Original Title: Productivity, biological efficiency and bromatological composition of Pleurotus sajor-caju growth on different substrates in Brazil
Source: doi.org/10.34044/j.anres.2019.53.2.02
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ផលិតភាព ប្រសិទ្ធភាពជីវសាស្ត្រ និងសមាសភាពប្រូម៉ាតូឡូស៊ីនៃការលូតលាស់ផ្សិត Pleurotus sajor-caju លើស្រទាប់បណ្ដុះផ្សេងគ្នានៅប្រទេសប្រេស៊ីល

ចំណងជើងដើម៖ Productivity, biological efficiency and bromatological composition of Pleurotus sajor-caju growth on different substrates in Brazil

អ្នកនិពន្ធ៖ Eduardo Bernardi (Universidade Federal de Pelotas), Lisiane Martins Volcão (Universidade Federal do Rio Grande), Luíze Garcia de Melo (Universidade Federal de Pelotas), José Soares do Nascimento (Universidade Federal da Paraíba)

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2019, Agriculture and Natural Resources

វិស័យសិក្សា៖ Agriculture

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ការសិក្សានេះដោះស្រាយបញ្ហានៃការចំណាយខ្ពស់ក្នុងការផលិតផ្សិតនៅប្រទេសប្រេស៊ីល ដោយស្វែងរកការប្រើប្រាស់កាកសំណល់កសិ-ឧស្សាហកម្មផ្សេងៗ ដើម្បីបង្កើនផលិតភាព និងប្រសិទ្ធភាពនៃការបណ្ដុះផ្សិត Pleurotus sajor-caju ប្រកបដោយនិរន្តរភាព។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ អ្នកស្រាវជ្រាវបានធ្វើការបណ្ដុះផ្សិតនៅលើស្រទាប់កាកសំណល់កសិកម្ម៣ប្រភេទ និងបានវាយតម្លៃទៅលើទិន្នផល និងសមាសភាពរូបវន្ត-គីមីរបស់វា។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Elephant grass substrate (100%)
ការបណ្ដុះលើស្រទាប់ស្មៅដំរី (១០០%)
ផ្តល់ទិន្នផលម៉ាសស្រស់ និងផលិតភាពខ្ពស់បំផុតក្នុងការបណ្ដុះ។ មិនតម្រូវឱ្យមានការបន្ថែមសារធាតុចិញ្ចឹម (Supplementation) នោះទេ។ ប្រសិទ្ធភាពជីវសាស្ត្រទាបជាងចំបើងស្រូវបន្តិច ហើយអាចទាមទារការគ្រប់គ្រងសំណើមឱ្យបានល្អ។ ទទួលបានម៉ាសស្រស់ខ្ពស់បំផុត (២៣២,៤០ ក្រាម) និងផលិតភាព ២៣,២៤% ក្នុងចំណោមស្រទាប់ទាំងអស់។
Rice straw substrate (100%)
ការបណ្ដុះលើស្រទាប់ចំបើងស្រូវ (១០០%)
ផ្តល់នូវប្រសិទ្ធភាពជីវសាស្ត្រខ្ពស់បំផុត និងបង្កើតបានជាផ្សិតដែលមានពណ៌ត្នោតចាស់ ដែលជាទីពេញចិត្តរបស់អ្នកបរិភោគ និងមានតម្លៃសេដ្ឋកិច្ច។ ទិន្នផលម៉ាសស្រស់ទាបជាងស្មៅដំរីបន្តិច ហើយមានបរិមាណកាបូអ៊ីដ្រាតទាបជាងការលាយជាមួយប្រភេទស្រទាប់ផ្សេងទៀត។ សម្រេចបានប្រសិទ្ធភាពជីវសាស្ត្រខ្ពស់ជាងគេបំផុត (១០៦,៦០%) សម្រាប់ការលូតលាស់របស់ផ្សិត។
Sugarcane bagasse substrate (100%)
ការបណ្ដុះលើស្រទាប់កាកអំពៅ (១០០%)
ជួយបង្កើនកម្រិតប្រូតេអ៊ីនឆៅ (Crude protein) និងសារធាតុរ៉ែ (Ash) នៅក្នុងផ្សិតបានខ្ពស់ជាងគេបំផុត។ ងាយរងការចម្លងរោគពីផ្សិតចង្រៃ (ឧ. Trichoderma sp.) ដោយសារមានផ្ទុកជាតិស្ករខ្ពស់ ធ្វើឱ្យទិន្នផលធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំងក្នុងវគ្គបន្តបន្ទាប់។ ផ្តល់កម្រិតប្រូតេអ៊ីនឆៅខ្ពស់បំផុត (៤២,១៣%) ប៉ុន្តែមានទិន្នផលម៉ាសស្រស់ទាបបំផុត (៣១,៦០ ក្រាម)។
Mixed substrates (Elephant grass + Rice straw)
ការបណ្ដុះលើស្រទាប់លាយ (ស្មៅដំរី និងចំបើងស្រូវ)
ផ្តល់នូវតុល្យភាពល្អរវាងសារធាតុចិញ្ចឹម និងបង្កើនកម្រិតកាបូអ៊ីដ្រាតនៅក្នុងផ្សិតបានយ៉ាងច្រើន។ ទាមទារការចំណាយពេល និងកម្លាំងពលកម្មបន្ថែមក្នុងការកិនលាយ និងរៀបចំសមាមាត្ររូបមន្តឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។ ផ្តល់បរិមាណកាបូអ៊ីដ្រាតនៅក្នុងផ្សិតខ្ពស់បំផុតរហូតដល់ ៥៨,៦៦%។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការសិក្សានេះប្រើប្រាស់កាកសំណល់កសិកម្មដែលមានតម្លៃថោក និងងាយស្រួលរក ប៉ុន្តែទាមទារឧបករណ៍ប្រើប្រាស់ក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍មួយចំនួនសម្រាប់ការសម្លាប់មេរោគ និងការគ្រប់គ្រងបរិយាកាសឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍នាភាគខាងត្បូងនៃប្រទេសប្រេស៊ីល (Rio Grande do Sul) ដែលពឹងផ្អែកលើប្រភេទកាកសំណល់កសិកម្មក្នុងតំបន់នោះ និងលក្ខខណ្ឌអាកាសធាតុជាក់លាក់។ សម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជា ទោះបីជាយើងមានកាកសំណល់ស្រដៀងគ្នាក៏ដោយ ក៏អាកាសធាតុក្តៅសើម និងប្រភេទមេរោគក្នុងបរិយាកាសអាចធ្វើឱ្យលទ្ធផលនៃការបណ្ដុះផ្សិតមានការប្រែប្រួល ដែលទាមទារឱ្យមានការសាកល្បងកែតម្រូវបន្ថែមនៅក្នុងលក្ខខណ្ឌជាក់ស្តែង។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

