Original Title: Utilization of Fish Flour in Canned Concentrated Seasoning Stock for Thai Foods Preparation
Source: li01.tci-thaijo.org
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ការប្រើប្រាស់ម្សៅត្រីក្នុងកំប៉ុងស្តុកគ្រឿងទេសខាប់សម្រាប់ការរៀបចំម្ហូបអាហារថៃ

ចំណងជើងដើម៖ Utilization of Fish Flour in Canned Concentrated Seasoning Stock for Thai Foods Preparation

អ្នកនិពន្ធ៖ Plernchai Tangkanakul (Institute of Food Research and Product Development, Kasetsart University), Payom Auttaviboonkul, Patcharee Tungtrakul, Mantana Ruamrux, Chidchom Hiraga, Kanjanarat Thaveesook, Montatip Yunchalad

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2005, Kasetsart J. (Nat. Sci.)

វិស័យសិក្សា៖ Food Science

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ការសិក្សានេះដោះស្រាយបញ្ហាកង្វះអាហារូបត្ថម្ភនិងកាល់ស្យូម ដោយការអភិវឌ្ឍផលិតផលអាហារកំប៉ុងដែលងាយស្រួលចំអិន និងមានអត្ថប្រយោជន៍ដល់សុខភាព តាមរយៈការទាញយកប្រយោជន៍ពីម្សៅត្រីហឺរីង (Herring fish flour) មកជំនួសសាច់ត្រីស្រស់ក្នុងម្ហូបថៃ។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះបានអនុវត្តការអភិវឌ្ឍរូបមន្តម្ហូប ការធ្វើតេស្តសាកល្បងរសជាតិ និងការវិភាគសារធាតុចិញ្ចឹម ដើម្បីកំណត់បរិមាណម្សៅត្រីដែលសមស្របបំផុត។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Fish Flour Incorporated Canned Seasoning Stock (15-18%)
គ្រឿងទេសកំប៉ុងផ្សំពីម្សៅត្រីហឺរីង (ជំនួស ១៥-១៨%)
ផ្តល់បរិមាណកាល់ស្យូម ផូស្វ័រ និងប្រូតេអ៊ីនកម្រិតខ្ពស់ ព្រមទាំងងាយស្រួលរក្សាទុកបានយូរសម្រាប់ចម្អិនអាហារប្រចាំថ្ងៃ។ អាចធ្វើឱ្យពណ៌ម្ហូបរាងក្រម៉ៅបន្តិច និងមានអារម្មណ៍គ្រើមៗនៅពេលបរិភោគ ចំពោះម្ហូបមួយចំនួនដែលគ្មានខ្ទិះដូង។ ផ្តល់កាល់ស្យូម ១២៦,៥–១៣៦,៤ មីលីក្រាម ក្នុង១០០ក្រាម (១០-២៥% នៃតម្រូវការប្រចាំថ្ងៃ) និងទទួលបានការទទួលយកពីអ្នកភ្លក់ក្នុងកម្រិត ៦៨,៨% ទៅ ៨០,៥% សម្រាប់មុខម្ហូប៤មុខ។
Traditional Recipe (Control with fresh fish)
ការចម្អិនតាមរូបមន្តប្រពៃណី (ប្រើសាច់ត្រីស្រស់)
មានពិន្ទុខ្ពស់ខាងផ្នែកពណ៌ រសជាតិ និងសណ្ឋានភាពទន់ល្មើយ ជាពិសេសសម្រាប់ប្រភេទសម្លទឹកថ្លា។ មានបរិមាណកាល់ស្យូមទាបជាងឆ្ងាយ ទាមទារគ្រឿងផ្សំស្រស់ៗដែលពិបាករក្សាទុកបានយូរ និងចំណាយពេលរៀបចំយូរ។ ផ្តល់កាល់ស្យូមត្រឹមតែ ៤៧,៦ ទៅ ១០៦,៦ មីលីក្រាម ក្នុង១០០ក្រាម ប៉ុន្តែទទួលបានពិន្ទុនៃការទទួលយកសរុបខ្ពស់ជាងបន្តិច (៧,៤៣-៧,៩១)។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះទាមទារការវិនិយោគលើឧបករណ៍កែច្នៃម្ហូបអាហារខ្នាតតូច បន្ទប់ពិសោធន៍វិភាគគីមី និងក្រុមអ្នកភ្លក់រសជាតិក្នុងបរិមាណច្រើន។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្នុងប្រទេសថៃ ដោយប្រើប្រាស់ម្សៅត្រីហឺរីងនាំចូលពីប្រទេសន័រវែស និងសាកល្បងលើអ្នកភ្លក់ជនជាតិថៃចំនួន ២៨០នាក់ (សិស្ស គ្រូបង្រៀន និងកម្មករ)។ សម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជា ទោះបីជារសជាតិម្ហូបថៃនិងខ្មែរមានភាពស្រដៀងគ្នាច្រើន ដែលធ្វើឱ្យទិន្នន័យនៃការទទួលយករសជាតិមានភាពពាក់ព័ន្ធគ្នាក៏ដោយ ប៉ុន្តែការប្រើប្រាស់ម្សៅត្រីហឺរីងនាំចូលមិនសូវជាក់ស្តែងឡើយ។ កម្ពុជាគួរតែផ្តោតលើការស្រាវជ្រាវបំប្លែងត្រីទឹកសាបក្នុងស្រុក (ដូចជាត្រីរៀល ឬត្រីចង្វា) ទៅជាម្សៅត្រីវិញទើបមានប្រសិទ្ធភាពសេដ្ឋកិច្ច។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

