បញ្ហា (The Problem)៖ ការសិក្សានេះដោះស្រាយបញ្ហានៃការជ្រើសរើសវិធីសាស្ត្របង្រៀនដ៏មានប្រសិទ្ធភាព ដើម្បីពង្រឹងសមត្ថភាពអានយល់អត្ថន័យរបស់សិស្សនៅកម្រិតបឋមសិក្សា ដោយធ្វើការប្រៀបធៀបរវាងវិធីសាស្ត្រអភិវឌ្ឍន៍ភាសា និងវិធីសាស្ត្រវាក្យសព្ទ។
វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះបានប្រើប្រាស់ការរចនាបែបពាក់កណ្តាលពិសោធន៍ (Quasi-experimental design) ដោយធ្វើតេស្តមុននិងក្រោយ (Pre-test and Post-test) លើសិស្សចំនួន ៦០ នាក់នៅសាលាបឋមសិក្សាក្នុងរដ្ឋ Kaduna ប្រទេសនីហ្សេរីយ៉ា។
លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖
| វិធីសាស្ត្រ (Method) | គុណសម្បត្តិ (Pros) | គុណវិបត្តិ (Cons) | លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result) |
|---|---|---|---|
| Language Development Method (Instructional Conversation) វិធីសាស្ត្រអភិវឌ្ឍន៍ភាសា (ការសន្ទនាអប់រំ) |
លើកកម្ពស់ភាពស្ទាត់ជំនាញខាងភាសារបស់សិស្ស ព្រមទាំងលើកទឹកចិត្តឱ្យមានការសន្ទនា ការគិតស៊ីជម្រៅ និងការចូលរួមយ៉ាងសកម្មនៅក្នុងក្រុមតូច។ | ទាមទារឱ្យគ្រូបង្រៀនមានជំនាញខ្ពស់ក្នុងការសម្របសម្រួលការសន្ទនា និងគ្រប់គ្រងថ្នាក់រៀនជាក្រុមតូចៗ ដើម្បីធានាថាសិស្សគ្រប់រូបបានចូលរួម។ | ទទួលបានពិន្ទុកើនឡើងជាមធ្យមខ្ពស់ជាងបន្តិចក្នុងការធ្វើតេស្តទាំង៣ (ឧទាហរណ៍៖ ១៨.៣៣ សម្រាប់ការធ្វើតេស្តរៀបរាប់រឿងឡើងវិញ)។ |
| Vocabulary Method (Traditional) វិធីសាស្ត្រវាក្យសព្ទ (បែបប្រពៃណី) |
ជួយបង្កើនចំណេះដឹងរបស់សិស្សលើពាក្យគន្លឹះ និងអត្ថន័យរបស់វា ដែលជាមូលដ្ឋានគ្រឹះដ៏សំខាន់សម្រាប់ការចាប់ផ្តើមអាន។ | អាចធ្វើឱ្យសិស្សផ្តោតខ្លាំងលើការបញ្ចេញសំឡេងពាក្យ ឬអានទន្ទេញ (barking at print) ជាជាងការយល់ន័យជារួមនៃអត្ថបទ។ | ទទួលបានពិន្ទុកើនឡើងទាបជាងបន្តិច (ឧទាហរណ៍៖ ១១.៦៧ សម្រាប់ការធ្វើតេស្តរៀបរាប់រឿងឡើងវិញ) តែនៅតែមានប្រសិទ្ធភាពជារួម។ |
ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ឯកសារនេះមិនបានបញ្ជាក់ពីការចំណាយហិរញ្ញវត្ថុធំដុំនោះទេ ប៉ុន្តែទាមទារការវិនិយោគពេលវេលាយ៉ាងច្រើនលើការបណ្តុះបណ្តាលគ្រូ និងការរៀបចំសម្ភារៈឧបទេសមូលដ្ឋាន។
ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្នុងសាលាបឋមសិក្សាចំនួនពីរនៅក្នុងរដ្ឋ Kaduna ប្រទេសនីហ្សេរីយ៉ា ដោយមានការចូលរួមពីសិស្សថ្នាក់ទី៥ ចំនួន ៦០ នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ទំហំសំណាកតូច និងបរិបទភូមិសាស្ត្រនយោបាយជាក់លាក់នេះ មានន័យថាលទ្ធផលអាចនឹងមិនឆ្លុះបញ្ចាំងទាំងស្រុងពីស្ថានភាពនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាឡើយ ជាពិសេសទាក់ទងនឹងកម្រិតមូលដ្ឋានភាសា និងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធសាលារៀន។
ទោះបីជាបរិបទខុសគ្នាក៏ដោយ ការអនុវត្តវិធីសាស្ត្រអំណានទាំងពីរនេះមានភាពពាក់ព័ន្ធ និងមានប្រយោជន៍ខ្លាំងណាស់សម្រាប់ការអភិវឌ្ឍវិស័យអប់រំបឋមសិក្សានៅកម្ពុជា។
ការបង្រៀនដោយច្របាច់បញ្ចូលការរៀនវាក្យសព្ទជាមួយនឹងការជជែកវែកញែកស៊ីជម្រៅ នឹងជួយដោះស្រាយបញ្ហាសិស្សចេះអានតែមិនយល់ន័យ ដែលជាបញ្ហាប្រឈមដ៏ធំមួយនៅក្នុងប្រព័ន្ធអប់រំកម្ពុជាបច្ចុប្បន្ន។
ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖
| ពាក្យបច្ចេកទេស | ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) | និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition) |
|---|---|---|
| Language development method (វិធីសាស្ត្រអភិវឌ្ឍន៍ភាសា) | គឺជាវិធីសាស្ត្របង្រៀនដែលគ្រូនិងសិស្សមួយក្រុមតូចធ្វើការជជែកពិភាក្សាគ្នា (ការសន្ទនាអប់រំ) ដោយមានគោលដៅច្បាស់លាស់ ដើម្បីជួយសិស្សឱ្យចេះប្រើប្រាស់ភាសា បង្កើតទំនុកចិត្ត និងយល់អត្ថន័យស៊ីជម្រៅពីមេរៀនជាជាងការទន្ទេញចាំមាត់។ | ដូចជាការអង្គុយជុំគ្នាផឹកតែនិងជជែកវែកញែករឿងកុនដែលទើបមើលចប់ ដើម្បីឱ្យយល់សាច់រឿងកាន់តែច្បាស់ ជំនួសឱ្យការដែលអ្នកណាម្នាក់ប្រាប់សាច់រឿងត្រង់ៗ។ |
| Cloze test (តេស្តបំពេញចន្លោះ) | គឺជាទម្រង់នៃការធ្វើតេស្តអំណានដែលពាក្យមួយចំនួននៅក្នុងអត្ថបទត្រូវបានលុបចេញជាប្រចាំ (ឧទាហរណ៍៖ លុបពាក្យទី៧រហូត) ហើយតម្រូវឱ្យសិស្សទាយនិងសរសេរពាក្យដែលបាត់នោះបញ្ចូលវិញដោយផ្អែកលើបរិបទជុំវិញ។ | ដូចជាការស្តាប់បទចម្រៀងដែលដាច់សំឡេងមួយភ្លែតៗ ហើយយើងត្រូវទាយថាពាក្យបន្ទាប់គឺជាអ្វីដោយស្តាប់សាច់ភ្លេងនិងយល់ពីអត្ថន័យនៃឃ្លាមុនៗ។ |
| Retelling test (តេស្តរៀបរាប់រឿងឡើងវិញ) | គឺជាវិធីសាស្ត្រវាយតម្លៃមួយដែលតម្រូវឱ្យសិស្សអានអត្ថបទ ឬសាច់រឿងណាមួយ រួចត្រូវនិយាយរៀបរាប់សាច់រឿងនោះឡើងវិញតាមការចងចាំនិងការយល់ដឹងរបស់ខ្លួនឯង ដើម្បីវាស់ស្ទង់ថាពួកគេយល់សាច់រឿងនិងអាចរៀបចំគំនិតបានកម្រិតណា។ | ដូចជាពេលដែលយើងស្តាប់មិត្តភក្តិប្រាប់រឿងកំប្លែង រួចយើងយកទៅនិយាយប្រាប់អ្នកផ្សេងទៀតតាមរបៀបរបស់យើង តែនៅរក្សាអត្ថន័យនិងសាច់រឿងដើមដដែល។ |
| Word recognition test (តេស្តសម្គាល់ពាក្យ) | គឺជាការធ្វើតេស្តអំណានដែលគ្រូសរសេរពាក្យគន្លឹះសំខាន់ៗនៅលើបណ្ណ (Flashcards) ឬក្ដារខៀន ហើយតម្រូវឱ្យសិស្សអាននិងសម្គាល់ពាក្យទាំងនោះឱ្យបានត្រឹមត្រូវ ដើម្បីវាស់ស្ទង់សមត្ថភាពចំណាំពាក្យ។ | ដូចជាការបង្ហាញរូបថតមិត្តភក្តិម្តងមួយសន្លឹកៗ ហើយតម្រូវឱ្យយើងប្រាប់ឈ្មោះពួកគេម្នាក់ៗឱ្យបានលឿននិងត្រឹមត្រូវ។ |
| Null hypothesis (សម្មតិកម្មសូន្យ) | គឺជាសម្មតិកម្មនៅក្នុងការវិភាគស្ថិតិដែលសន្មតថា មិនមានភាពខុសគ្នា ឬមិនមានឥទ្ធិពលអ្វីឡើយរវាងអថេរពីរ (ឧ. ការបង្រៀនវិធីទី១ និងទី២ ផ្តល់លទ្ធផលដូចគ្នា) ហើយគោលបំណងនៃការស្រាវជ្រាវគឺដើម្បីប្រមូលទិន្នន័យមកច្រានចោលវា។ | ដូចជាការចោទប្រកាន់នៅតុលាការដែលសន្មតថាជនសង្ស័យ "មិនមានកំហុស" ជាមុនសិន រហូតទាល់តែមានភស្តុតាងរឹងមាំមកបញ្ជាក់ថាគាត់ពិតជាមានកំហុសមែន។ |
| T-test (តេស្ត T) | គឺជាឧបករណ៍គណនាផ្នែកស្ថិតិដែលគេប្រើដើម្បីប្រៀបធៀបមធ្យមភាគនៃក្រុមពីរផ្សេងគ្នា (ឧទាហរណ៍ ពិន្ទុតេស្តរបស់ក្រុម២) ដើម្បីចង់ដឹងថាភាពខុសគ្នានៃពិន្ទុរបស់ពួកគេគឺកើតឡើងដោយចៃដន្យ ឬពិតជាមានភាពខុសគ្នាជាលក្ខណៈប្រព័ន្ធមែន។ | ដូចជាការថ្លឹងទម្ងន់ផ្លែប៉ោមពីរថង់ផ្សេងគ្នាដោយប្រើជញ្ជីងដែលមានភាពសុក្រឹតខ្ពស់ ដើម្បីបញ្ជាក់ថាថង់មួយពិតជាធ្ងន់ជាងថង់មួយទៀតមែន មិនមែនគ្រាន់តែមើលដោយភ្នែកនោះទេ។ |
| Bottom-up approach (វិធីសាស្ត្រពីក្រោមឡើងលើ) | នៅក្នុងការបង្រៀនអំណាន នេះគឺជាវិធីសាស្ត្រដែលផ្តើមចេញពីការស្គាល់ធាតុផ្សំតូចៗជាមុន ដូចជាការសម្គាល់តួអក្សរ ការប្រកប និងការរៀនវាក្យសព្ទ មុននឹងបន្តផ្សំវាបញ្ចូលគ្នាដើម្បីឈានទៅដល់ការយល់ន័យជារួមនៃប្រយោគ ឬអត្ថបទទាំងមូល។ | ដូចជាការសាងសង់ផ្ទះ ដោយចាប់ផ្តើមពីរៀបឥដ្ឋម្តងមួយដុំៗ រហូតចេញជាជញ្ជាំងនិងលេចចេញជារូបរាងផ្ទះទាំងមូលយ៉ាងរឹងមាំ។ |
អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖
ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖
