Original Title: การศึกษาผลการจัดการเรียนรู้โดยใช้วิธีการสร้างความรู้ด้วยตนเองจากการสร้างสรรค์ชิ้นงานในรายวิชาประวัติศาสตร์สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ការសិក្សាអំពីលទ្ធផលនៃការគ្រប់គ្រងការសិក្សាដោយប្រើប្រាស់វិធីសាស្ត្រស្ថាបនាចំណេះដឹងដោយខ្លួនឯងតាមរយៈការបង្កើតស្នាដៃក្នុងមុខវិជ្ជាប្រវត្តិវិទ្យាសម្រាប់សិស្សថ្នាក់បឋមសិក្សាទី១ នៃសាលាអនុវត្តសាកលវិទ្យាល័យរាជផាត់ឈៀងម៉ៃ

ចំណងជើងដើម៖ การศึกษาผลการจัดการเรียนรู้โดยใช้วิธีการสร้างความรู้ด้วยตนเองจากการสร้างสรรค์ชิ้นงานในรายวิชาประวัติศาสตร์สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่

អ្នកនិពន្ធ៖ Orawan Rokprai (Chiang Mai Rajabhat University)

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2024 (Chiang Mai Rajabhat University)

វិស័យសិក្សា៖ Education

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះដោះស្រាយបញ្ហាការខ្វះចំណាប់អារម្មណ៍ និងលទ្ធផលសិក្សាទាបរបស់សិស្សថ្នាក់ទី១ នៅក្នុងមុខវិជ្ជាប្រវត្តិវិទ្យា ដោយសារតែវិធីសាស្ត្របង្រៀនបែបប្រពៃណីដែលផ្តោតលើការទន្ទេញចាំមាត់នូវរឿងរ៉ាវអតីតកាលឆ្ងាយពីខ្លួន។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះត្រូវបានអនុវត្តជាបីដំណាក់កាល ដោយផ្តោតលើការអភិវឌ្ឍ និងវាយតម្លៃផែនការគ្រប់គ្រងការសិក្សាតាមបែបស្ថាបនាចំណេះដឹង (Constructionism) ដោយអនុវត្តលើសិស្សចំនួន ៣៣នាក់។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Traditional Learning Management (Pre-test Baseline)
ការគ្រប់គ្រងការសិក្សាតាមបែបប្រពៃណី (ការវាស់ស្ទង់មុនការសិក្សា)
ងាយស្រួលក្នុងការរៀបចំសម្រាប់គ្រូបង្រៀន ព្រោះផ្អែកលើការបង្រៀនក្នុងថ្នាក់ធម្មតា និងការចងចាំចំណេះដឹង។ មិនតម្រូវឱ្យមានសម្ភារៈស្មុគស្មាញច្រើន។ សិស្សខ្វះការចាប់អារម្មណ៍ ងាយធុញទ្រាន់ មិនមានសមាធិ និងរៀនសូត្របានតែក្នុងរយៈពេលខ្លី (៥ ទៅ ៧ នាទី)។ សិស្សមិនសូវមានឱកាសបញ្ចេញមតិ។ ពិន្ទុមធ្យមនៃការធ្វើតេស្តមុនការសិក្សាគឺទទួលបានត្រឹមតែ ៨.៩៧ លើ ២០ ប៉ុណ្ណោះ ដែលបង្ហាញពីការយល់ដឹងកម្រិតទាប។
Constructionism Learning Management (Post-test)
ការគ្រប់គ្រងការសិក្សាតាមបែបស្ថាបនាចំណេះដឹង (Constructionism) តាមរយៈការបង្កើតស្នាដៃ
ជំរុញឱ្យសិស្សមានភាពសកម្ម ហ៊ានបញ្ចេញមតិ ចូលចិត្តសិក្សាដោយអនុវត្តផ្ទាល់ (Hands-on) និងបង្កើនការសហការគ្នាក្នុងក្រុមបានយ៉ាងល្អ។ ត្រូវការពេលវេលាច្រើនក្នុងការរៀបចំសម្ភារៈ និងទាមទារឱ្យគ្រូមានជំនាញខ្ពស់ក្នុងការសម្របសម្រួល បែបផែននៃការបង្រៀន និងគ្រប់គ្រងថ្នាក់រៀន។ ពិន្ទុមធ្យមក្រោយការសិក្សាកើនឡើងដល់ ១៧.៤៥ លើ ២០ ជាមួយនឹងការកើនឡើងយ៉ាងមានអត្ថន័យតាមស្តិតិនៅកម្រិត .០៥ ។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការអនុវត្តវិធីសាស្ត្រនេះទាមទារការរៀបចំសម្ភារៈសិក្សាជាក់ស្តែង និងពេលវេលាសម្រាប់ចុះអនុវត្ត ដើម្បីផ្តល់បទពិសោធន៍ផ្ទាល់ដល់សិស្ស។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការស្រាវជ្រាវនេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅលើសិស្សថ្នាក់ទី១ ចំនួន ៣៣នាក់ នៃសាលាអនុវត្តសាកលវិទ្យាល័យរាជផាត់ឈៀងម៉ៃ ប្រទេសថៃ។ ទិន្នន័យនេះផ្តោតលើបរិបទទីក្រុង និងសាលាដែលទទួលបានការគាំទ្រផ្នែកធនធានបានយ៉ាងល្អពីសាកលវិទ្យាល័យ។ សម្រាប់កម្ពុជា វាជារឿងសំខាន់ក្នុងការយកចិត្តទុកដាក់លើការខ្វះខាតធនធាន និងពេលវេលារបស់គ្រូបង្រៀននៅតាមសាលាជនបទ មុននឹងសម្រេចយកវិធីសាស្ត្រនេះទៅអនុវត្តទាំងស្រុង។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

