Original Title: อัตราปุ๋ยไนโตรเจน และกากตะกอนน้ำตาลอ้อยที่เหมาะสมในการผลิตอ้อยในดินชนิดต่าง ๆ ในจังหวัดสระแก้ว
Source: doi.org/10.14456/thaidoa-agres.2002.22
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

អត្រាជីអាសូត និងកាកសំណល់ចម្រោះទឹកអំពៅដែលសមស្របសម្រាប់ការដាំដុះអំពៅលើប្រភេទដីផ្សេងៗក្នុងខេត្ត Sa Kaeo

ចំណងជើងដើម៖ อัตราปุ๋ยไนโตรเจน และกากตะกอนน้ำตาลอ้อยที่เหมาะสมในการผลิตอ้อยในดินชนิดต่าง ๆ ในจังหวัดสระแก้ว

អ្នកនិពន្ធ៖ Somphob Jongruaysup (Soil Science Division, Department of Agriculture), Damri Thavornmas (Soil Science Division, Department of Agriculture), Udom Rattanarak

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2002, Thai Agricultural Research Journal

វិស័យសិក្សា៖ Agronomy

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះផ្តោតលើការស្វែងរកកម្រិតដ៏សមស្របបំផុតនៃការប្រើប្រាស់ជីអាសូត និងកាកសំណល់ចម្រោះទឹកអំពៅ (Filter Cake) ដើម្បីបង្កើនទិន្នផលអំពៅដែលដាំដុះលើប្រភេទដីផ្សេងៗគ្នាចំនួន ៣ នៅក្នុងខេត្ត Sa Kaeo។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការសិក្សាត្រូវបានអនុវត្តតាមរយៈការពិសោធន៍វាលស្រែ (Field Trials) ចាប់ពីឆ្នាំ ១៩៩៦ ដល់ ២០០០ ដោយប្រើប្រាស់ការរចនាពិសោធន៍ប្រភេទ Split Plot ។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Filter Cake Application (8 tons/rai)
ការប្រើប្រាស់កាកសំណល់ចម្រោះទឹកអំពៅក្នុងអត្រា ៨ តោន/រ៉ៃ
បង្កើនទិន្នផលអំពៅបានខ្ពស់បំផុត ជួយរក្សាសំណើម និងកែលម្អរចនាសម្ព័ន្ធដីបានយូរអង្វែង។ ទាមទារការដឹកជញ្ជូន និងកម្លាំងពលកម្មច្រើនក្នុងការសាយភាយលើផ្ទៃដី ដោយសារវាមានទម្ងន់ធ្ងន់ និងទំហំធំ។ ផ្តល់ទិន្នផលអំពៅខ្ពស់បំផុត (ឧ. ១៩.៣៣ តោន/រ៉ៃ នៅលើប្រភេទដី Pong Nam Ron) និងមានប្រសិទ្ធភាពល្អសម្រាប់អំពៅសល់គល់ឆ្នាំទី១។
Nitrogen Fertilizer Application (12 kg N/rai)
ការប្រើប្រាស់ជីអាសូតក្នុងអត្រា ១២ គីឡូក្រាម/រ៉ៃ
ងាយស្រួលក្នុងការអនុវត្ត និងជួយជំរុញការលូតលាស់របស់ដើមអំពៅបានយ៉ាងរហ័ស។ ការប្រើប្រាស់លើសកម្រិត (១៨ គ.ក្រ/រ៉ៃ) អាចធ្វើឱ្យខ្ជះខ្ជាយថវិកា និងមិនបន្ថែមទិន្នផល ឬអាចប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថានដី។ ផ្តល់ទិន្នផលអំពៅជាមធ្យមខ្ពស់បំផុតបើធៀបនឹងអត្រា ៦ ឬ ១៨ គីឡូក្រាម/រ៉ៃ នៅលើគ្រប់ប្រភេទដីទាំង ៣ ក្នុងការពិសោធន៍។
Baseline Control (No Filter Cake)
ការមិនប្រើប្រាស់កាកសំណល់ចម្រោះទឹកអំពៅ (Baseline)
មិនចំណាយថវិកា និងពេលវេលាលើការដឹកជញ្ជូន ឬការដាក់កាកសំណល់សរីរាង្គ។ ទទួលបានទិន្នផលទាបជាងការរំពឹងទុក ហើយដីអាចឆាប់ខ្វះជីជាតិ និងមិនអាចរក្សាសំណើមបានល្អ។ ផ្តល់ទិន្នផលទាបជាងគេ (ប្រែប្រួលចន្លោះពី ១១ ទៅ ១៥ តោន/រ៉ៃ អាស្រ័យលើប្រភេទដី) ធៀបនឹងឡូទិ៍ដែលមានដាក់កាកសំណល់ ៨ តោន/រ៉ៃ។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការអនុវត្តតាមការសិក្សានេះទាមទារនូវធនធានកសិកម្មជាក់ស្តែង និងបរិក្ខារមន្ទីរពិសោធន៍មួយចំនួន ដើម្បីធានាបាននូវភាពសុក្រឹតនៃការវាស់វែង។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្នុងខេត្តស្រះកែវ (Sa Kaeo) ប្រទេសថៃ ចន្លោះឆ្នាំ ១៩៩៦ ដល់ ២០០០ ដោយផ្តោតលើប្រភេទដីចំនួន ៣ (Chok Chai, Pong Nam Ron, Bungchanung)។ ទិន្នន័យនេះមានភាពពាក់ព័ន្ធ និងមានតម្លៃខ្ពស់សម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជា ដោយសារខេត្តស្រះកែវមានព្រំប្រទល់ជាប់នឹងខេត្តបន្ទាយមានជ័យ និងបាត់ដំបង ដែលជាតំបន់មានលក្ខណៈអាកាសធាតុ និងទម្រង់ដីកសិកម្មស្រដៀងគ្នាខ្លាំង។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

