បញ្ហា (The Problem)៖ ការសិក្សានេះមានគោលបំណងប្រៀបធៀបប្រសិទ្ធភាពនៃការបំបែកម្សៅ (Starch) ចំនួន ៤ ប្រភេទ (អង្ករ អង្ករដំណើប ពោត និងដំឡូងមី) ដោយប្រើប្រាស់អាស៊ីតក្លរីឌ្រិក ដើម្បីវាយតម្លៃទិន្នផលមេគុណស្ករ និងសមាសធាតុស្ករម៉ូលេគុលតូចៗ។
វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះត្រូវបានអនុវត្តដោយប្រើប្រាស់ប្រតិកម្មអ៊ីដ្រូលីស៊ីសដោយអាស៊ីត (Acid Hydrolysis) ក្រោមលក្ខខណ្ឌសីតុណ្ហភាព និងកំហាប់អាស៊ីតដែលបានកំណត់ច្បាស់លាស់។
លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖
| វិធីសាស្ត្រ (Method) | គុណសម្បត្តិ (Pros) | គុណវិបត្តិ (Cons) | លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result) |
|---|---|---|---|
| Acid Hydrolysis of Corn Starch (0.2-0.5% HCl) ការបំបែកម្សៅពោតដោយប្រើអាស៊ីត (HCl កំហាប់ ០,២-០,៥%) |
ទាមទារកំហាប់អាស៊ីតទាប តែផ្តល់ទិន្នផលម្សៅរាវអតិបរមាខ្ពស់រហូតដល់ ៩៨%។ ផ្តល់នូវកម្រិតសមមូល Dextrose (DE) និងសមាសធាតុស្ករម៉ូលេគុលតូចខ្ពស់ ដែលបង្កើតបានភាពផ្អែមខ្លាំង។ | ម្សៅពោតអាចមានតម្លៃថ្លៃជាង ឬត្រូវប្រកួតប្រជែងជាមួយនឹងតម្រូវការអាហារមូលដ្ឋាន បើប្រៀបធៀបជាមួយដំឡូងមី។ | ទទួលបានម្សៅរាវអតិបរមា ៩៨% និងមានកម្រិតភាពផ្អែមខ្ពស់បំផុតក្នុងចំណោមម្សៅទាំង ៤ ប្រភេទ។ |
| Acid Hydrolysis of Cassava Starch (0.2-0.5% HCl) ការបំបែកម្សៅដំឡូងមីដោយប្រើអាស៊ីត (HCl កំហាប់ ០,២-០,៥%) |
ប្រើប្រាស់កំហាប់អាស៊ីតទាបដូចម្សៅពោត និងផ្តល់ទិន្នផលម្សៅរាវអតិបរមាខ្ពស់ (៩៨%)។ ដំឡូងមីជាវត្ថុធាតុដើមដែលមានតម្លៃថោកនិងសំបូរបែប។ | អត្រានៃការបំបែកនិងតម្លៃកម្រិតសមមូល Dextrose (DE) ទទួលបានទាបជាងម្សៅពោតបន្តិច នៅក្រោមលក្ខខណ្ឌប្រតិកម្មដូចគ្នា។ | ទទួលបានម្សៅរាវអតិបរមា ៩៨% ជាមួយនឹងតម្លៃ DE ក្នុងកម្រិតមធ្យម។ |
| Acid Hydrolysis of Waxy Rice Starch (0.7-1.0% HCl) ការបំបែកម្សៅអង្ករដំណើបដោយប្រើអាស៊ីត (HCl កំហាប់ ០,៧-១,០%) |
ងាយស្រួលបំបែកជាងម្សៅអង្ករធម្មតា ដោយសាររចនាសម្ព័ន្ធ Amylopectin ច្រើន ដែលផ្តល់នូវតម្លៃ DE និងភាពផ្អែមខ្ពស់ជាងនៅក្រោមលក្ខខណ្ឌដូចគ្នា។ | ត្រូវការកំហាប់អាស៊ីតខ្ពស់ជាងម្សៅពោតនិងដំឡូងមី (០,៧ ទៅ ១,០%) ហើយទិន្នផលម្សៅរាវអតិបរមាទទួលបានត្រឹមតែ ៩១% ប៉ុណ្ណោះ។ | ទទួលបានម្សៅរាវអតិបរមា ៩១% ប៉ុន្តែមានបរិមាណសារធាតុស្ករម៉ូលេគុលតូចខ្ពស់ ផ្តល់ភាពផ្អែមបានល្អ។ |
ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការសិក្សានេះទាមទារនូវបរិក្ខារមន្ទីរពិសោធន៍ស្តង់ដារសម្រាប់ការធ្វើប្រតិកម្មគីមីដោយកម្តៅ និងម៉ាស៊ីនវិភាគកម្រិតខ្ពស់សម្រាប់ស្វែងរកសមាសធាតុស្ករម៉ូលេគុលតូចយ៉ាងជាក់លាក់។
ការសិក្សានេះត្រូវបានអនុវត្តនៅក្នុងប្រទេសថៃ (សាកលវិទ្យាល័យកសិសាស្ត្រ - Kasetsart University) ដោយប្រើប្រាស់ប្រភេទម្សៅកសិផលក្នុងស្រុក។ ទោះបីជាប្រភេទពូជដំណាំអាចមានភាពខុសគ្នាបន្តិចបន្តួចពីប្រទេសកម្ពុជាក៏ដោយ ប៉ុន្តែលក្ខណៈរូប និងគីមីនៃម្សៅទាំងនេះគឺស្រដៀងគ្នាខ្លាំង ដែលធ្វើឱ្យលទ្ធផលនៃការស្រាវជ្រាវនេះមានភាពសុក្រឹតខ្ពស់ និងអាចយកមកអនុវត្តដោយផ្ទាល់ក្នុងបរិបទផលិតកម្មនៅកម្ពុជាបាន។
វិធីសាស្ត្រនៃការបំបែកម្សៅដោយប្រើអាស៊ីតនេះ មានសក្តានុពលយ៉ាងធំធេងសម្រាប់ឧស្សាហកម្មកែច្នៃចំណីអាហារនៅកម្ពុជា ពិសេសក្នុងការបង្កើតតម្លៃបន្ថែមដល់កសិផលក្នុងស្រុកដែលមានតម្លៃទាប។
សរុបមក ការអនុវត្តបច្ចេកទេសបំបែកម្សៅនេះ អាចជួយកម្ពុជាផ្លាស់ប្តូរពីការនាំចេញវត្ថុធាតុដើមឆៅ (ដូចជាដំឡូងមីស្ងួត) ទៅជាការផលិតវត្ថុធាតុដើមគីមី-ចំណីអាហារដែលមានតម្លៃសេដ្ឋកិច្ចខ្ពស់និងកាត់បន្ថយការនាំចូល។
ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖
| ពាក្យបច្ចេកទេស | ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) | និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition) |
|---|---|---|
| Acid Hydrolysis (ប្រតិកម្មអ៊ីដ្រូលីស៊ីសដោយអាស៊ីត) | ដំណើរការគីមីដែលប្រើប្រាស់អាស៊ីត (ដូចជាអាស៊ីតក្លរីឌ្រិក) ក្រោមសីតុណ្ហភាពខ្ពស់ ដើម្បីបំបែកចំណងគីមីនៃម៉ូលេគុលធំៗរបស់ម្សៅ ឱ្យក្លាយទៅជាម៉ូលេគុលស្ករតូចៗដែលអាចរលាយក្នុងទឹកបាន។ | ដូចជាការប្រើកន្ត្រៃ (អាស៊ីត) ដើម្បកាត់ខ្សែសង្វាក់វែងមួយ (ម្សៅ) ឱ្យទៅជាកង់ខ្លីៗ (ស្ករ)។ |
| Dextrose Equivalent / DE (កម្រិតសមមូល Dextrose) | រង្វាស់ដែលបង្ហាញពីភាគរយនៃការបំបែកចំណងគីមីនៅក្នុងម្សៅទៅជាស្ករ Dextrose (គ្លុយកូស) ដែលប្រើសម្រាប់វាស់កម្រិតភាពផ្អែម ឬប្រសិទ្ធភាពនៃការបំបែក។ តម្លៃ DE កាន់តែខ្ពស់ មានន័យថាម្សៅត្រូវបានបំបែកទៅជាស្ករកាន់តែច្រើន ហើយមានរសជាតិកាន់តែផ្អែម។ | ដូចជាម៉ែត្រវាស់ចម្ងាយនៃការធ្វើដំណើរពីម្សៅឆៅ (០%) ទៅជាស្ករសុទ្ធ (១០០%)។ |