វិធីសាស្ត្រនៃការប្រើប្រាស់កាកសំណល់កសិកម្មដើម្បីបណ្ដុះផ្សិត Pleurotus sajor-caju គឺមានភាពស័ក្តិសម និងមានសក្តានុពលខ្ពស់ខ្លាំងណាស់ក្នុងការកែច្នៃកាកសំណល់នៅប្រទេសកម្ពុជា។

ការអនុវត្តបច្ចេកទេសបណ្ដុះផ្សិតតាមបែបវិទ្យាសាស្ត្រនេះ មិនត្រឹមតែជួយកាត់បន្ថយការដុតកាកសំណល់កសិកម្មដែលប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថានប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជួយលើកកម្ពស់សន្តិសុខស្បៀង និងពង្រឹងសេដ្ឋកិច្ចគ្រួសារនៅកម្ពុជាប្រកបដោយនិរន្តរភាពផងដែរ។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. សិក្សាពីមូលដ្ឋានគ្រឹះ និងរៀបចំមន្ទីរពិសោធន៍ខ្នាតតូច: ចាប់ផ្តើមស្វែងយល់ពីវដ្តជីវិតរបស់ផ្សិត Pleurotus sajor-caju។ រៀបចំឧបករណ៍មូលដ្ឋានដូចជា Autoclave (ឬឆ្នាំងសំពាធ) និង Laminar Flow Hood សម្រាប់ការបណ្តុះមេផ្សិត (Spawn) ក្នុងលក្ខខណ្ឌអនាម័យ ដើម្បីចៀសវាងការចម្លងរោគ។
  2. ប្រមូល និងកែច្នៃកាកសំណល់កសិកម្មក្នុងស្រុក: ប្រមូលចំបើងស្រូវ ស្មៅដំរី ឬកាកអំពៅពីសហគមន៍កសិកម្មរបស់អ្នក។ ប្រើប្រាស់ Wood Chipper ឬម៉ាស៊ីនកិនដើម្បីកាត់កាកសំណល់ទាំងនេះឱ្យមានទំហំតូចល្មម និងហាលឱ្យស្ងួតមុនពេលយកទៅត្រាំទឹក (Pre-moisturize) រយៈពេល ២៤ម៉ោង។
  3. អនុវត្តការសម្លាប់មេរោគដោយប្រើកម្តៅ (Pasteurization): ច្រកស្រទាប់បណ្ដុះទៅក្នុងថង់ផ្លាស្ទិក High-density Polypropylene Bags រួចយកទៅចំហុយនៅសីតុណ្ហភាព ១០០ºC រយៈពេល ៣០នាទី ទៅ ១ម៉ោង ដើម្បីសម្លាប់មេរោគ និងផ្សិតចង្រៃ (ឧទាហរណ៍ Trichoderma sp.)។
  4. ដំឡើងបន្ទប់បណ្ដុះ និងប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងអាកាសធាតុ: រៀបចំបន្ទប់បណ្ដុះផ្សិតដោយបំពាក់នូវ Digital Hygrometer និង Thermometer ដើម្បីតាមដានសីតុណ្ហភាព (២៣-២៨ºC) និងសំណើម (៧៥-៩០%)។ អាចប្រើប្រព័ន្ធ Fogger ស្វ័យប្រវត្តិដើម្បីរក្សាសំណើមក្នុងដំណាក់កាលចេញផ្លែ។
  5. ពិសោធន៍ជាមួយរូបមន្តលាយ និងវិភាគទិន្នផល: សាកល្បងបណ្ដុះផ្សិតលើស្រទាប់ចំបើងសុទ្ធ ឬលាយចំបើងជាមួយកាកអំពៅ។ កត់ត្រាទម្ងន់ស្រស់របស់ផ្សិតដោយប្រើ Precision Digital Scale ដើម្បីគណនាប្រសិទ្ធភាពជីវសាស្ត្រ (Biological Efficiency) ប្រៀបធៀបនឹងទម្ងន់ស្រទាប់ស្ងួតដើម ដើម្បីស្វែងរករូបមន្តដែលល្អបំផុតសម្រាប់តំបន់របស់អ្នក។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Biological efficiency (ប្រសិទ្ធភាពជីវសាស្ត្រ) គឺជារង្វាស់ដែលគេប្រើដើម្បីវាយតម្លៃថាតើផ្សិតអាចបំប្លែងសារធាតុចិញ្ចឹមពីស្រទាប់បណ្ដុះឱ្យទៅជាទិន្នផលផ្សិតស្រស់បានល្អកម្រិតណា ដោយគិតជាភាគរយធៀបនឹងទម្ងន់ស្ងួតរបស់ស្រទាប់បណ្ដុះ។ ដូចជាការគណនាថាតើដើមឈើមួយផ្តល់ផ្លែប៉ុន្មានគីឡូ ធៀបនឹងបរិមាណជីដែលវាបានស្រូបយក។
