វាជារបកគំហើញក្នុងលក្ខខណ្ឌគ្រប់គ្រងបានល្អ ដែលអាចនឹងមានលទ្ធផលខុសប្លែកពីការអនុវត្តលើម្សៅដំឡូង ឬម្សៅដំឡូងមីដែលដាំដុះក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ដោយសារភាពខុសគ្នានៃកម្រិតអាមីឡូស (Amylose content)។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

វិធីសាស្ត្រកែច្នៃនេះមានសក្តានុពលខ្ពស់សម្រាប់ឧស្សាហកម្មម្ហូបអាហារនៅកម្ពុជា ក្នុងការបង្កើតផលិតផលដែលមានតម្លៃបន្ថែម និងល្អចំពោះសុខភាព។

ជារួម ការប្រើប្រាស់កម្តៅសម្ពាធខ្ពស់គឺជាវិធីសាស្ត្រដ៏មានប្រសិទ្ធភាពក្នុងការបង្កើនគុណភាពម្សៅ ដែលសហគ្រាសធុនតូចនិងមធ្យម (SMEs) គួរពិចារណាសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍផលិតផលអាហារថ្មីៗ។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. សិក្សាពីសមាសធាតុម្សៅ (Starch Characterization): វិភាគរកកម្រិតអាមីឡូស និងអាមីឡូប៉ិចទីននៅក្នុងម្សៅកសិផលក្នុងស្រុកដោយប្រើវិធីសាស្ត្រស្តង់ដារ ព្រោះវាជាកត្តាសំខាន់កំណត់បរិមាណម្សៅធន់។ អាចប្រើ Spectrophotometer ដើម្បីវាស់វែងកម្រិតអាមីឡូស។
  2. រៀបចំការសាកល្បងខ្នាតតូច (Lab-scale Trial): ប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ Benchtop Autoclave និង Water Bath នៅក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍ ដើម្បីអនុវត្តការព្យាបាលកម្តៅទៅលើល្បាយម្សៅនិងទឹក តាមកម្រិតសីតុណ្ហភាព និងពេលវេលាផ្សេងៗគ្នា (ឧ. ១ ទៅ ៣ ម៉ោង)។
  3. វាយតម្លៃឥទ្ធិពលនៃការស្តុកទុក (Storage Effect Evaluation): យកគំរូម្សៅដែលបានចំហុយរួចទៅស្តុកទុកក្នុង Refrigerator (សីតុណ្ហភាពប្រហែល ៧អង្សាសេ) រយៈពេល ៧ ទៅ ១៤ថ្ងៃ ដើម្បីតាមដានការកកើតម្សៅធន់ប្រភេទទី៣ (RS III) តាមរយៈដំណើរការ Retrogradation។
  4. វិភាគបរិមាណម្សៅធន់ (Resistant Starch Analysis): អនុវត្តការរំលាយដោយអង់ស៊ីម (Enzymatic digestion) ដោយប្រើ α-amylase, amyloglucosidase, និង protease ហើយយកទៅបង្វិលក្នុង Centrifuge ដើម្បីវាស់វែងទម្ងន់កាកសំណល់ម្សៅធន់ចុងក្រោយ។
  5. អភិវឌ្ឍផលិតផលសាកល្បង (Product Development): យកម្សៅធន់ (RS) ដែលទទួលបានទៅលាយក្នុងរូបមន្តនំប៉័ង នំគួង ឬអាហារសម្រន់ ដើម្បីសាកល្បងការទទួលយកពីអ្នកបរិភោគ និងវាស់វែងអត្ថប្រយោជន៍សុខភាពជាក់ស្តែង។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Resistant starch (ម្សៅធន់) ជាប្រភេទម្សៅកាបូអ៊ីដ្រាតដែលមិនត្រូវបានរំលាយ និងស្រូបយកដោយពោះវៀនតូចរបស់មនុស្សទេ ប៉ុន្តែវាធ្លាក់ទៅដល់ពោះវៀនធំ និងដើរតួជាចំណីសម្រាប់បាក់តេរីល្អៗ ដែលផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍ដល់សុខភាពប្រហាក់ប្រហែលនឹងជាតិកាកសរសៃអញ្ចឹងដែរ។ ដូចជាគ្រាប់ពូជរឹងៗដែលយើងលេបចូលទៅ ហើយវាមិនរលាយក្នុងក្រពះ ប៉ុន្តែវាទៅដល់ដី (ពោះវៀនធំ) ទើបមានប្រយោជន៍។