លទ្ធផលនៃការស្រាវជ្រាវនេះមានសក្តានុពលខ្ពស់ក្នុងការយកមកអនុវត្តជាក់ស្តែងក្នុងវិស័យកសិ-ឧស្សាហកម្មអំពៅនៅកម្ពុជា។

ការបំប្លែងកាកសំណល់ពីរោងចក្រស្ករសទៅជាជីកសិកម្ម មិនត្រឹមតែជួយបង្កើនទិន្នផលអំពៅប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងលើកកម្ពស់សេដ្ឋកិច្ចចរន្ត (Circular Economy) នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាផងដែរ។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. វាយតម្លៃនិងវិភាគប្រភេទដី (Soil Assessment): យកសំណាកដីពីកសិដ្ឋានទៅវិភាគនៅមន្ទីរពិសោធន៍ (ឧទាហរណ៍៖ អគ្គនាយកដ្ឋានកសិកម្ម ឬសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទកសិកម្ម) ដើម្បីកំណត់កម្រិត pH សារធាតុសរីរាង្គ និងវាយនភាពដី មុននឹងសម្រេចចិត្តកំណត់បរិមាណជី។
  2. ស្វែងរកប្រភពកាកសំណល់ (Sourcing Filter Cake): បង្កើតទំនាក់ទំនង និងចរចាជាមួយរោងចក្រផលិតស្ករសក្នុងស្រុក (ដូចជានៅខេត្តកំពង់ស្ពឺ ឬកោះកុង) ដើម្បីប្រមូលទិញ ឬស្នើសុំកាកសំណល់ចម្រោះទឹកអំពៅ យកមកស្តុកទុកក្នុងចម្ការ។
  3. រៀបចំការសាកល្បងខ្នាតតូច (Pilot Testing): ជ្រើសរើសដីមួយផ្នែកតូចដើម្បីធ្វើការសាកល្បង ដោយអនុវត្តកាកសំណល់ក្នុងអត្រា ៥០ តោន/ហិកតា (ស្មើនឹង ៨ តោន/រ៉ៃ) និងជីអាសូត ៧៥ គ.ក្រ/ហិកតា (ស្មើនឹង ១២ គ.ក្រ/រ៉ៃ) ធៀបជាមួយនឹងវិធីសាស្ត្រដាំដុះធម្មតារបស់កសិករ។
  4. តាមដានទិន្នផល និងកម្រិតជាតិស្ករ (Yield & Quality Monitoring): នៅពេលប្រមូលផល ត្រូវថ្លឹងទម្ងន់អំពៅសរុបដើម្បីប្រៀបធៀបទិន្នផល និងប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ Brix Refractometer ដើម្បីវាស់ស្ទង់កម្រិតជាតិស្ករ (%CCS) ថាតើមានការប្រែប្រួលដែរឬទេ។
  5. វិភាគចំណាយនិងផលចំណេញ (Cost-Benefit Analysis): គណនាថ្លៃដើមសរុប (ការដឹកជញ្ជូនកាកសំណល់ កម្លាំងពលកម្ម ថ្លៃជីគីមី) ធៀបនឹងប្រាក់ចំណូលដែលទទួលបានពីការកើនឡើងនៃទិន្នផលអំពៅ ដោយប្រើប្រាស់កម្មវិធី Microsoft Excel ដើម្បីវាយតម្លៃប្រសិទ្ធភាពសេដ្ឋកិច្ច។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Filter Cake (កាកសំណល់ចម្រោះទឹកអំពៅ) ជាកាកសំណល់សរីរាង្គទន់ៗដែលនៅសេសសល់ពីដំណើរការបន្សុទ្ធ និងចម្រោះទឹកអំពៅនៅក្នុងរោងចក្រស្ករស។ នៅក្នុងកសិកម្ម គេយកវាទៅត្រឡប់ដាក់ក្នុងដីវិញដើម្បីបន្ថែមសារធាតុចិញ្ចឹម (ផូស្វ័រ កាល់ស្យូម) ជួយកែលម្អរចនាសម្ព័ន្ធដី និងរក្សាសំណើមសម្រាប់ដំណាំ។ ដូចជាកាកកាហ្វេដែលនៅសល់ពីការឆុងកាហ្វេ ហើយយើងយកវាទៅចាក់នៅគល់រុក្ខជាតិដើម្បីធ្វើជាជីតាមធម្មជាតិអញ្ចឹងដែរ។
