Original Title: Health Risk Assessment of Pesticide Residues in Vegetables Collected from Upper Northeast Thailand
Source: doi.org/10.14456/thaidoa-agres.2025.7
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ការវាយតម្លៃហានិភ័យសុខភាពពីសំណល់ថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិតនៅក្នុងបន្លែ ដែលប្រមូលបានពីភូមិភាគឦសានខាងលើនៃប្រទេសថៃ

ចំណងជើងដើម៖ Health Risk Assessment of Pesticide Residues in Vegetables Collected from Upper Northeast Thailand

អ្នកនិពន្ធ៖ Jarupong Prasopsuk (Office of Agricultural Research and Development Region 3), Watcharaporn Srisawangwong, Papatsorn Seelarak, Natchayathon Khattiyaphutthimet

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2025, Thai Agricultural Research Journal

វិស័យសិក្សា៖ Agriculture and Public Health

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ការសិក្សានេះដោះស្រាយបញ្ហាក្តីបារម្ភអំពីសុវត្ថិភាពចំណីអាហារទាក់ទងនឹងហានិភ័យសុខភាពពីសំណល់ថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិតនៅក្នុងបន្លែ (ខាត់ណា, ប៉េងប៉ោះ និងម្ទេស) ដែលដាំដុះនៅភូមិភាគឦសានខាងលើនៃប្រទេសថៃ។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ អ្នកស្រាវជ្រាវបានប្រមូលសំណាកបន្លែចំនួន ៨០ ដើម្បីវិភាគរកសំណល់ថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិតចំនួន ២២៨ ប្រភេទ និងធ្វើការវាយតម្លៃហានិភ័យដោយប្រើប្រាស់សន្ទស្សន៍គ្រោះថ្នាក់។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Maximum Residue Limit (MRL) Comparison
ការវាយតម្លៃផ្អែកលើកម្រិតសំណល់អតិបរមា (MRL)
ងាយស្រួលយល់ និងជាស្តង់ដារគោលសម្រាប់បញ្ជាក់ថាផលិតផលកសិកម្មអនុលោមតាមការអនុវត្តកសិកម្មល្អ (GAP)។ មិនបានឆ្លុះបញ្ចាំងពីហានិភ័យសុខភាពពិតប្រាកដរបស់អ្នកបរិភោគឡើយ ដោយសារវាមិនបានគិតបញ្ចូលពីបរិមាណនៃការបរិភោគប្រចាំថ្ងៃរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ។ ១៥% នៃសំណាកសរុប (១២ សំណាក) មានផ្ទុកសំណល់ថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិតលើសកម្រិត MRL ដែលចាត់ទុកថាមិនមានសុវត្ថិភាពតាមស្តង់ដារ។
Hazard Index (HI) Assessment
ការវាយតម្លៃផ្អែកលើសន្ទស្សន៍គ្រោះថ្នាក់ (Hazard Index - HI)
ផ្តល់រូបភាពច្បាស់លាស់ពីហានិភ័យសុខភាពជាក់ស្តែង ដោយគិតបញ្ចូលទាំងបរិមាណសារធាតុពុល អត្រានៃការបរិភោគប្រចាំថ្ងៃ និងទម្ងន់ខ្លួនរបស់អ្នកបរិភោគ។ ត្រូវការទិន្នន័យលម្អិតអំពីរបបអាហារ (EDI) និងកម្រិតសុវត្ថិភាពដែលអាចទទួលយកបានប្រចាំថ្ងៃ (ADI) ដែលមានភាពស្មុគស្មាញក្នុងការប្រមូល និងគណនា។ សន្ទស្សន៍គ្រោះថ្នាក់សរុប (HI) សម្រាប់ខាត់ណា (៥១.១៩%) ប៉េងប៉ោះ (២១.៣០%) និងម្ទេស (៦.៦៦%) គឺស្ថិតនៅក្រោមកម្រិត១០០% ដែលបង្ហាញថាសុវត្ថិភាពអាចទទួលយកបានសម្រាប់ការបរិភោគ។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការអនុវត្តការសិក្សានេះទាមទារឧបករណ៍វិភាគមន្ទីរពិសោធន៍កម្រិតខ្ពស់ និងការប្រើប្រាស់មូលដ្ឋានទិន្នន័យស្តង់ដារអន្តរជាតិ។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅខេត្តចំនួន ៨ ក្នុងភូមិភាគឦសាននៃប្រទេសថៃ ដោយផ្តោតលើបន្លែ ៣ ប្រភេទក្នុងរដូវកាលជាក់លាក់ (២០២១-២០២២)។ ទិន្នន័យអត្រានៃការបរិភោគ (EDI) និងទម្ងន់ខ្លួន គឺផ្អែកលើប្រជាជនថៃទាំងស្រុង ដូច្នេះវាប្រហែលជាមិនតំណាងឲ្យទម្លាប់នៃការហូបចុក ឬកម្រិតនៃការប្រើប្រាស់ថ្នាំកសិកម្មនៅប្រទេសកម្ពុជារយភាគរយនោះទេ។ ទោះជាយ៉ាងណា វាជាទិន្នន័យប្រៀបធៀបក្នុងតំបន់ដ៏ល្អមួយ ដោយសាររបបអាហារនិងលក្ខខណ្ឌអាកាសធាតុកម្ពុជា-ថៃមានភាពស្រដៀងគ្នា។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