| Small molecular weight saccharides / SMWS (សមាសធាតុស្ករម៉ូលេគុលតូច) | ក្រុមនៃម៉ូលេគុលស្ករដែលត្រូវបានបំបែកចេញពីម្សៅ ដែលមានទំហំចាប់ពី ១ ដល់ ៧ ឯកតាគ្លុយកូស (DP1 ដល់ DP7)។ បរិមាណនៃសមាសធាតុទាំងនេះ ជាអ្នកកំណត់នូវលក្ខណៈរូប និងកម្រិតភាពផ្អែមនៃសេរ៉ូស្ករដែលទទួលបាន។ | ដូចជាបំណែកឥដ្ឋតូចៗដែលរុះរើចេញពីជញ្ជាំងផ្ទះដ៏ធំមួយ។ |
| Liquefied starch (ម្សៅរាវ) | ស្ថានភាពនៃម្សៅដែលបានឆ្លងកាត់ការបំបែកដោយកម្តៅនិងអាស៊ីត រហូតបាត់បង់ទម្រង់គ្រាប់ម្សៅនិងភាពខាប់ស្អិតដើមរបស់វា ហើយប្រែក្លាយជាសូលុយស្យុងរាវដែលអាចរលាយក្នុងទឹកបាន។ | ដូចជាការយកទឹកកកដុំ (ម្សៅរឹង) មករំលាយឱ្យក្លាយជាទឹកធម្មតា (ម្សៅរាវ)។ |
| Waxy rice starch (ម្សៅអង្ករដំណើប) | ប្រភេទម្សៅដែលចម្រាញ់ចេញពីអង្ករដំណើប ដែលភាគច្រើនមានផ្ទុកតែសារធាតុ Amylopectin (គ្មាន ឬមាន Amylose តិចតួចបំផុត)។ ទម្រង់បែកមែកធាងនេះ ធ្វើឱ្យវាងាយស្រួលក្នុងការត្រូវបំបែកដោយអាស៊ីតជាងម្សៅធម្មតា។ | ដូចជាខ្សែអំបោះដែលចងជាបាច់រលុងៗ ងាយស្រួលនឹងជ្រៀតចូលកាត់ផ្តាច់ជាងខ្សែដែលរឹតតឹង។ |
| High Performance Liquid Chromatography / HPLC (ក្រូម៉ាតូក្រាហ្វីអង្គធាតុរាវកម្រិតខ្ពស់) | បច្ចេកទេសវិភាគក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍ដែលប្រើសម្រាប់បំបែក កំណត់អត្តសញ្ញាណ និងវាស់បរិមាណសមាសធាតុនីមួយៗនៅក្នុងល្បាយមួយ ឧទាហរណ៍ដូចជាការបែងចែកប្រភេទស្ករ DP1 ដល់ DP7 ក្នុងទឹកស៊ីរ៉ូយ៉ាងច្បាស់លាស់។ | ដូចជាម៉ាស៊ីនរាប់និងញែកប្រភេទកាក់លុយដោយស្វ័យប្រវត្តិ ដែលអាចប្រាប់ពីចំនួនកាក់១០០រៀល ៥០០រៀល ដាច់ពីគ្នាបានយ៉ាងត្រឹមត្រូវ។ |
| Amylopectin (អាមីឡូប៉ិចទីន) | សមាសធាតុដ៏សំខាន់មួយក្នុងចំណោមសមាសធាតុទាំងពីរនៃម្សៅ (មួយទៀតគឺ Amylose) ដែលមានទម្រង់ម៉ូលេគុលជាខ្សែបែកមែកធាងច្រើន ដែលធ្វើឱ្យម៉ូលេគុលរបស់វាងាយនឹងរលាយនិងត្រូវបំបែកដោយប្រតិកម្មគីមីជាងម៉ូលេគុលខ្សែត្រង់។ | ដូចជាមែកឈើដែលមានខ្នែងច្រើនតូចៗ ងាយស្រួលចាប់កាច់បំបាក់ជាងដើមឈើធំដែលគ្មានមែក។ |
អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖
ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖
