Original Title: รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงกีฬากอล์ฟโดยการประยุกต์ทฤษฎีการแลกเปลี่ยนทางสังคม
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ទម្រង់នៃការគ្រប់គ្រងទេសចរណ៍កីឡាវាយកូនហ្គោលដោយអនុវត្តទ្រឹស្ដីនៃការផ្លាស់ប្ដូរសង្គម

ចំណងជើងដើម៖ รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงกีฬากอล์ฟโดยการประยุกต์ทฤษฎีการแลกเปลี่ยนทางสังคม

អ្នកនិពន្ធ៖ อานนท์ สีดาเพ็ง (Anon Seedapeng, Burapha University)

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2016

វិស័យសិក្សា៖ Exercise and Sport Science

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ការសិក្សានេះដោះស្រាយបញ្ហានៃការស្វែងរកវិធីសាស្ត្រគ្រប់គ្រងទេសចរណ៍កីឡាវាយកូនហ្គោលដ៏មានប្រសិទ្ធភាព ដើម្បីជំរុញការចូលរួមពិតប្រាកដរបស់សហគមន៍ កាត់បន្ថយផលប៉ះពាល់អវិជ្ជមាន និងធានាបាននូវការអភិវឌ្ឍប្រកបដោយចីរភាពនៅខេត្តឈៀងម៉ៃ ប្រទេសថៃ។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះប្រើប្រាស់វិធីសាស្ត្រស្រាវជ្រាវសកម្មភាពដោយមានការចូលរួម (Participatory Action Research) ដើម្បីអភិវឌ្ឍទម្រង់គ្រប់គ្រង និងវាយតម្លៃលទ្ធផលជាក់ស្តែងនៅក្នុងសហគមន៍គោលដៅ។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Conventional Tourism Management
ការគ្រប់គ្រងទេសចរណ៍បែបប្រពៃណី (ពីលើចុះក្រោម)
អាចបង្កើតការងារបានរហ័ស និងទាក់ទាញវិនិយោគទុនធំៗ ដែលជួយជំរុញកំណើនសេដ្ឋកិច្ចមូលដ្ឋានក្នុងរយៈពេលខ្លី។ ប្រាក់ចំណូលភាគច្រើនធ្លាក់ទៅលើវិនិយោគិនក្រៅស្រុក បង្កផលប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថាន និងធ្វើឱ្យបាត់បង់អត្តសញ្ញាណវប្បធម៌ដើម។ បង្កើតការងារបាន ១,៤៥៦ កន្លែង តែបង្កបញ្ហាសម្រាម និងការបាត់បង់ដីធ្លីសហគមន៍។
Participatory Action Research (PAR) + Community-Based Tourism
ការគ្រប់គ្រងទេសចរណ៍ផ្អែកលើសហគមន៍ដោយប្រើការស្រាវជ្រាវសកម្មភាពចូលរួម
សហគមន៍មានសិទ្ធិសម្រេចចិត្ត ទទួលបានផលប្រយោជន៍ស្មើភាពគ្នា និងរក្សាបាននូវបរិស្ថាន ព្រមទាំងវប្បធម៌ប្រពៃណី។ ទាមទារពេលវេលាយូរក្នុងការអនុវត្ត (ច្រើនខែឬឆ្នាំ) និងត្រូវការការសម្របសម្រួលយ៉ាងជិតស្និទ្ធពីអ្នកជំនាញ។ គ្រួសារចំនួន ២០១ ទទួលបានចំណូលបន្ថែម ហើយសូចនាករសេដ្ឋកិច្ច សង្គម និងបរិស្ថានមានភាពប្រសើរឡើងចន្លោះពី ២.៣៥ ដល់ ៣.០០ នៃកម្រិតវាស់ស្ទង់។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការអនុវត្តទម្រង់គ្រប់គ្រងនេះទាមទារពេលវេលាយូរ ការរៀបចំរចនាសម្ព័ន្ធសហគមន៍ និងការគាំទ្រផ្នែកបច្ចេកទេសពីអ្នកជំនាញ។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្នុងភូមិទី៣ ស្រុកសាន់សាយ ខេត្តឈៀងម៉ៃ ប្រទេសថៃ ដែលជាសហគមន៍មានទីតាំងក្បែរទីលានវាយកូនហ្គោលស្រាប់ និងមានសក្តានុពលទេសចរណ៍វប្បធម៌ខ្ពស់។ ទិន្នន័យនេះឆ្លុះបញ្ចាំងពីបរិបទសង្គមថៃ ដែលប្រជាជនមានការយល់ដឹងពីសេវាកម្មទេសចរណ៍កម្រិតណាមួយរួចទៅហើយ។ សម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជា ការអនុវត្តអាចនឹងត្រូវការការបណ្តុះបណ្តាលជំនាញមូលដ្ឋានបន្ថែមទៀត។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

ទម្រង់គ្រប់គ្រងនេះពិតជាមានអត្ថប្រយោជន៍ខ្ពស់សម្រាប់ការអភិវឌ្ឍទេសចរណ៍ប្រកបដោយបរិយាប័ន្ននៅប្រទេសកម្ពុជា។

ការអនុវត្តគំរូនេះអាចជួយកាត់បន្ថយភាពក្រីក្រ និងការពារវប្បធម៌មូលដ្ឋាននៅកម្ពុជា តាមរយៈការតភ្ជាប់គម្លាតរវាងទេសចរណ៍ប្រណីត (កីឡាវាយកូនហ្គោល) និងសហគមន៍ជនបទ។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. វាយតម្លៃសក្តានុពលសហគមន៍: ប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ SWOT Analysis ដើម្បីកំណត់ចំណុចខ្លាំង ចំណុចខ្សោយ ឱកាស និងការគំរាមកំហែងនៃភូមិគោលដៅដែលនៅក្បែរទីលានវាយកូនហ្គោល។
  2. បង្កើតរចនាសម្ព័ន្ធគ្រប់គ្រង (ក្លឹបទេសចរណ៍): រៀបចំការប្រជុំ Focus Group Discussion ជាមួយប្រជាជនមូលដ្ឋាន ដើម្បីជ្រើសរើសតំណាង និងបង្កើតជាគណៈកម្មការ ឬក្លឹបទេសចរណ៍សហគមន៍ដែលមានការបែងចែកតួនាទីច្បាស់លាស់។
  3. បណ្តុះបណ្តាល និងពង្រឹងសមត្ថភាព: សហការជាមួយសាកលវិទ្យាល័យ ឬអង្គការក្រៅរដ្ឋាភិបាល ដើម្បីផ្តល់ការបណ្តុះបណ្តាលជំនាញមគ្គុទ្ទេសក៍ទេសចរណ៍ ភាសាបរទេស បដិសណ្ឋារកិច្ច និងការគ្រប់គ្រងហិរញ្ញវត្ថុដល់សមាជិកសហគមន៍។
  4. រៀបចំកញ្ចប់សេវាកម្មទេសចរណ៍: ចងក្រងកញ្ចប់ទេសចរណ៍ដែលរួមបញ្ចូលការវាយកូនហ្គោល ជាមួយនឹងការដើរទស្សនាកសិដ្ឋានសរីរាង្គ ការទស្សនាការសម្តែងវប្បធម៌ និងការទទួលទានអាហារប្រពៃណីក្នុងភូមិ ព្រមទាំងកំណត់តម្លៃឱ្យបានច្បាស់លាស់។
  5. អនុវត្តសាកល្បង និងវាយតម្លៃ: ដំណើរការសាកល្បងទទួលភ្ញៀវទេសចរ (Pilot Test) បន្ទាប់មកប្រមូលមតិកែលម្អ ដើម្បីវាយតម្លៃពីផលប៉ះពាល់សេដ្ឋកិច្ច សង្គម និងបរិស្ថាន និងធ្វើការកែតម្រូវជាប្រចាំ។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Social exchange theory ទ្រឹស្តីនៃការផ្លាស់ប្តូរសង្គម គឺជាទ្រឹស្តីសង្គមវិទ្យាដែលពន្យល់ពីអាកប្បកិរិយារបស់មនុស្សក្នុងការសម្រេចចិត្តចូលរួមក្នុងសកម្មភាពអ្វីមួយ ដោយថ្លឹងថ្លែងរវាងផលចំណេញដែលទទួលបាន និងការខាតបង់។ ក្នុងបរិបទនេះ ប្រជាជនចូលរួមអភិវឌ្ឍទេសចរណ៍ព្រោះរំពឹងថាទទួលបានផលប្រយោជន៍សេដ្ឋកិច្ចលើសពីផលវិបាក។ ដូចជាការធ្វើជំនួញផ្លូវចិត្ត ដែលយើងព្រមជួយអ្នកដទៃឬចូលរួមការងារអ្វីមួយ ព្រោះជឿថាយើងនឹងទទួលបានផលតបស្នងមកវិញដែលសក្តិសម និងយុត្តិធម៌។
Participatory Action Research (PAR) ការស្រាវជ្រាវសកម្មភាពដោយមានការចូលរួម គឺជាវិធីសាស្ត្រស្រាវជ្រាវដែលអនុញ្ញាតឱ្យសហគមន៍ដែលរងផលប៉ះពាល់ដោយផ្ទាល់ចូលរួមយ៉ាងសកម្មនៅគ្រប់ដំណាក់កាល តាំងពីការស្វែងរកបញ្ហា ការធ្វើផែនការ រហូតដល់ការអនុវត្តដំណោះស្រាយ និងវាយតម្លៃ។ ដូចជាការហៅអ្នកភូមិទាំងអស់មកជុំគ្នាដើម្បីរកមូលហេតុដែលភូមិគ្មានទឹកប្រើ ហើយរួមគ្នាជីកអណ្តូងដោយខ្លួនឯង ជំនួសឱ្យការរង់ចាំអ្នកក្រៅមកធ្វើឱ្យ។