វិធីសាស្ត្រ Constructionism នេះមានសារៈសំខាន់ និងអាចយកមកអនុវត្តប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព ដើម្បីកែលម្អការបង្រៀនមុខវិជ្ជាប្រវត្តិវិទ្យា និងសង្គមសិក្សានៅកម្ពុជា។

ជារួម ការផ្លាស់ប្តូរពីការរៀនបែបអកម្មទៅជាសកម្មតាមរយៈការបង្កើតស្នាដៃជាក់ស្តែង នឹងជួយសិស្សកម្ពុជាឱ្យស្រឡាញ់មុខវិជ្ជាប្រវត្តិសាស្ត្រកាន់តែខ្លាំង និងយល់ដឹងពីតម្លៃវប្បធម៌ជាតិបានកាន់តែស៊ីជម្រៅ។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. សិក្សាពីទ្រឹស្តី Constructionism និងគោលការណ៍ 5S: អ្នកស្រាវជ្រាវគួរតែស្វែងយល់ស៊ីជម្រៅពីទ្រឹស្តីរបស់ Seymour Papert និងការអនុវត្តវិធីសាស្ត្រ 5S (Sparkling, Searching, Studying, Summarizing, Show and Sharing) ដើម្បីជាមូលដ្ឋានគ្រឹះ។
  2. វិភាគកម្មវិធីសិក្សា និងបរិបទសហគមន៍កម្ពុជា: ត្រូវសិក្សាពីកម្មវិធីសិក្សាមុខវិជ្ជាសង្គមសិក្សាថ្នាក់បឋមរបស់ក្រសួងអប់រំ និងស្វែងរកធនធានវប្បធម៌ ឬប្រវត្តិសាស្ត្រក្នុងសហគមន៍ (ឧ. វត្តអារាម សិប្បករក្នុងតំបន់) ដើម្បីយកមកធ្វើជាប្រធានបទមេរៀន។
  3. រៀបចំផែនការបង្រៀន និងឧបករណ៍វាស់ស្ទង់: បង្កើតផែនការបង្រៀនដែលផ្តោតលើការអនុវត្តជាក់ស្តែង ដោយរួមបញ្ចូលការចុះកម្មសិក្សា និងការបង្កើតស្នាដៃ។ ព្រមទាំងរៀបចំតេស្ត Pre-test/Post-test និង Rubric Score សម្រាប់វាយតម្លៃគុណភាពស្នាដៃ។
  4. អនុវត្តការបង្រៀន និងប្រមូលទិន្នន័យ: សាកល្បងបង្រៀនក្នុងថ្នាក់ជាក់ស្តែង ដោយប្រើប្រាស់ឧបករណ៍បច្ចេកវិទ្យាដូចជា Canva ឬវីដេអូខ្លីៗដើម្បីទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍សិស្ស រួចកត់ត្រាការសង្កេតអាកប្បកិរិយារបស់ពួកគេជាប្រចាំ។
  5. វិភាគលទ្ធផល និងឆ្លុះបញ្ចាំង: ប្រើប្រាស់កម្មវិធីស្តិតិដូចជា SPSS ដើម្បីវិភាគទិន្នន័យពីតេស្ត (Paired t-test) និងប្រមូលមតិយោបល់ត្រឡប់ពីសិស្ស ដើម្បីកែលម្អផែនការបង្រៀនសម្រាប់យកទៅអនុវត្តនៅសាលាផ្សេងៗទៀត។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Constructionism ទ្រឹស្តីនៃការអប់រំដែលផ្តោតលើការរៀនសូត្រតាមរយៈការអនុវត្តផ្ទាល់ និងការបង្កើតស្នាដៃជាក់ស្តែង ដែលបង្កើតដោយលោក Seymour Papert។ វាតម្រូវឱ្យសិស្សបង្កើតចំណេះដឹងដោយខ្លួនឯង តាមរយៈការធ្វើគម្រោងអ្វីមួយជាជាងការអង្គុយស្តាប់គ្រូតែមួយមុខ។ ដូចជាការរៀនជិះកង់ដោយការឡើងជិះផ្ទាល់ ជាជាងការអានសៀវភៅពីរបៀបជិះកង់។
