Original Title: The Master Plan Process of Phra That Phanom’s Surrounding Area Towards World Heritage, That Phanom District, Nakhon Phanom Province
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ដំណើរការរៀបចំប្លង់មេនៃតំបន់ជុំវិញព្រះធាតុភ្នំ ឆ្ពោះទៅកាន់ការចុះបញ្ជីជាបេតិកភណ្ឌពិភពលោក ស្រុកធាតុភ្នំ ខេត្តនគរភ្នំ

ចំណងជើងដើម៖ The Master Plan Process of Phra That Phanom’s Surrounding Area Towards World Heritage, That Phanom District, Nakhon Phanom Province

អ្នកនិពន្ធ៖ Tarawut Boonlua (Faculty of Architecture, Urban Design and Creative Arts Mahasarakham University), Kritsanu Palopakorn, Yupaporn Chaiyasan

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2022, Journal of Humanities and Social Sciences Nakhon Phanom University

វិស័យសិក្សា៖ Urban Planning and Cultural Heritage

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ការសិក្សានេះផ្តោតលើការរៀបចំប្លង់មេ និងការគ្រប់គ្រងតំបន់ជុំវិញព្រះធាតុភ្នំ ដើម្បីបំពេញតាមលក្ខខណ្ឌវិនិច្ឆ័យក្នុងការស្នើសុំចុះបញ្ជីជាតំបន់បេតិកភណ្ឌវប្បធម៌ពិភពលោករបស់អង្គការយូណេស្កូ (UNESCO)។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះប្រើប្រាស់វិធីសាស្ត្រស្រាវជ្រាវគុណវិស័យដោយមានការចូលរួមពីភាគីពាក់ព័ន្ធគ្រប់លំដាប់ថ្នាក់ ដើម្បីប្រមូលទិន្នន័យ និងរៀបចំផែនការរួមគ្នា។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Participatory Action Research (PAR) & Focus Group
ការស្រាវជ្រាវសកម្មភាពដោយមានការចូលរួម និងការពិភាក្សាក្រុមតូច
ទទួលបានទស្សនៈពហុជ្រុងពីភាគីពាក់ព័ន្ធ (រដ្ឋ ឯកជន សហគមន៍ និងព្រះសង្ឃ) ដែលជួយកាត់បន្ថយជម្លោះ និងបង្កើតភាពជាម្ចាស់លើគម្រោង។ ទាមទារពេលវេលាយូរក្នុងការសម្របសម្រួល និងមានការលំបាកក្នុងការស្វែងរកចំណុចឯកភាពរួម ប្រសិនបើមានទស្សនៈខ្វែងគ្នាខ្លាំងពីភាគីផ្សេងៗ។ បង្កើតបានជាការឯកភាពរួមលើការកំណត់ព្រំដែនតំបន់ស្នូល (Core Zone) តំបន់ទ្រនាប់ (Buffer Zone) និងគម្រោងអភិវឌ្ឍន៍ចំនួន៤។
Aerial Photography by UAV & City Model Database
ការថតរូបពីលើអាកាសដោយប្រើដ្រូន និងការបង្កើតមូលដ្ឋានទិន្នន័យគំរូទីក្រុង
ផ្តល់ទិន្នន័យរូបវន្តច្បាស់លាស់ ទាន់សម័យ និងមានភាពសុក្រឹតខ្ពស់ ងាយស្រួលក្នុងការវិភាគ និងរៀបចំប្លង់បែងចែកតំបន់ប្រើប្រាស់ដី។ ទាមទារការចំណាយថវិកាខ្ពស់ ឧបករណ៍បច្ចេកទេស និងអ្នកជំនាញក្នុងការបញ្ជាដ្រូន និងដំណើរការទិន្នន័យ (Data Processing)។ ទទួលយកបាននូវផែនទីមូលដ្ឋាន និងទិន្នន័យរូបវន្តជាក់ស្តែងសម្រាប់ការកំណត់ព្រំដែនតំបន់អភិរក្ស និងតំបន់អភិវឌ្ឍន៍។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ដំណើរការរៀបចំប្លង់មេនេះទាមទារឱ្យមានការសហការពីធនធានមនុស្សច្រើន ជាពិសេសអ្នកជំនាញបច្ចេកទេស ក៏ដូចជាការគាំទ្រផ្នែកថវិកា និងឧបករណ៍បច្ចេកទេសសម្រាប់ប្រមូលទិន្នន័យរូបវន្ត។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្នុងស្រុកធាតុភ្នំ ខេត្តនគរភ្នំ ប្រទេសថៃ ដោយផ្តោតលើតំបន់ព្រះធាតុភ្នំ និងសហគមន៍ជុំវិញ។ ទិន្នន័យភាគច្រើនកើតចេញពីបរិបទវប្បធម៌ លក្ខណៈភូមិសាស្ត្រជាប់ទន្លេមេគង្គ (ព្រំដែនថៃ-ឡាវ) និងជំនឿសាសនារបស់ប្រជាជននៅទីនោះ។ ចំពោះកម្ពុជា ការយល់ដឹងពីបរិបទនេះមានសារៈសំខាន់ ព្រោះកម្ពុជាក៏មានតំបន់បេតិកភណ្ឌប្រវត្តិសាស្ត្រ និងជំនឿសាសនាស្រដៀងគ្នា ដែលទាមទារការចូលរួមពីសហគមន៍យ៉ាងជិតស្និទ្ធក្នុងការគ្រប់គ្រងការអភិវឌ្ឍកុំឲ្យប៉ះពាល់ដល់តម្លៃដើម។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

