ការរំពឹងទុករបស់អ្នកទោសស្ត្រីចំពោះគម្រោងបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈសម្រាប់ការប្រកបរបរចិញ្ចឹមជីវិតក្រោយពេលដោះលែងនៅពន្ធនាគារស្ត្រីខេត្តជលបុរី

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះមានភាពលម្អៀងខាងទិន្នន័យ ដោយសារការប្រមូលទិន្នន័យធ្វើឡើងផ្តាច់មុខតែនៅក្នុងពន្ធនាគារស្ត្រីខេត្តជលបុរី (ប្រទេសថៃ) ជាមួយនឹងទំហំគំរូត្រឹមតែ ១២០ នាក់។ លទ្ធផលនេះឆ្លុះបញ្ចាំងតែពីបរិបទសេដ្ឋកិច្ច-សង្គម និងទីផ្សារការងាររបស់ប្រទេសថៃប៉ុណ្ណោះ ដែលប្រហែលជាមិនអាចឆ្លើយតបទាំងស្រុងទៅនឹងតម្រូវការទីផ្សារការងារនៅប្រទេសកម្ពុជានោះទេ។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

ទោះបីជាបរិបទសេដ្ឋកិច្ចខុសគ្នាបន្តិចបន្តួច ក៏វិធីសាស្ត្រវាយតម្លៃនិងគំរូនៃកម្មវិធីបណ្តុះបណ្តាលនេះ មានអត្ថប្រយោជន៍យ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់ការស្តារនីតិសម្បទាអ្នកទោសនៅកម្ពុជា។

• អគ្គនាយកដ្ឋានពន្ធនាគារ (GDI) នៃក្រសួងមហាផ្ទៃ: អាចយកគំរូនៃការរៀបចំការវាយតម្លៃតម្រូវការនេះ ដើម្បីស្ទង់មតិអ្នកទោសនៅកម្ពុជាមុននឹងបង្កើតកម្មវិធីបណ្តុះបណ្តាលថ្មីៗ ដើម្បីធានាថាវាស្របនឹងការចង់បានរបស់អ្នកទោស។
• មណ្ឌលអប់រំកែប្រែទី២ (ម២ - ពន្ធនាគារព្រៃស): ដោយសារ ម២ ជាពន្ធនាគារស្ត្រីធំជាងគេនៅកម្ពុជា ការបញ្ចូលកម្មវិធីបណ្តុះបណ្តាលជំនាញកាត់ដេរ ធ្វើម្ហូប និងអ៊ុតសក់ នឹងជួយសម្រួលដល់ការធ្វើសមាហរណកម្មស្ត្រីចូលសង្គមវិញបានយ៉ាងល្អ។
• អង្គការក្រៅរដ្ឋាភិបាល (NGOs) ផ្នែកសិទ្ធិមនុស្ស និងស្ត្រី: អង្គការដូចជា LICADHO ឬ CWCC អាចប្រើប្រាស់ក្របខណ្ឌនៃការសិក្សានេះ ដើម្បីរៀបចំគម្រោងផ្តល់ជំនួយ និងការអប់រំវិជ្ជាជីវៈដល់អ្នកទោសស្ត្រី ដើម្បីការពារកុំឱ្យពួកគេប្រព្រឹត្តបទល្មើសឡើងវិញ។

ការផ្តល់ជំនាញវិជ្ជាជីវៈដែលស្របនឹងការរំពឹងទុករបស់អ្នកទោស គឺជាយុទ្ធសាស្ត្រដ៏មុតស្រួចមួយក្នុងការកាត់បន្ថយអត្រានៃការវិលត្រឡប់ចូលពន្ធនាគារវិញ (Recidivism) និងជួយដល់សន្តិសុខសង្គមជារួមនៅកម្ពុជា។