Dependent Sample t-test ជាវិធីសាស្ត្រស្ថិតិមួយប្រើសម្រាប់ប្រៀបធៀបមធ្យមភាគនៃក្រុមគំរូតែមួយនៅពេលវេលាពីរផ្សេងគ្នា (ឧទាហរណ៍៖ ពិន្ទុមុនពេលរៀន និងក្រោយពេលរៀន) ដើម្បីមើលថាមានការផ្លាស់ប្តូរដែលជាអត្ថន័យតាមស្ថិតិឬអត់។ ដូចជាការថ្លឹងទម្ងន់មនុស្សម្នាក់មុនពេលនិងក្រោយពេលហាត់ប្រាណរយៈពេលមួយខែ ដើម្បីមើលថាការហាត់ប្រាណនោះពិតជាធ្វើឱ្យស្រកទម្ងន់មែនឬអត់។
Index of Item Objective Congruence (IOC) សន្ទស្សន៍សម្រាប់វាស់ស្ទង់ភាពស៊ីសង្វាក់គ្នារវាងសំណួរក្នុងតេស្ត និងវត្ថុបំណងនៃមេរៀន ដែលវាយតម្លៃដោយអ្នកជំនាញ។ វាជួយធានាថាសំណួរពិតជាសួរចំអ្វីដែលយើងចង់វាស់ស្ទង់មែន។ ដូចជាការយកសម្លៀកបំពាក់ដែលកាត់រួចទៅឱ្យជាងជំនាញពិនិត្យមើលថា តើវាពិតជាត្រូវតាមម៉ូដដែលអ្នកកុម្ម៉ង់ចង់បានដែរឬទេ។
Kuder-Richardson (KR-20) ជារូបមន្តស្ថិតិប្រើសម្រាប់វាស់ស្ទង់ភាពជឿជាក់ (Reliability) នៃកម្រងសំណួរ ដែលចម្លើយមានតែត្រូវ (១) និងខុស (០)។ វាបង្ហាញថាតើកម្រងសំណួរនោះផ្តល់លទ្ធផលថេរដែរឬទេប្រសិនបើធ្វើតេស្តច្រើនដង។ ដូចជារង្វាស់នៃជញ្ជីងមួយដែលតែងតែបង្ហាញទម្ងន់ដូចគ្នារាល់ពេលដែលអ្នកឡើងថ្លឹង។
Rubric Score ឧបករណ៍សម្រាប់វាយតម្លៃកិច្ចការ ឬស្នាដៃរបស់សិស្ស ដោយមានការបញ្ជាក់ច្បាស់លាស់ពីលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យ និងកម្រិតពិន្ទុ (ឧទាហរណ៍៖ ល្អណាស់ ល្អ មធ្យម) ដើម្បីធានាបាននូវតម្លាភាពក្នុងការដាក់ពិន្ទុ។ ដូចជាតារាងលក្ខខណ្ឌនៃការប្រកួតចម្អិនអាហារ ដែលកំណត់ពិន្ទុលើរសជាតិ ការតុបតែង និងអនាម័យច្បាស់លាស់សម្រាប់ចៅក្រមក្នុងការវាយតម្លៃ។
5S Learning Model ជាជំហាននៃការបង្រៀនតាមបែប Constructionism ដែលមាន ៥ ដំណាក់កាលគឺ៖ បង្កើនចំណាប់អារម្មណ៍ (Sparkling), ស្រាវជ្រាវ (Searching), អនុវត្ត (Studying), សង្ខេប (Summarizing) និងតាំងបង្ហាញស្នាដៃ (Show and Sharing)។ ដូចជាការធ្វើម្ហូបដែលផ្តើមពីការឃ្លាន (Sparkling) រកមុខម្ហូប (Searching) ចាប់ផ្តើមធ្វើ (Studying) ភ្លក់និងកែសម្រួល (Summarizing) រួចលើកយកទៅឱ្យគេញ៉ាំនិងវាយតម្លៃ (Show and Sharing)។
Active Learning វិធីសាស្ត្របង្រៀនដែលតម្រូវឱ្យសិស្សចូលរួមសកម្មភាពដោយផ្ទាល់ដូចជា ការពិភាក្សា ការធ្វើគម្រោង ឬការដោះស្រាយបញ្ហា ជាជាងការទទួលយកព័ត៌មានដោយអកម្មពីគ្រូ។ ដូចជាអ្នកលេងបាល់ទាត់នៅលើទីលានផ្ទាល់ ជាជាងអ្នកទស្សនាដែលគ្រាន់តែអង្គុយមើលគេទាត់នៅលើកៅអី។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