វិធីសាស្ត្រវាយតម្លៃហានិភ័យ (Hazard Index) និងការធ្វើតេស្តសំណាកដោយ QuEChERS-LC-MS/MS នេះ មានសក្តានុពលខ្លាំងក្នុងការយកមកអនុវត្តនៅកម្ពុជា ដើម្បីពង្រឹងសុវត្ថិភាពចំណីអាហារ។

សរុបមក ការអនុវត្តវិធីសាស្ត្រនេះនឹងជួយឲ្យកម្ពុជាអាចកសាងប្រព័ន្ធតាមដានសុវត្ថិភាពចំណីអាហារដែលផ្អែកលើភស្តុតាងវិទ្យាសាស្ត្រ (Evidence-based) ស្របតាមស្តង់ដារអន្តរជាតិ។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. សិក្សាអំពីបច្ចេកទេសវិភាគសំណល់គីមីកសិកម្ម: និស្សិតត្រូវស្វែងយល់ពីគោលការណ៍ប្រតិបត្តិការរបស់ QuEChERS Extraction ដែលជាវិធីសាស្ត្រចម្រាញ់សំណាករហ័ស ព្រមទាំងការប្រើប្រាស់ម៉ាស៊ីន LC-MS/MS ដែលជាស្តង់ដារមាស (Gold Standard) ក្នុងការវិភាគសំណល់ថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិតចម្រុះ។
  2. ប្រមូល និងវិភាគទិន្នន័យរបបអាហារ: អនុវត្តការរៀបចំសំណុំទិន្នន័យប៉ាន់ស្មានការបរិភោគប្រចាំថ្ងៃ Estimated Dietary Intake (EDI) របស់ប្រជាជនកម្ពុជា និងស្វែងរកតម្លៃ Acceptable Daily Intake (ADI) ពីមូលដ្ឋានទិន្នន័យអន្តរជាតិដូចជា Codex Alimentarius DatabasePPDB សម្រាប់សារធាតុគីមីនីមួយៗ។
  3. អនុវត្តការគណនាហានិភ័យសុខភាព (Health Risk Assessment): អនុវត្តការគណនាហានិភ័យដោយប្រើរូបមន្ត Hazard Quotient (HQ) និង Hazard Index (HI) (HI = ∑HQ) ដោយផ្អែកលើទិន្នន័យគំរូដែលស្រាវជ្រាវបាន ដើម្បីកំណត់កម្រិតសុវត្ថិភាពសម្រាប់អ្នកបរិភោគ (ត្រូវប្រាកដថា HI < 100%)។
  4. រៀបចំផែនការចុះយកសំណាកតាមបែបវិទ្យាសាស្ត្រ: រៀបចំការចុះយកសំណាកដោយប្រើប្រាស់វិធីសាស្ត្រ Purposive Sampling នៅតាមកសិដ្ឋាន ឬទីផ្សារបន្លែ ដោយធានាបាននូវការវេចខ្ចប់ត្រឹមត្រូវ និងការរក្សាគុណភាពសំណាកក្នុងទូទឹកកកមុនពេលបញ្ជូនទៅកាន់មន្ទីរពិសោធន៍។
  5. ផ្សព្វផ្សាយការប្រើប្រាស់ភ្នាក់ងារជីវសាស្រ្តជំនួសគីមីពុល: វិភាគរកប្រភេទថ្នាំគីមីដែលមានកម្រិតពុលខ្ពស់ (ដូចជា Triazophos) ហើយរៀបចំផែនការណែនាំកសិករឱ្យងាកមកប្រើប្រាស់ភ្នាក់ងារជីវសាស្រ្តវិញ ឧទាហរណ៍ ការប្រើប្រាស់បាក់តេរី Bacillus subtilis សម្រាប់ការគ្រប់គ្រងជំងឺរុក្ខជាតិ ដើម្បីកាត់បន្ថយហានិភ័យសំណល់គីមី។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
