Original Title: Assessment of Carrying Capacity for the Number of Tourists at Kao Kitchakute National Park (Praputthabaht Pluang Imprint Area)
Source: opac1.lib.buu.ac.th
Disclaimer: Summary generated by AI based on the provided document. Please refer to the original paper for full scientific accuracy.

ការវាយតម្លៃសមត្ថភាពផ្ទុកចំនួនភ្ញៀវទេសចរនៅឧទ្យានជាតិ Khao Kitchakute (តំបន់ស្នាមព្រះបាត Praputthabaht Pluang)

ចំណងជើងដើម៖ Assessment of Carrying Capacity for the Number of Tourists at Kao Kitchakute National Park (Praputthabaht Pluang Imprint Area)

អ្នកនិពន្ធ៖ Hirun Hirunrattanaphong (Department of Environmental Sciences, Rambhai Barni Rajabhat University), Aeknarin Thanakitpairin (Department of Environmental Sciences, Rambhai Barni Rajabhat University), Jirutchaya Chamnanpai (Department of Environmental Sciences, Rambhai Barni Rajabhat University), Payanath Khunsri (Department of Environmental Sciences, Rambhai Barni Rajabhat University)

ឆ្នាំបោះពុម្ព៖ 2017, Burapha Science Journal

វិស័យសិក្សា៖ Environmental Science

១. សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ (Executive Summary)

បញ្ហា (The Problem)៖ ការសិក្សានេះវាយតម្លៃពីសមត្ថភាពផ្ទុក និងស្តង់ដារទទួលភ្ញៀវទេសចរនៅតំបន់រៀបចំការកម្សាន្តនៃឧទ្យានជាតិ Khao Kitchakute ដើម្បីកាត់បន្ថយផលប៉ះពាល់បរិស្ថាន និងភាពកកកុញ។

វិធីសាស្ត្រ (The Methodology)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះបានប្រើប្រាស់វិធីសាស្ត្រវាយតម្លៃសមត្ថភាពផ្ទុកលើវិស័យចំនួនបួនសំខាន់ៗ ដោយប្រៀបធៀបទិន្នន័យរយៈពេល១០ឆ្នាំ (២០០៧-២០១៦) និងការស្ទង់មតិភ្ញៀវទេសចរ។

លទ្ធផលសំខាន់ៗ (The Verdict)៖

២. ការវិភាគលើប្រសិទ្ធភាព និងដែនកំណត់ (Performance & Constraints)

វិធីសាស្ត្រ (Method) គុណសម្បត្តិ (Pros) គុណវិបត្តិ (Cons) លទ្ធផលគន្លឹះ (Key Result)
Physical Carrying Capacity (PCC)
ការវាយតម្លៃសមត្ថភាពផ្ទុករូបវន្ត
ងាយស្រួលគណនាដោយពឹងផ្អែកលើទំហំផ្ទៃដី និងកម្រិតស្តង់ដារនៃការប្រើប្រាស់លំហរ។ ផ្តល់នូវតួលេខគោលច្បាស់លាស់សម្រាប់កំណត់ចំនួនមនុស្សអតិបរមា។ មិនបានឆ្លុះបញ្ចាំងពីការខូចខាតបរិស្ថានជាក់ស្តែង ឬបទពិសោធន៍ផ្លូវចិត្តរបស់ភ្ញៀវទេសចរនោះទេ។ ចំនួនភ្ញៀវទេសចរជាក់ស្តែង (២៣.៧៨៦ នាក់) បានលើសពីដែនកំណត់រូបវន្ត (២១.៣៣៤ នាក់)។
Ecological Carrying Capacity (ECC)
ការវាយតម្លៃសមត្ថភាពផ្ទុកប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ី
វាស់វែងផលប៉ះពាល់ផ្ទាល់ទៅលើបរិស្ថាន ដូចជាការខូចខាតឫសឈើ និងការបាក់មែកឈើ ដែលជួយដល់ការអភិរក្សជីវចម្រុះ។ ទាមទារពេលវេលាច្រើន និងកម្លាំងពលកម្មសម្រាប់ការចុះវាស់វែងផ្ទាល់នៅទីវាល (ឧទាហរណ៍ ការប្រើក្រឡាសំណាញ់វាស់ឫសឈើ)។ អត្រានៃការលេចចេញឫសឈើមានចន្លោះពី ៨,៤៤% ទៅ ១១,០២% ដែលស្ថិតក្នុងកម្រិតមានសុវត្ថិភាព (ក្រោម ២៥%)។
Psychological Carrying Capacity (PsCC)
ការវាយតម្លៃសមត្ថភាពផ្ទុកផ្នែកចិត្តសាស្ត្រ
ចាប់យកអារម្មណ៍ពិតប្រាកដរបស់ភ្ញៀវទេសចរចំពោះភាពកកកុញ ដែលជាកត្តាសំខាន់សម្រាប់ការវាយតម្លៃគុណភាពទេសចរណ៍។ ទិន្នន័យមានលក្ខណៈអត្តនោម័ត (Subjective) អាស្រ័យលើអារម្មណ៍បុគ្គល និងត្រូវការការរចនាកម្រងសំណួរច្បាស់លាស់។ ភ្ញៀវទេសចរប្រមាណ ៨៦% ទៅ ៩២% មានអារម្មណ៍ថាកកកុញខ្លាំង (លើសពីសមត្ថភាពផ្ទុកដោយមានកម្រិតអត្ថន័យ p=0.05 តាមរយៈការតេស្ត Chi-Square)។