Bromatological composition (សមាសភាពប្រូម៉ាតូឡូស៊ី) ការវិភាគបែបវិទ្យាសាស្ត្រទៅលើសមាសភាពរូបវន្តនិងគីមីរបស់ចំណីអាហារ ដើម្បីកំណត់បរិមាណប្រូតេអ៊ីន កាបូអ៊ីដ្រាត ជាតិសរសៃ ខ្លាញ់ និងសារធាតុរ៉ែផ្សេងៗដែលមាននៅក្នុងនោះ។ ដូចជាការអានតារាងព័ត៌មានអាហារូបត្ថម្ភនៅខាងក្រោយកញ្ចប់នំ ដើម្បីដឹងថាមានប្រូតេអ៊ីន ឬស្ករកម្រិតណា។
Pasteurization (ការសម្លាប់មេរោគដោយកម្ដៅ) ដំណើរការនៃការប្រើប្រាស់កម្ដៅ (ឧ. ១០០អង្សាសេ) ក្នុងរយៈពេលកំណត់មួយ ដើម្បីសម្លាប់មេរោគ ផ្សិតចង្រៃ ឬបាក់តេរីដែលប្រជែងដណ្តើមសារធាតុចិញ្ចឹមនៅក្នុងស្រទាប់បណ្ដុះ ដោយមិនធ្វើឱ្យបាត់បង់គុណភាពស្រទាប់នោះឡើយ។ ដូចជាការដាំទឹកឱ្យពុះដើម្បីសម្លាប់មេរោគអាក្រក់មុននឹងផឹក ដើម្បីកុំឱ្យឈឺពោះ។
Spawn (មេផ្សិត) គឺជាគ្រាប់ធញ្ញជាតិ (ដូចជាគ្រាប់ស្រូវ) ដែលមានផ្ទុកសរសៃផ្សិត (Mycelium) ដុះរុំព័ទ្ធពេញ ដែលគេប្រើជាពូជសម្រាប់យកទៅបណ្ដុះបន្តនៅលើស្រទាប់កាកសំណល់កសិកម្ម។ ដូចជាការយកកូនរុក្ខជាតិដែលមានប្ញសរឹងមាំទៅដាំបន្តក្នុងចម្ការ ដើម្បីឱ្យវាលូតលាស់ផ្តល់ផល។
Substrate (ស្រទាប់បណ្ដុះ) វត្ថុធាតុដើម ឬកាកសំណល់សរីរាង្គ (ដូចជាចំបើង ស្មៅ ឬកាកអំពៅ) ដែលផ្តល់ជាជម្រក និងប្រភពអាហារសម្រាប់ឱ្យសរសៃផ្សិតអាចតោងលូតលាស់ និងស្រូបយកសារធាតុចិញ្ចឹមបាន។ ដូចជាដីមានជីជាតិដែលគេរៀបចំសម្រាប់ដាំបន្លែអ៊ីចឹងដែរ ប៉ុន្តែសម្រាប់ផ្សិតគេប្រើកាកសំណល់រុក្ខជាតិ។
Carbon/nitrogen ratio (សមាមាត្រកាបូននិងអាសូត) គឺជាការប្រៀបធៀបបរិមាណជាតិកាបូន (ផ្តល់ថាមពល) និងអាសូត (ផ្តល់ប្រូតេអ៊ីន) នៅក្នុងស្រទាប់បណ្ដុះ ដែលមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងក្នុងការកំណត់ការលូតលាស់ និងទិន្នផលរបស់ផ្សិត។ ដូចជាការថ្លឹងថ្លែងឱ្យមានតុល្យភាពរវាងការហូបបាយ (កាបូន) និងសាច់ (អាសូត) ដើម្បីឱ្យរាងកាយកុមារលូតលាស់បានល្អ។
Mycelium (សរសៃផ្សិត) ជាផ្នែកលូតលាស់របស់ផ្សិត ដែលមានទម្រង់ជាសរសៃសៗតូចៗឆ្មារៗ រាលដាលចាក់ស្រេះពេញស្រទាប់បណ្ដុះ ដើម្បីបញ្ចេញអង់ស៊ីមរំលាយ និងស្រូបយកអាហារ។ ដូចជាប្រព័ន្ធប្ញសរបស់រុក្ខជាតិដែលចាក់ស្រេះក្នុងដីដើម្បីស្រូបយកទឹក និងជីជាតិ។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