Community-Based Tourism (CBT) ទេសចរណ៍ផ្អែកលើសហគមន៍ គឺជាទម្រង់ទេសចរណ៍ដែលគ្រប់គ្រង និងចាត់ចែងដោយអ្នកស្រុកក្នុងមូលដ្ឋានផ្ទាល់ ដើម្បីធានាថាប្រាក់ចំណូល និងផលប្រយោជន៍ធ្លាក់ទៅលើសហគមន៍ប្រកបដោយសមធម៌ និងជួយអភិរក្សធនធានធម្មជាតិ ព្រមទាំងវប្បធម៌។ ដូចជាការដែលអ្នកភូមិមូលមតិគ្នាបើកភូមិរបស់ខ្លួនជារមណីយដ្ឋាន ដោយអ្នកខ្លះធ្វើម្ហូប អ្នកខ្លះនាំភ្ញៀវដើរលេង ដើម្បីរកលុយចូលភូមិទាំងអស់គ្នា។
Pro-Poor Tourism (PPT) ទេសចរណ៍គាំទ្រជនក្រីក្រ គឺជាទម្រង់នៃការអភិវឌ្ឍវិស័យទេសចរណ៍ដែលផ្តោតលើការទាញយកផលប្រយោជន៍ និងបង្កើតឱកាសការងារជាចម្បងសម្រាប់ប្រជាជនដែលងាយរងគ្រោះ ឬក្រីក្រ ដើម្បីជួយលើកស្ទួយជីវភាពរបស់ពួកគេដោយផ្ទាល់។ ដូចជាការបើកដំណើរការសណ្ឋាគារមួយ ដោយមានគោលការណ៍ជ្រើសរើសតែអ្នកអត់ការងារធ្វើនៅក្នុងភូមិក្រីក្រនោះឱ្យចូលធ្វើការជាអាទិភាព។
Pseudo participation ការចូលរួមបែបក្លែងក្លាយ (ឬការចូលរួមបែបចំពុត) គឺជាការដែលសហគមន៍ត្រូវបានគេហៅឱ្យចូលរួមត្រឹមតែជាទម្រង់ ឬដើម្បីបង្គ្រប់កិច្ច ដោយត្រូវបានគេប្រាប់ពីអ្វីដែលត្រូវធ្វើ ប៉ុន្តែមិនមានសិទ្ធិអំណាចពិតប្រាកដក្នុងការបញ្ចេញមតិ ឬធ្វើសេចក្តីសម្រេចចិត្តអ្វីឡើយ។ ដូចជាការហៅក្មេងមកអង្គុយស្តាប់មនុស្សធំសម្រេចចិត្តទិញប្រដាប់ក្មេងលេង ដោយមិនសួរក្មេងសូម្បីមួយម៉ាត់ថាតើគេចង់បានអ្វី។
Empowerment ការពង្រឹងភាពអង់អាច ឬការផ្តល់អំណាច គឺជាដំណើរការជួយជំរុញឱ្យប្រជាជនមានសមត្ថភាព ចំណេះដឹង ឯករាជ្យភាព និងទំនុកចិត្តក្នុងការគ្រប់គ្រង សម្រេចចិត្ត និងដោះស្រាយបញ្ហារបស់ពួកគេដោយខ្លួនឯងប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព។ ដូចជាការបង្រៀននរណាម្នាក់ឱ្យចេះប្រើសន្ទូចដើម្បីស្ទូចត្រីដោយខ្លួនឯង ជាជាងការទិញត្រីឱ្យពួកគេហូបរាល់ថ្ងៃ។
Ecotourism ទេសចរណ៍ធម្មជាតិ ឬអេកូទេសចរណ៍ គឺជាការធ្វើដំណើរទៅកាន់តំបន់ធម្មជាតិដោយមានការទទួលខុសត្រូវខ្ពស់ មិនបំផ្លាញបរិស្ថាន និងជួយលើកកម្ពស់ជីវភាពរស់នៅរបស់ប្រជាជនមូលដ្ឋាន ព្រមទាំងផ្តល់ការអប់រំពីប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីដល់ភ្ញៀវ។ ដូចជាការដើរព្រៃមើលសត្វស្លាបដោយមិនបោះសំរាមចោលផ្តេសផ្តាស និងជួលអ្នកភូមិធ្វើជាអ្នកនាំផ្លូវដើម្បីឱ្យពួកគេមានប្រាក់ចំណូល។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