Retrogradation (ការប្រែត្រឡប់ទម្រង់ដើមនៃម្សៅ) ជាដំណើរការដែលម៉ូលេគុលម្សៅ (ជាពិសេសអាមីឡូស) ដែលបានរលាយកកជាជែលរួចហើយនោះ ផ្តុំគ្នារៀបចំជារចនាសម្ព័ន្ធគ្រីស្តាល់រឹងមាំឡើងវិញនៅពេលសីតុណ្ហភាពចុះត្រជាក់ ឬពេលទុកចោលយូរ ដែលជួយជំរុញការបង្កើតម្សៅធន់។ ដូចជាទៀនដែលរលាយពេលត្រូវកម្តៅភ្លើង ហើយកកជាដុំរឹងឡើងវិញនៅពេលវាត្រជាក់។
High pressure autoclave (ម៉ាស៊ីនចំហុយសម្ពាធខ្ពស់) ជាឧបករណ៍បិទជិតដែលប្រើប្រាស់កម្តៅនៃចំហាយទឹកក្រោមសម្ពាធខ្ពស់ (លើសពីបរិយាកាសធម្មតា) ដើម្បីចម្អិន រំលាយរចនាសម្ព័ន្ធម៉ូលេគុលម្សៅ ឬសម្លាប់មេរោគក្នុងសីតុណ្ហភាពខ្ពស់ខ្លាំង (ឧទាហរណ៍ ១២១ អង្សាសេ)។ ដូចជាឆ្នាំងស៊ុបអគ្គិសនីបិទជិត (Pressure cooker) ដែលរម្ងាស់សាច់ឱ្យផុយលឿនជាងឆ្នាំងធម្មតាដោយសារសម្ពាធចំហាយទឹក។
Amylose (អាមីឡូស) ជាសមាសធាតុមួយក្នុងចំណោមសមាសធាតុចម្បងទាំងពីររបស់ម្សៅ ដែលមានរចនាសម្ព័ន្ធម៉ូលេគុលតភ្ជាប់គ្នាជាខ្សែត្រង់វែងៗ។ វាមានភាពងាយស្រួលក្នុងការផ្តុំគ្នាបង្កើតជាម្សៅធន់ប្រភេទទី៣ (RS III) ជាងអាមីឡូប៉ិចទីន។ ដូចជាខ្សែអំបោះត្រង់ៗ ដែលងាយស្រួលយកមកតម្រៀប និងចងបិតគ្នាឱ្យតឹងណែនល្អ។
Amylopectin (អាមីឡូប៉ិចទីន) ជាសមាសធាតុម្សៅមួយប្រភេទទៀតដែលមានទំហំធំ និងមានរចនាសម្ព័ន្ធបែកមែកធាងស្មុគស្មាញ។ វាមិនសូវមានស្ថិរភាពក្នុងការកកបង្កើតជាម្សៅធន់ទេ ហើយគ្រីស្តាល់របស់វាងាយនឹងរលាយបាត់បង់ទម្រង់នៅពេលត្រូវកម្តៅ។ ដូចជាមែកឈើដែលមានខ្នែងច្រើនទើសទែង ពិបាកនឹងយកមកតម្រៀបឱ្យជិតៗគ្នាណាស់។
Enzymatic hydrolysis (ការបំបែកដោយអង់ស៊ីម) ជាដំណើរការជីវគីមីដែលប្រើប្រាស់អង់ស៊ីម (ដូចជា α-amylase) និងទឹក ដើម្បីកាត់ផ្តាច់ខ្សែសង្វាក់ម៉ូលេគុលម្សៅធំៗឱ្យទៅជាជាតិស្ករតូចៗ ដែលរាងកាយអាចស្រូបយកបាន ឬដើម្បីវាស់វែងបរិមាណម្សៅធន់ដែលនៅសល់។ ដូចជាការប្រើកន្ត្រៃ (អង់ស៊ីម) ដើម្បីកាត់ខ្សែបូវែងៗ (ម្សៅ) ឱ្យទៅជាកង់ខ្លីៗ (ស្ករ)។
Syneresis (ការជ្រាបទឹកចេញពីជែល) ជាបាតុភូតនៃការបញ្ចេញ ឬជ្រាបទឹកចេញពីរចនាសម្ព័ន្ធជែលនៃម្សៅ នៅពេលដែលម៉ូលេគុលម្សៅរួញចូលគ្នា និងរៀបចំរចនាសម្ព័ន្ធឡើងវិញ (Retrogradation) ក្នុងកំឡុងពេលស្តុកទុកក្នុងទូរទឹកកក។ ដូចជាអេប៉ុងសើមដែលត្រូវគេច្របាច់ ឬរួញខ្លួនឯង ធ្វើឱ្យទឹកដែលនៅខាងក្នុងនោះហូរចេញមកក្រៅ។
Gelatinization (ការហើមជាជែល) ជាដំណើរការដែលគ្រាប់ម្សៅស្រូបយកទឹក រីកធំ និងបែកធ្លាយបញ្ចេញម៉ូលេគុលម្សៅទៅក្នុងទឹកនៅពេលដែលវាត្រូវបានកម្តៅក្នុងទឹក បង្កើតបានជាល្បាយខាប់អន្ធិលៗ (ជែល) ដែលជាជំហានដំបូងមុននឹងបង្កើតជាម្សៅធន់។ ដូចជាការស្ងោរគ្រាប់សាគូ ដែលគ្រាប់វារីកធំ រួចប្រែជាថ្លា និងខាប់ស្អិតជាប់គ្នាជាដុំៗ។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