បញ្ហា (The Problem)៖ តើការប្រើប្រាស់ថ្នាំអេតេផុន (Ethephon) ដោយវិធីបាញ់ផ្ទាល់លើផ្លែ និងការបន្តក់លើក្បាលម្នាស់ មួយណាមានប្រសិទ្ធភាពជាងក្នុងការជួយពន្លឿនការទុំ និងគុណភាពរបស់ផ្លែម្នាស់ (Ananas comosus L.)?
វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការសិក្សានេះបានធ្វើការពិសោធន៍លើដើមម្នាស់អាយុ ៩ខែ ដោយប្រៀបធៀបវិធីសាស្ត្រចំនួនពីរក្នុងការប្រើប្រាស់សារធាតុអេតេផុនក្នុងកំហាប់ខុសៗគ្នា។
លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖
| វិធីសាស្ត្រ (Method) | គុណសម្បត្តិ (Pros) | គុណវិបត្តិ (Cons) | លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result) |
|---|---|---|---|
| Control (Pure water) វិធីសាស្ត្រត្រួតពិនិត្យ (ប្រើទឹកធម្មតា) |
ផ្លែមានទម្ងន់ធ្ងន់ (ប្រមាណ ២ គីឡូក្រាម) និងមានបរិមាណជាតិស្ករ (Total soluble solid) ខ្ពស់ ដែលស័ក្តិសមសម្រាប់ការបរិភោគស្រស់។ | ចំណាយពេលយូរក្នុងការប្រមូលផល (រហូតដល់ ១៧២ ថ្ងៃ) និងធ្វើឱ្យផ្លែទុំមិនព្រមគ្នា ដែលពិបាកក្នុងការគ្រប់គ្រងការប្រមូលផល។ | រយៈពេលប្រមូលផល ១៧២ ថ្ងៃ ទម្ងន់ផ្លែជាមធ្យម ២.០០ គ.ក្រ និងភាពរឹងរបស់សាច់ផ្លែ ៦.៩២ គ.ក្រ/សង់ទីម៉ែត្រការ៉េ។ |
| Spraying Ethephon on the fruits (3,000 - 6,000 ppm) វិធីសាស្ត្របាញ់ថ្នាំអេតេផុន (Ethephon) ផ្ទាល់លើផ្លែ |
ជួយពន្លឿនការទុំបានលឿនបំផុត ធ្វើឱ្យម្នាស់ទុំព្រមគ្នា និងបង្កើនភាពរឹងរបស់សាច់ផ្លែបានយ៉ាងល្អ ដែលងាយស្រួលក្នុងការកែច្នៃកំប៉ុង។ | ទម្ងន់ផ្លែ និងបរិមាណជាតិស្ករមានការថយចុះគួរឱ្យកត់សម្គាល់ ដែលអាចប៉ះពាល់ដល់ការលក់ជាផ្លែឈើស្រស់។ | ប្រើកម្រិត 6,000 ppm រយៈពេលប្រមូលផលថយមកត្រឹម ១៥៣ ថ្ងៃ ទម្ងន់ផ្លែ ១.៤៦ គ.ក្រ និងភាពរឹង ៩.៤៥ គ.ក្រ/សង់ទីម៉ែត្រការ៉េ។ |
| Dripping Ethephon on the crown (3,000 - 6,000 ppm) វិធីសាស្ត្របន្តក់ថ្នាំអេតេផុន (Ethephon) លើក្បាលម្នាស់ |
ជួយពន្លឿនការទុំបានលឿនគួរសម ដោយទម្ងន់ផ្លែ និងជាតិស្ករមិនសូវថយចុះខ្លាំងដូចការបាញ់ផ្ទាល់លើផ្លែនោះទេ។ | ប្រសិទ្ធភាពក្នុងការកាត់បន្ថយពេលវេលាប្រមូលផលគឺយឺតជាងការបាញ់ផ្ទាល់ ហើយសាច់ផ្លែមិនសូវមានភាពរឹងល្អដូចគ្នាទេ។ | ប្រើកម្រិត 6,000 ppm រយៈពេលប្រមូលផល ១៦២ ថ្ងៃ ទម្ងន់ផ្លែ ១.៨១ គ.ក្រ និងភាពរឹង ៨.៦៥ គ.ក្រ/សង់ទីម៉ែត្រការ៉េ។ |
ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការអនុវត្តវិធីសាស្ត្រនេះតម្រូវឱ្យមានការចំណាយលើការទិញសារធាតុគីមី ឧបករណ៍កសិកម្ម និងកម្លាំងពលកម្មសម្រាប់អនុវត្តនៅនឹងចម្ការ។
ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅស្រុក Don Khun Huai ខេត្ត Petchburi ប្រទេសថៃ នៅចន្លោះឆ្នាំ១៩៧៧-១៩៧៨។ ទិន្នន័យនេះមានភាពពាក់ព័ន្ធ និងមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងសម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជា ដោយសារទីតាំងភូមិសាស្ត្រ លក្ខខណ្ឌអាកាសធាតុ និងប្រភេទដីកសិកម្មមានភាពស្រដៀងគ្នា ដែលធ្វើឱ្យលទ្ធផលនេះអាចយកមកអនុវត្តបានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព។
វិធីសាស្ត្រនៃការប្រើប្រាស់ Ethephon នេះមានប្រយោជន៍ខ្លាំងណាស់សម្រាប់វិស័យកសិកម្ម និងកសិ-ឧស្សាហកម្មកែច្នៃផ្លែឈើនៅកម្ពុជា ពិសេសក្នុងការគ្រប់គ្រងសង្វាក់ផលិតកម្ម។
ការអនុវត្តបច្ចេកទេសនេះនឹងជួយបង្កើនផលិតភាព កាត់បន្ថយចំណាយប្រតិបត្តិការ និងបង្កើតស្ថិរភាពនៃការផ្គត់ផ្គង់ម្នាស់សម្រាប់រោងចក្រកែច្នៃនៅកម្ពុជា ទោះបីជាត្រូវលះបង់ទម្ងន់ផ្លែបន្តិចបន្តួចក៏ដោយ។
ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖
| ពាក្យបច្ចេកទេស | ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) | និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition) |
|---|---|---|
| Ethephon (អេតេផុន) | វាជាសារធាតុគីមី (2-chloroethane phosphonic acid) ដែលកសិករប្រើប្រាស់ដើម្បីជួយជំរុញឱ្យរុក្ខជាតិបញ្ចេញឧស្ម័នអេទីឡែន (Ethylene) ដែលធ្វើឱ្យផ្លែឈើឆាប់ទុំព្រមៗគ្នា និងជួយជំរុញការចេញផ្កា។ | ដូចជានាឡិការោទិ៍ដែលដាស់ផ្លែឈើឱ្យភ្ញាក់ពីដំណេក ហើយប្រញាប់ទុំព្រមៗគ្នាក្នុងពេលតែមួយ។ |
| Total soluble solid (បរិមាណសារធាតុរឹងរលាយសរុប / កម្រិតជាតិស្ករ) | វាជារង្វាស់នៃបរិមាណសារធាតុរឹងដែលរលាយក្នុងទឹកផ្លែឈើ ដែលភាគច្រើនតំណាងឱ្យកម្រិតជាតិស្ករ ដែលគេវាស់ជាទូទៅដើម្បីដឹងពីភាពផ្អែមរបស់ផ្លែឈើដោយប្រើឧបករណ៍ Refractometer។ | ដូចជាការវាស់ចំនួនស្លាបព្រាស្ករដែលរលាយក្នុងកែវទឹកក្រូចឆ្មារ ដើម្បីដឹងថាវាផ្អែមប៉ុនណា។ |
| Titratable acid (អាស៊ីតដែលអាចទីត្រាតបាន) | វាជារង្វាស់សរុបនៃបរិមាណអាស៊ីតដែលមាននៅក្នុងទឹកផ្លែឈើ ដែលកំណត់ពីកម្រិតជូររបស់វា និងមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងសម្រាប់ការកែច្នៃជាកំប៉ុងដើម្បីទុកឱ្យបានយូរដោយមិនខូច។ | ដូចជាការវាស់កម្រិតភាពជូរក្នុងទឹកស៊ុប ដើម្បីធានាថាវាមានរសជាតិឆ្ងាញ់ និងមិនងាយផ្អូម។ |
| Flesh firmness (ភាពរឹងរបស់សាច់ផ្លែ) | គឺជាកម្រិតនៃភាពរឹងមាំរបស់សាច់ផ្លែឈើដែលអាចទប់ទល់នឹងសម្ពាធ ដែលជាកត្តាសំខាន់ដើម្បីកុំឱ្យផ្លែឈើឆាប់ជាំពេលដឹកជញ្ជូន ឬខូចទ្រង់ទ្រាយពេលកែច្នៃនៅរោងចក្រ។ | ដូចជាការយកដៃស្ទាបសាច់ដុំ ដើម្បីដឹងថាតើវារឹងមាំប៉ុនណាពេលយើងសង្កត់ពីលើ។ |
| Factorial in randomized complete block (ការរចនាពិសោធន៍បែប Factorial ក្នុងប្លុកចៃដន្យ) | គឺជាការរៀបចំការពិសោធន៍មួយដែលគេសាកល្បងកត្តាពីរ ឬច្រើនក្នុងពេលតែមួយ (ឧ. វិធីបាញ់ និងកំហាប់ថ្នាំ) ដោយបែងចែកជាក្រុមៗដោយចៃដន្យ ដើម្បីកាត់បន្ថយភាពលម្អៀង និងធានាថាលទ្ធផលពិតជាបានមកពីកត្តាដែលចង់សិក្សា។ | ដូចជាការសាកល្បងឱ្យសិស្សរៀនវិធីសាស្ត្រថ្មី២ផ្សេងគ្នា ដោយបែងចែកសិស្សពូកែ និងខ្សោយឱ្យនៅលាយឡំគ្នាក្នុងថ្នាក់នីមួយៗ ដើម្បីមើលថាតើវិធីមួយណាពិតជាធ្វើឱ្យសិស្សរៀនពូកែជាងមុនពិតប្រាកដមែន។ |
អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖
ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