%CCS - Commercial Cane Sugar (ភាគរយជាតិស្ករពាណិជ្ជកម្ម) ជារង្វាស់ស្តង់ដារអន្តរជាតិមួយដែលប្រើសម្រាប់វាយតម្លៃបរិមាណជាតិស្ករសុទ្ធដែលអាចចម្រាញ់ចេញពីអំពៅមួយតោន។ កសិករនិងរោងចក្រប្រើប្រាស់តម្លៃនេះដើម្បីកំណត់គុណភាព និងទូទាត់តម្លៃលក់អំពៅនៅលើទីផ្សារ (CCS កាន់តែខ្ពស់ អំពៅកាន់តែមានតម្លៃ)។ ដូចជាការវាស់កម្រិតភាពផ្អែមនៃផ្លែឈើ ដើម្បីដឹងថាវាផ្អែមឆ្ងាញ់កម្រិតណា មុននឹងសម្រេចចិត្តទិញវាក្នុងតម្លៃថ្លៃ។
Ratoon cane (អំពៅសល់គល់ ឬអំពៅកាត់ហើយដុះវិញ) ជាការដុះលូតលាស់នៃដើមអំពៅជំនាន់ថ្មីចេញពីគល់ចាស់ ឬឬសដែលនៅសល់ក្នុងដី បន្ទាប់ពីការប្រមូលផលលើកទីមួយរួច ដោយកសិករមិនចាំបាច់ចំណាយពេលភ្ជួររាស់ និងដាំកូនពូជជាថ្មីឡើងវិញនោះទេ។ ដូចជាដើមចេក ឬស្លឹកគ្រៃ ដែលពេលយើងកាត់ដើមវាយកទៅប្រើប្រាស់ហើយ វានឹងដុះខ្នែង ឬពន្លកដើមថ្មីចេញពីគល់ដដែលនៅរដូវបន្ទាប់។
Plant cane (អំពៅដាំថ្មី) ជាដំណាំអំពៅវគ្គដំបូងគេបង្អស់ដែលត្រូវបានដាំដុះថ្មីៗនៅលើដីដែលទើបនឹងភ្ជួររាស់រួច ដោយប្រើកូនពូជ ឬកាត់ដើមចាស់ជាកង់ៗយកទៅកប់ក្នុងដី ដើម្បីឱ្យវាដុះជាដើមថ្មី។ ដូចជាការចាប់ផ្តើមសាបព្រោះ ឬដាំកូនរុក្ខជាតិថ្មីតាំងពីដំបូងនៅលើដីទទេស្អាត។
Split plot design (ការរចនាពិសោធន៍បែប Split plot) ជាវិធីសាស្ត្ររៀបចំការពិសោធន៍កសិកម្មក្នុងវាលស្រែ ដោយកត្តាស្រាវជ្រាវចម្បងមួយ (ឧ. កាកសំណល់អំពៅ) ត្រូវបានអនុវត្តលើផ្ទៃដីឡូទិ៍ធំ (Main plot) ហើយកត្តាបន្ទាប់បន្សំមួយទៀត (ឧ. ជីអាសូត) ត្រូវបានអនុវត្តដោយបំបែកជាឡូទិ៍តូចៗនៅក្នុងផ្ទៃដីធំនោះ (Subplot) ដើម្បីងាយស្រួលគ្រប់គ្រងការវាស់វែង និងកាត់បន្ថយកំហុសឆ្គងពីកត្តាដី។ ដូចជាការសាកល្បងលាបពណ៌ជញ្ជាំងផ្ទះទាំងមូលដោយពណ៌ស (កត្តាធំ) រួចសាកល្បងបំពាក់អំពូលភ្លើងពណ៌ផ្សេងៗគ្នានៅតាមបន្ទប់នីមួយៗ (កត្តាតូច) ដើម្បីមើលថាតើពន្លឺមួយណាចូលជាមួយជញ្ជាំងជាងគេ។
Soil Series (ស៊េរីដី) ជាការចាត់ថ្នាក់ប្រភេទដីកសិកម្មដែលមានលក្ខណៈរូប និងគីមីវិទ្យាដូចគ្នាទាំងស្រុង (ដូចជាពណ៌ វាយនភាព កម្រិត pH ទម្រង់ស្រទាប់ដី និងប្រភពដើមកំណើត) ដែលជារឿយៗត្រូវបានដាក់ឈ្មោះតាមតំបន់ភូមិសាស្ត្រដែលគេរកឃើញវាដំបូង (ឧទាហរណ៍៖ ស៊េរីដី Chok Chai, Pong Nam Ron)។ ដូចជាការបែងចែកពូជសត្វឆ្កែតាមលក្ខណៈរូបរាង ទំហំ និងពណ៌សម្បុររបស់វាអញ្ចឹងដែរ ដើម្បីឱ្យងាយស្រួលចំណាំ និងដឹងពីវិធីថែទាំត្រឹមត្រូវ។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