QuEChERS (វិធីសាស្ត្រចម្រាញ់ QuEChERS) វាជាវិធីសាស្ត្រមួយសម្រាប់រៀបចំនិងចម្រាញ់សំណាកក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍ ដែលមានលក្ខណៈរហ័ស ងាយស្រួល ថោក មានប្រសិទ្ធភាព រឹងមាំ និងមានសុវត្ថិភាព (Quick, Easy, Cheap, Effective, Rugged, and Safe)។ វិធីនេះប្រើប្រាស់សារធាតុរំលាយនិងអំបិល ដើម្បីទាញយកសារធាតុគីមីកសិកម្មចម្រុះចេញពីកោសិការុក្ខជាតិសម្រាប់ការវិភាគបន្ត។ ដូចជាការប្រើម៉ាស៊ីនបោកគក់ដើម្បីបំបែកភាពកខ្វក់ចេញពីសម្លៀកបំពាក់យ៉ាងរហ័សនិងមានប្រសិទ្ធភាព ដោយប្រើប្រាស់សាប៊ូនិងទឹកយ៉ាងតិចតួចបំផុត។
liquid chromatography-tandem mass spectrometry (LC-MS/MS) (ម៉ាស៊ីនវិភាគទម្រង់ LC-MS/MS) ជាបច្ចេកវិទ្យាវិភាគគីមីកម្រិតខ្ពស់ ដែលរួមបញ្ចូលគ្នានូវសមត្ថភាពបំបែកសារធាតុរាវ (Liquid Chromatography) ជាមួយនឹងសមត្ថភាពវាស់ម៉ាសនៃម៉ូលេគុល (Mass Spectrometry)។ វាត្រូវបានប្រើដើម្បីកំណត់អត្តសញ្ញាណ និងវាស់បរិមាណដ៏តិចតួចបំផុតនៃសំណល់ថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិតនៅក្នុងចំណីអាហារបានយ៉ាងជាក់លាក់។ ដូចជាម៉ាស៊ីនស្កេនដ៏ឆ្លាតវៃមួយ ដែលមិនត្រឹមតែអាចញែកប្រភេទផ្លែឈើក្នុងកន្ត្រកប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងអាចប្រាប់ពីទម្ងន់ និងឈ្មោះរបស់ផ្លែឈើនីមួយៗបានយ៉ាងច្បាស់លាស់ ទោះបីវាមានទំហំប៉ុនគ្រាប់ខ្សាច់ក៏ដោយ។
maximum residue limit (MRL) (កម្រិតសំណល់អតិបរមា) ជាកម្រិតខ្ពស់បំផុតនៃសំណល់ថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិត ដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតស្របច្បាប់ឱ្យមាននៅក្នុង ឬលើចំណីអាហារ ដោយផ្អែកលើការអនុវត្តកសិកម្មល្អ (GAP)។ ប្រសិនបើសំណល់លើសពីកម្រិតនេះ ផលិតផលនោះត្រូវបានចាត់ទុកថាមិនគោរពតាមស្តង់ដារសុវត្ថិភាព។ ដូចជាគំនូសបន្ទាត់ក្រហមនៅលើកែវទឹក ដែលបញ្ជាក់ថាការចាក់ទឹកលើសពីបន្ទាត់នេះគឺខុសច្បាប់ និងមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយ។
hazard index (HI) (សន្ទស្សន៍គ្រោះថ្នាក់) ជារង្វាស់មួយប្រើប្រាស់ក្នុងការវាយតម្លៃហានិភ័យសុខភាព ដែលបានមកពីការបូកបញ្ចូលគ្នានូវរាល់កម្រិតគ្រោះថ្នាក់ (Hazard Quotients) នៃសារធាតុពុលនីមួយៗដែលរកឃើញ។ ប្រសិនបើ HI តិចជាង ១០០% នោះវាត្រូវបានចាត់ទុកថាមានសុវត្ថិភាពសម្រាប់ការបរិភោគ។ ដូចជារង្វាស់នៃកុងទ័រម៉ាស៊ីន ដែលប្រាប់ថាតើការបូកបញ្ចូលគ្នានៃសារធាតុពុលទាំងអស់ដែលយើងបរិភោគចូល កំពុងស្ថិតក្នុងតំបន់ពណ៌បៃតង (សុវត្ថិភាព) ឬតំបន់ពណ៌ក្រហម (គ្រោះថ្នាក់)។
acceptable daily intake (ADI) (កម្រិតដែលអាចទទួលយកបានប្រចាំថ្ងៃ) ជាការប៉ាន់ស្មាននៃបរិមាណសារធាតុគីមីជាក់លាក់មួយ (គិតជាមីលីក្រាមក្នុងមួយគីឡូក្រាមនៃទម្ងន់ខ្លួន) នៅក្នុងចំណីអាហារ ឬទឹកផឹក ដែលមនុស្សម្នាក់អាចទទួលទានជារៀងរាល់ថ្ងៃពេញមួយជីវិត ដោយមិនបង្កឱ្យមានហានិភ័យសុខភាពដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់។ ដូចជាកម្រិតនៃជាតិស្ករដែលគ្រូពេទ្យអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកញ៉ាំរាល់ថ្ងៃពេញមួយជីវិតដោយមិនបារម្ភពីការកើតជំងឺទឹកនោមផ្អែម។
estimated daily intake (EDI) (កម្រិតប៉ាន់ស្មានការបរិភោគប្រចាំថ្ងៃ) ជាការគណនាទិន្នន័យដើម្បីស្វែងរកបរិមាណពិតប្រាកដនៃសារធាតុពុល ដែលមនុស្សម្នាក់បានបរិភោគចូលទៅក្នុងរាងកាយជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដោយផ្អែកលើអត្រានៃការបរិភោគអាហារ និងកំហាប់នៃសារធាតុពុលដែលនៅសេសសល់ក្នុងអាហារនោះ។ ដូចជាការកត់ត្រា និងគណនាចំនួនកាឡូរីពិតប្រាកដដែលអ្នកបានញ៉ាំពីការហូបចុកអាហារផ្សេងៗជារៀងរាល់ថ្ងៃ។
purposive sampling (ការជ្រើសរើសសំណាកតាមគោលដៅ) ជាបច្ចេកទេសជ្រើសរើសសំណាកដែលមិនផ្អែកលើប្រូបាប៊ីលីតេ ដែលក្នុងនោះអ្នកស្រាវជ្រាវពឹងផ្អែកលើការវិនិច្ឆ័យរបស់ខ្លួនឯង ដើម្បីជ្រើសរើសទីតាំង ឬវត្ថុជាក់លាក់ណាមួយ (ឧទាហរណ៍ ការរើសយកតែភូមិដែលដាំបន្លែលក់ជាលក្ខណៈពាណិជ្ជកម្មធំៗ) មកសិក្សា។ ដូចជាការដែលអ្នកចង់ភ្លក់រសជាតិម្ហូបឆ្ងាញ់ អ្នកមិនដើរចូលគ្រប់ហាងទាំងអស់នោះទេ តែអ្នករើសចូលតែហាងណាដែលល្បីថាមានម្ហូបឆ្ងាញ់ដើម្បីធ្វើតេស្តប៉ុណ្ណោះ។
Bacillus subtilis (បាក់តេរី Bacillus subtilis) ជាប្រភេទអតិសុខុមប្រាណ ឬបាក់តេរីមានប្រយោជន៍ ដែលកសិករអាចប្រើប្រាស់ជាភ្នាក់ងារត្រួតពិនិត្យជីវសាស្រ្ត (Biocontrol) ដើម្បីទប់ស្កាត់ជំងឺរុក្ខជាតិ (ដូចជាជំងឺអង់ត្រាក់ណូស) ជាការជំនួសឱ្យការប្រើប្រាស់ថ្នាំសម្លាប់ផ្សិតគីមីដែលបន្សល់ទុកនូវជាតិពុល។ ដូចជាការចិញ្ចឹមកងទ័ពស្រមោចល្អនៅក្នុងសួនច្បារ ដើម្បីឱ្យពួកវាជួយកម្ចាត់សត្វល្អិតចង្រៃ ដោយមិនចាំបាច់បាញ់ថ្នាំពុលដែលអាចប៉ះពាល់ដល់សុខភាព។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