ការចំណាយលើធនធាន (Resource Cost)៖ ការស្រាវជ្រាវនេះមិនបានបញ្ជាក់ពីកម្មវិធីកុំព្យូទ័រជាក់លាក់នោះទេ ប៉ុន្តែវាទាមទារធនធានកម្លាំងមនុស្សច្រើនសម្រាប់ការចុះអង្កេតប្រមូលទិន្នន័យផ្ទាល់ និងចំណេះដឹងផ្នែកស្ថិតិ។

៣. ការពិនិត្យសម្រាប់បរិបទកម្ពុជា/អាស៊ីអាគ្នេយ៍

ភាពលំអៀងនៃទិន្នន័យ (Data Bias)៖

ការសិក្សានេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅឧទ្យានជាតិ Kao Kitchakute ក្នុងប្រទេសថៃ ដោយផ្តោតតែលើរដូវកាលដែលមានពិធីបុណ្យសាសនា (ខែកុម្ភៈ-មេសា ឆ្នាំ២០១៦) ដែលមានមនុស្សកកកុញខ្លាំងបំផុត។ គំរូទិន្នន័យនេះឆ្លុះបញ្ចាំងពីលក្ខខណ្ឌពេលមានមនុស្សកកកុញជាទីបំផុត (Peak Condition) ដែលមិនតំណាងឱ្យស្ថានភាពពេញមួយឆ្នាំនោះទេ។ សម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជា ព័ត៌មាននេះមានសារៈសំខាន់ ព្រោះរមណីយដ្ឋានទេសចរណ៍ពុទ្ធសាសនា ឬធម្មជាតិនៅកម្ពុជា ក៏តែងតែប្រឈមនឹងកំណើនភ្ញៀវគំហុកក្នុងរដូវបុណ្យទានដូចគ្នា។

លទ្ធភាពនៃការអនុវត្ត (Applicability)៖

វិធីសាស្ត្រវាយតម្លៃសមត្ថភាពផ្ទុក (Carrying Capacity) ទាំង៤ផ្នែកនេះ គឺមានប្រយោជន៍ខ្លាំងណាស់សម្រាប់ការគ្រប់គ្រងតំបន់ទេសចរណ៍ធម្មជាតិ និងប្រវត្តិសាស្ត្រនៅកម្ពុជា។

ការអនុវត្តវិធីសាស្ត្រស្រាវជ្រាវទាំងនេះនឹងជួយឱ្យអ្នករៀបចំគោលនយោបាយ និងអ្នកគ្រប់គ្រងតំបន់ទេសចរណ៍កម្ពុជា អាចថ្លឹងថ្លែងរវាងកំណើនចំណូលសេដ្ឋកិច្ច និងនិរន្តរភាពបរិស្ថានបានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព។

៤. ផែនការសកម្មភាពសម្រាប់និស្សិត (Actionable Roadmap)

ដើម្បីអនុវត្តតាមការសិក្សានេះ និស្សិតគួរអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖

  1. ជំហានទី១៖ សិក្សាទ្រឹស្តី និងរូបមន្តសមត្ថភាពផ្ទុក: សិក្សាស្រាវជ្រាវឯកសារពាក់ព័ន្ធនឹងសមត្ថភាពផ្ទុក (Carrying Capacity) ដោយផ្តោតលើ Physical, Ecological, Facility, និង Psychological។ និស្សិតអាចប្រើប្រាស់ Google Scholar ដើម្បីស្វែងរកក្រដាសស្រាវជ្រាវស្រដៀងគ្នា និងស្វែងយល់ពីរូបមន្តគណនាដូចជា Taro Yamane formula សម្រាប់កំណត់ទំហំសំណាក។
  2. ជំហានទី២៖ រចនាឧបករណ៍ប្រមូលទិន្នន័យ: បង្កើតកម្រងសំណួរសម្រាប់ស្ទង់មតិភ្ញៀវទេសចរ ដើម្បីវាស់វែងពីភាពកកកុញ (PsCC) និងការវាយតម្លៃសេវាកម្ម។ ប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ឌីជីថលដូចជា KoboToolboxGoogle Forms ដើម្បីងាយស្រួលក្នុងការប្រមូលទិន្នន័យតាមទូរស័ព្ទដៃនៅទីវាល។
  3. ជំហានទី៣៖ អនុវត្តការចុះវាស់វែងទីវាល: ជ្រើសរើសតំបន់សាកល្បងមួយ (ឧទាហរណ៍ ផ្លូវឡើងភ្នំតាម៉ៅ ឬឧទ្យានជាតិគិរីរម្យ)។ ធ្វើការវាស់វែងទំហំផ្ទៃដីដែលអាចប្រើប្រាស់បាន (PCC) រាប់ចំនួនបន្ទប់ទឹក/កន្លែងអង្គុយ (FCC) និងសង្កេតកត់ត្រាពីការខូចខាតបរិស្ថានរុក្ខជាតិដោយប្រើខ្សែវាស់ និងក្រឡាសំណាញ់។
  4. ជំហានទី៤៖ វិភាគទិន្នន័យដោយប្រើកម្មវិធីស្ថិតិ: បញ្ចូលទិន្នន័យដែលប្រមូលបានទៅក្នុងកម្មវិធី SPSS, RStudioMS Excel។ ប្រើប្រាស់រូបមន្តអនុបាតសាមញ្ញសម្រាប់ PCC ឯទិន្នន័យកម្រងសំណួរត្រូវប្រើប្រាស់ការធ្វើតេស្ត Chi-Square Test ដើម្បីកំនត់កម្រិតអត្ថន័យនៃភាពកកកុញធៀបនឹងស្តង់ដាររំពឹងទុក។
  5. ជំហានទី៥៖ បង្កើតរបាយការណ៍ និងផែនការគ្រប់គ្រង: សង្ខេបលទ្ធផលដែលរកឃើញ ហើយសរសេរជារបាយការណ៍ណែនាំគោលនយោបាយ (Policy Brief)។ ស្នើបញ្ជាក់ពីចំនួនអ្នកទេសចរអតិបរមាដែលគួរអនុញ្ញាត និងវិធានការដោះស្រាយ (ដូចជាការបន្ថែមធុងសម្រាម ឬបន្ទប់ទឹក) ដោយអាចប្រើប្រាស់កម្មវិធី Canva ដើម្បីរចនាការបង្ហាញទិន្នន័យ (Data Visualization) ឱ្យកាន់តែទាក់ទាញ។

៥. វាក្យសព្ទបច្ចេកទេស (Technical Glossary)