វិធីសាស្ត្រនៃការកែច្នៃម្សៅត្រីទៅជាគ្រឿងទេសកំប៉ុងនេះ មានសក្តានុពលខ្ពស់ណាស់សម្រាប់ឧស្សាហកម្មកែច្នៃម្ហូបអាហារនៅកម្ពុជា។

ការបន្សាំបច្ចេកទេសនេះជាមួយនឹងពូជត្រីក្នុងស្រុក នឹងជួយលើកកម្ពស់សន្តិសុខស្បៀង បង្កើនតម្លៃបន្ថែមដល់ផលនេសាទ និងបង្កើតផលិតផលថ្មីៗសម្រាប់ទីផ្សារកម្ពុជា។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. សិក្សានិងជ្រើសរើសពូជត្រីក្នុងស្រុក: ធ្វើការវិភាគរកបរិមាណប្រូតេអ៊ីន កាល់ស្យូម និងផូស្វ័រ លើប្រភេទត្រីទឹកសាបដែលសំបូរនៅកម្ពុជា (ឧទាហរណ៍៖ ត្រីរៀល ត្រីចង្វា) ដោយប្រើប្រាស់វិធីសាស្ត្រតាមស្តង់ដារ AOAC ដើម្បីស្វែងរកប្រភពត្រីដែលអាចជំនួសត្រីហឺរីងបានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព។
  2. អភិវឌ្ឍនីតិវិធីផលិតម្សៅត្រីនិងការបំបាត់ក្លិន: សាកល្បងបច្ចេកទេសសម្ងួត (ដូចជា Roller-dryingOven-drying) និងកិនត្រីទាំងឆ្អឹងឱ្យម៉ត់។ ត្រូវយកចិត្តទុកដាក់លើការគ្រប់គ្រងក្លិនឆ្អាប ដោយសាកល្បងប្រើប្រាស់រុក្ខជាតិមើមក្នុងស្រុក (រំដេង ស្លឹកក្រូចសើច) ក្នុងអំឡុងពេលកែច្នៃ។
  3. បង្កើតរូបមន្តម្ហូបប្រពៃណីខ្មែរ និងសាកល្បងរសជាតិ: បញ្ចូលម្សៅត្រីក្នុងកម្រិត ៥% ទៅ ១៨% ទៅក្នុងរូបមន្តសម្លខ្មែរ (ដូចជា សម្លកកូរ សម្លប្រហើរ អាម៉ុក)។ បន្ទាប់មក រៀបចំការវាយតម្លៃរសជាតិដោយប្រើប្រព័ន្ធ 9-hedonic scale ជាមួយអ្នកស្ម័គ្រចិត្តខ្មែរយ៉ាងហោចណាស់ ១០០នាក់ ដើម្បីរកបរិមាណលាយដែលសមស្របបំផុត។
  4. វិភាគសុវត្ថិភាពនិងសារធាតុចិញ្ចឹមចុងក្រោយ: បញ្ជូនគំរូផលិតផលដែលបានជ្រើសរើសទៅកាន់វិទ្យាស្ថានស្តង់ដារកម្ពុជា (ISC) ឬមន្ទីរពិសោធន៍ពាក់ព័ន្ធ ដើម្បីប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ Atomic Absorption Spectrophotometry ក្នុងការបញ្ជាក់បរិមាណកាល់ស្យូមពិតប្រាកដ និងធានាថាគ្មានវត្តមានលោហៈធ្ងន់ (ដូចជាសំណ ឬកាដ្យូម)។