វិធីសាស្ត្រនៃការស្រាវជ្រាវនេះមានអត្ថប្រយោជន៍ និងអាចយកមកអនុវត្តបានយ៉ាងល្អសម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជា ក្នុងការរៀបចំប្លង់មេតំបន់បេតិកភណ្ឌ ឬទីក្រុងចាស់ៗ ដើម្បីធានាបាននូវការអភិវឌ្ឍប្រកបដោយចីរភាព។

សរុបមក ការប្រើប្រាស់វិធីសាស្ត្រអភិវឌ្ឍន៍ដែលមានការចូលរួមពីគ្រប់ភាគី រួមផ្សំជាមួយនឹងបច្ចេកវិទ្យាធ្វើផែនទីទំនើប គឺជាគំរូដ៏មានប្រសិទ្ធភាពក្នុងការរៀបចំផែនការគ្រប់គ្រងតំបន់វប្បធម៌ និងបេតិកភណ្ឌកម្ពុជាឱ្យស្របតាមស្តង់ដារអន្តរជាតិរបស់អង្គការយូណេស្កូ។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. សិក្សាពីលក្ខន្តិកៈរបស់អង្គការយូណេស្កូ (UNESCO Guidelines): ស្វែងយល់ពីគោលការណ៍ Outstanding Universal Value (OUV) និងលក្ខខណ្ឌវិនិច្ឆ័យផ្នែកវប្បធម៌ ព្រមទាំងទម្រង់នៃការរៀបចំឯកសារ Nomination File សម្រាប់ការស្នើសុំចុះបញ្ជី។
  2. ប្រមូលទិន្នន័យរូបវន្ត និងធ្វើផែនទីមូលដ្ឋាន (Site Survey & Mapping): ប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ UAV/Drone សម្រាប់ការថតរូបពីលើអាកាស និងកម្មវិធី QGISArcGIS ដើម្បីបង្កើតផែនទីឌីជីថលសម្រាប់បែងចែកតំបន់ស្នូល (Core Zone) និងតំបន់ទ្រនាប់ (Buffer Zone)។
  3. រៀបចំវេទិកាពិភាក្សា និងប្រមូលមតិ (Stakeholder Engagement): ប្រើប្រាស់វិធីសាស្ត្រ Appreciation Influence Control (AIC) និង Focus Group ដើម្បីជួបពិភាក្សាជាមួយអាជ្ញាធរ ព្រះសង្ឃ/គណៈកម្មការវត្ត និងប្រជាពលរដ្ឋមូលដ្ឋាន ដើម្បីស្វែងរកកុងសង់ស៊ីស និងកាត់បន្ថយជម្លោះនៃការអភិវឌ្ឍ។
  4. តាក់តែងប្លង់មេ និងគម្រោងសកម្មភាព (Master Plan & Project Formulation): ផ្អែកលើទិន្នន័យប្រមូលបាន ចាប់ផ្តើមតាក់តែងប្លង់មេដោយកំណត់គម្រោងអាទិភាព ដូចជា ការរៀបចំប្រព័ន្ធលូ ប្រព័ន្ធភ្លើងក្រោមដី ចំណតរថយន្ត និងមជ្ឈមណ្ឌលព័ត៌មានទេសចរណ៍ ដោយគោរពតាមបរិបទស្ថាបត្យកម្មដើម។
  5. បង្កើតយន្តការគ្រប់គ្រង និងតាមដាន (Site Management & Monitoring): ស្នើឱ្យមានការបង្កើតគណៈកម្មការចម្រុះ (Site Management Committee) ដែលមានសមាសភាពពីរដ្ឋបាលថ្នាក់មូលដ្ឋាន និងសហគមន៍ ដើម្បីត្រួតពិនិត្យការអនុវត្តប្លង់មេ ធានាឱ្យបាននូវការអភិវឌ្ឍទីក្រុងប្រកបដោយចីរភាព។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Outstanding Universal Value (OUV) គុណតម្លៃលេចធ្លោជាសកល គឺជាលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យដ៏សំខាន់បំផុតរបស់អង្គការយូណេស្កូ ដើម្បីវាយតម្លៃថាតើតំបន់ណាមួយមានសារៈសំខាន់ផ្នែកវប្បធម៌ ឬធម្មជាតិកម្រិតណាដែលអាចចាត់ទុកជាបេតិកភណ្ឌពិភពលោក។ ដូចជាការប្រឡងយកលេខ១ទូទាំងពិភពលោក ដែលបង្ហាញថាទីតាំងនោះមានតម្លៃមិនអាចកាត់ថ្លៃបានសម្រាប់មនុស្សជាតិទាំងមូល។
Core Zone តំបន់ស្នូល គឺជាតំបន់ប្រមូលផ្តុំទៅដោយតួអគារ ឬទីតាំងបេតិកភណ្ឌផ្ទាល់ដែលមានតម្លៃបំផុត ដែលទាមទារការការពារនិងអភិរក្សយ៉ាងតឹងរ៉ឹងបំផុតមិនឱ្យមានការសាងសង់រំខាន។ ដូចជាបេះដូងរបស់មនុស្ស ដែលជាសរីរាង្គសំខាន់បំផុតត្រូវតែការពារកុំឱ្យមានការប៉ះទង្គិច។
Buffer Zone តំបន់ទ្រនាប់ គឺជាតំបន់ដែលព័ទ្ធជុំវិញតំបន់ស្នូល ដែលត្រូវបានកំណត់ឡើងដើម្បីទប់ស្កាត់ផលប៉ះពាល់ពីការអភិវឌ្ឍនានា ឬសកម្មភាពមនុស្ស ធានាថាទេសភាពនិងបរិស្ថានជុំវិញបេតិកភណ្ឌមិនត្រូវបានបំផ្លាញ។ ដូចជារបាំងការពារ ឬសំបកការពារទូរស័ព្ទ ដែលជួយការពារកុំឱ្យគ្រោះថ្នាក់ប៉ះពាល់ដល់គ្រឿងក្នុង។
Cultural Landscape ទេសភាពវប្បធម៌ គឺជាតំបន់ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីទំនាក់ទំនង និងអន្តរកម្មរវាងធម្មជាតិ និងសកម្មភាពរបស់មនុស្សកាលពីអតីតកាល រួមមានជំនឿ សាសនា និងរបៀបរស់នៅ។ ដូចជាផ្ទាំងគំនូរដ៏ធំមួយដែលធម្មជាតិ និងមនុស្សបានរួមគ្នាគូរឡើងតាមរយៈការរស់នៅជាមួយគ្នារាប់ពាន់ឆ្នាំ។
Intangible Cultural Heritage បេតិកភណ្ឌវប្បធម៌អរូបី គឺជាទម្រង់នៃវប្បធម៌ដែលមិនអាចចាប់កាន់បាន ដូចជាជំនឿ ទំនៀមទម្លាប់ ប្រពៃណី ចំណេះដឹង និងការអនុវត្តផ្សេងៗដែលសហគមន៍បានបន្សល់ទុកពីដូនតា។ ដូចជារូបមន្តធ្វើម្ហូប ឬរឿងព្រេងនិទាន ដែលយើងមិនអាចចាប់កាន់វាបាន ប៉ុន្តែយើងអាចរៀនសូត្រ និងអនុវត្តបន្តបាន។
Tangible Cultural Heritage បេតិកភណ្ឌវប្បធម៌រូបី គឺជាវត្ថុ ឬសំណង់ដែលអាចមើលឃើញ និងស្ទាបបាន ដូចជា ប្រាសាទ ព្រះវិហារ វត្ថុបុរាណ សិល្បៈចម្លាក់ និងអគារប្រវត្តិសាស្ត្រ។ ដូចជាផ្ទះ រថយន្ត ឬសៀវភៅ ដែលយើងអាចយកដៃទៅស្ទាប និងមើលឃើញរូបរាងវាផ្ទាល់។
Appreciation Influence Control (AIC) ដំណើរការរៀបចំផែនការ AIC គឺជាវិធីសាស្ត្រនៃការប្រជុំដោយមានការចូលរួម ដែលជួយឱ្យអ្នកពាក់ព័ន្ធទាំងអស់បញ្ចេញមតិយោបល់ បង្កើតគំនិតច្នៃប្រឌិត និងឈានទៅរកការសម្រេចចិត្តរួមគ្នាដោយគ្មានជម្លោះ។ ដូចជាការអង្គុយជុំគ្នាញ៉ាំបាយ និងជជែករកដំណោះស្រាយរឿងគ្រួសារ ដោយធានាថាគ្រប់គ្នាមានសិទ្ធិបញ្ចេញមតិស្មើៗគ្នា។
Participatory Action Research ការស្រាវជ្រាវសកម្មភាពដោយមានការចូលរួម គឺជាវិធីសាស្ត្រស្រាវជ្រាវដែលតម្រូវឱ្យអ្នកស្រាវជ្រាវ និងសហគមន៍មូលដ្ឋានធ្វើការរួមគ្នា ដើម្បីកំណត់បញ្ហា រកដំណោះស្រាយ និងអនុវត្តផ្ទាល់។ ដូចជាគ្រូពេទ្យដែលមិនត្រឹមតែចេញវេជ្ជបញ្ជាទេ តែចុះទៅជួយអ្នកជំងឺរៀបចំកន្លែងរស់នៅឱ្យស្អាត ដើម្បីការពារជំងឺជាមួយគ្នា។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