  5. រៀបចំខ្សែសង្វាក់ផលិតកម្មកំប៉ុង ឬកញ្ចប់: សហការជាមួយសហគ្រាសផលិតម្ហូបអាហារ ដើម្បីសាកល្បងការវេចខ្ចប់ដោយប្រើប្រាស់ម៉ាស៊ីន Retort នៅសីតុណ្ហភាព 121°C សម្រាប់រយៈពេល ៣០ ទៅ ៦០នាទី ដើម្បីធានាអាយុកាលផ្ទុកផលិតផល (Shelf life) មុននឹងបញ្ចេញលក់សាកល្បងលើទីផ្សារ។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Proximate analysis (ការវិភាគសមាសធាតុគីមីជាមូលដ្ឋាន / ការវិភាគប្រហាក់ប្រហែល) វិធីសាស្ត្រក្នុងបន្ទប់ពិសោធន៍ដើម្បីបំបែក និងវាស់ស្ទង់សមាសធាតុសំខាន់ៗរបស់ចំណីអាហារដូចជា ប្រូតេអ៊ីន ជាតិខ្លាញ់ ជាតិទឹក ផេះ និងកាបូអ៊ីដ្រាត ដើម្បីដឹងពីតម្លៃអាហារូបត្ថម្ភសរុប។ ដូចជាការរុះរើឡានមួយដើម្បីរាប់ថាមានកង់ប៉ុន្មាន កៅអីប៉ុន្មាន និងម៉ាស៊ីនប្រភេទអ្វី ដើម្បីដឹងពីសមាសភាពរបស់វាឱ្យបានច្បាស់។
9-hedonic scale (មាត្រដ្ឋានវាស់ស្ទង់ចំណូលចិត្ត ៩កម្រិត) ប្រព័ន្ធវាយតម្លៃដែលប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយក្នុងការធ្វើតេស្តរសជាតិម្ហូបអាហារ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកភ្លក់ផ្តល់ពិន្ទុពី ១ (ស្អប់បំផុត) ដល់ ៩ (ចូលចិត្តបំផុត) លើលក្ខណៈផ្សេងៗដូចជា ពណ៌ ក្លិន និងរសជាតិ។ ដូចជាការចុចផ្កាយវាយតម្លៃ (Rating) ឱ្យវីដេអូ ឬសេវាកម្មកុម្ម៉ង់អាហារ ពី ១ ដល់ ៩ផ្កាយ ទៅតាមចំណូលចិត្តរបស់អ្នក។
Atomic Absorption Spectrophotometric method (វិធីសាស្ត្រវាស់ស្ទង់វិសាលគមស្រូបយកអាតូម) បច្ចេកទេសក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍ដែលប្រើកាំរស្មីពន្លឺដើម្បីវាស់ស្ទង់កំហាប់នៃសារធាតុរ៉ែ (ដូចជា កាល់ស្យូម ដែក ស័ង្កសី) ដែលមាននៅក្នុងគំរូម្ហូបអាហារ ដោយផ្អែកលើគោលការណ៍ដែលអាតូមនៃរ៉ែនីមួយៗស្រូបយកពន្លឺក្នុងកម្រិតជាក់លាក់មួយ។ ដូចជាការបញ្ចាំងពន្លឺពិលកាត់កែវទឹកស៊ីរ៉ូពណ៌ក្រហម ប្រសិនបើពណ៌កាន់តែចាស់ពន្លឺឆ្លងកាត់កាន់តែតិច ដែលជួយយើងដឹងពីកម្រិតភាពខាប់នៃជាតិស្ករក្នុងទឹកនោះ។
Recommended Daily Dietary Allowances (កម្រិតអាហារូបត្ថម្ភដែលត្រូវបានណែនាំប្រចាំថ្ងៃ / RDA) បរិមាណប៉ាន់ស្មាននៃសារធាតុចិញ្ចឹម (ដូចជាប្រូតេអ៊ីន វីតាមីន ឬកាល់ស្យូម) ដែលមនុស្សម្នាក់ៗគួរទទួលទានជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីរក្សាបាននូវសុខភាពល្អ និងការពារកុំឱ្យមានជំងឺកង្វះអាហារូបត្ថម្ភ។ ដូចជាកម្រិតប្រេងឥន្ធនៈអប្បបរមាដែលអ្នកត្រូវចាក់ចូលក្នុងម៉ូតូជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីឱ្យវាអាចដំណើរការបានពេញមួយថ្ងៃដោយមិនរលត់តាមផ្លូវ។
Enzymatic-gravimetric method (វិធីសាស្ត្រអង់ស៊ីម-ក្រាវីម៉ាទ្រីក) វិធីសាស្ត្រសម្រាប់វាស់បរិមាណជាតិសរសៃ (Dietary fibre) ក្នុងអាហារ ដោយប្រើអង់ស៊ីមដើម្បីរំលាយប្រូតេអ៊ីននិងម្សៅ រួចយកកាកសំណល់ដែលនៅសល់ (ជាជាតិសរសៃដែលរាងកាយរំលាយមិនបាន) ទៅថ្លឹងទម្ងន់។ ដូចជាការយកទឹកអាស៊ីតទៅរំលាយសាច់និងខ្លាញ់ចេញពីរាងកាយសត្វ រួចយកតែឆ្អឹងដែលសល់ទៅថ្លឹងដើម្បីដឹងទម្ងន់ពិតប្រាកដរបស់វា។
Duncan's multiple range test (តេស្តស្ថិតិឌុនកាន) វិធីសាស្ត្រវិភាគស្ថិតិដែលប្រើសម្រាប់ប្រៀបធៀបមធ្យមភាគនៃទិន្នន័យលើសពីពីរក្រុមឡើងទៅ ដើម្បីរកមើលថាតើក្រុមណាខ្លះដែលមានភាពខុសគ្នាជាដាច់ខាត (Significantly different) ពីក្រុមដទៃទៀត។ ដូចជាការរៀបសិស្សក្នុងថ្នាក់តាមពិន្ទុ ហើយចាត់ថ្នាក់អ្នកដែលពូកែជាងគេ អ្នកមធ្យម និងអ្នកខ្សោយ ដាច់ពីគ្នាជាក្រុមៗយ៉ាងច្បាស់លាស់។
Lacquered tinplate can (កំប៉ុងដែកមានស្រទាប់ការពារផ្ទៃខាងក្នុង) កំប៉ុងវេចខ្ចប់អាហារដែលធ្វើពីដែកស្តើង និងមានស្រទាប់ការពារ (Lacquer) លាបនៅខាងក្នុង ដើម្បីការពារកុំឱ្យអាហារ (ដែលមានជាតិអាស៊ីតឬអំបិលខ្ពស់) មានប្រតិកម្មគីមីរលួយចូលគ្នាជាមួយសាច់ដែក។ ដូចជាការលាបថ្នាំការពារច្រែះលើរបងដែក ដើម្បីកុំឱ្យទឹកភ្លៀងធ្វើឱ្យរបងនោះពុកផុយ និងបញ្ចេញច្រែះមកក្រៅ។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