ពាក្យបច្ចេកទេស ការពន្យល់ជាខេមរភាសា (Khmer Explanation) និយមន័យសាមញ្ញ (Simple Definition)
Carrying Capacity ទ្រឹស្ដីដែលកំណត់ពីចំនួនអតិបរមានៃមនុស្ស សត្វ ឬសកម្មភាពដែលតំបន់ណាមួយអាចទ្រទ្រង់បានក្នុងរយៈពេលយូរ ដោយមិនធ្វើឱ្យខូចខាតដល់ប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ី ឬគុណភាពនៃបទពិសោធន៍របស់អ្នកចូលរួម។ ដូចជាការកំណត់ចំណុះអតិបរមានៃឡានក្រុង ដែលបើជិះលើសពីនេះ ឡាននឹងខូច ឬអ្នកជិះនឹងថប់ដង្ហើម។
Physical Carrying Capacity (PCC) ការវាស់វែងសមត្ថភាពផ្ទុកផ្នែករូបវន្ត ដោយគណនាលើទំហំផ្ទៃដីដែលអាចប្រើប្រាស់បាន ធៀបនឹងស្តង់ដារលំហដែលមនុស្សម្នាក់ត្រូវការ ដើម្បីកំណត់ចំនួនមនុស្សអតិបរមាក្នុងពេលតែមួយ។ ដូចជាការគណនាថា បន្ទប់ទំហំ ៤x៤ ម៉ែត្រ អាចដាក់មនុស្សអង្គុយបានប៉ុន្មាននាក់ដោយមិនចង្អៀត។
Ecological Carrying Capacity (ECC) កម្រិតនៃការប្រើប្រាស់ដែលប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីអាចទ្រទ្រង់បានមុនពេលមានការខូចខាតដែលមិនអាចស្តារឡើងវិញបាន ឧទាហរណ៍ការសិក្សាពីការសឹកដី ដាច់ឫសឈើ ឬការបាក់មែកឈើនៅតាមផ្លូវដើរព្រៃ។ ដូចជាការថ្លឹងទម្ងន់លើមែកឈើ បើមានសត្វស្លាបទុំច្រើនពេក មែកឈើនឹងបាក់ខូច។
Facility Carrying Capacity (FCC) សមត្ថភាពនៃហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ និងបរិក្ខារនានា (ដូចជាបន្ទប់ទឹក ចំណតរថយន្ត ឬកន្លែងអង្គុយ) ក្នុងការបម្រើសេវាកម្មដល់ចំនួនមនុស្សជាក់លាក់ណាមួយក្នុងមួយថ្ងៃដោយមិនរាំងស្ទះ។ ដូចជាការគណនាថា តើបន្ទប់ទឹកមួយអាចឱ្យមនុស្សចូលប្រើប្រាស់បានប៉ុន្មានដងក្នុងមួយថ្ងៃដោយមិនមានបញ្ហាស្ទះ ឬខូចខាត។
Psychological Carrying Capacity (PsCC) កម្រិតអតិបរមានៃភាពកកកុញដែលភ្ញៀវទេសចរអាចទទួលយកបានមុនពេលគុណភាពនៃបទពិសោធន៍ទេសចរណ៍របស់ពួកគេធ្លាក់ចុះ ពោលគឺរង្វាស់អារម្មណ៍និងការពេញចិត្តរបស់ភ្ញៀវ។ ដូចជាអារម្មណ៍ដែលយើងដើរផ្សាររាត្រី បើមនុស្សច្រើនពេកដើរទង្គិចគ្នា យើងនឹងមានអារម្មណ៍ថាមិនសប្បាយ ហើយលែងចង់ដើរទិញអីវ៉ាន់បន្តទៀត។
Chi-Square វិធីសាស្ត្រស្ថិតិដែលប្រើដើម្បីសាកល្បងសម្មតិកម្ម ដោយប្រៀបធៀបទិន្នន័យជាក់ស្តែង (Observed data) ជាមួយទិន្នន័យរំពឹងទុក (Expected data) ដើម្បីមើលថាតើអថេរពីរមានទំនាក់ទំនងគ្នាយ៉ាងពិតប្រាកដ ឬគ្រាន់តែជាការចៃដន្យ។ ដូចជាការទស្សន៍ទាយថាកាក់នឹងធ្លាក់ចេញរូបក្បាល ឬកន្ទុយស្មើគ្នា ហើយយើងបោះកាក់១០០ដង ដើម្បីផ្ទៀងផ្ទាត់ថាតើវាចេញស្មើគ្នាមែនឬអត់។
Taro Yamane formula រូបមន្តគណិតវិទ្យាដែលប្រើសម្រាប់កំណត់ចំនួនទំហំសំណាក (Sample size) ឱ្យបានត្រឹមត្រូវពីចំនួនប្រជាជនសរុប (Population) ដោយមានកម្រិតលំអៀង (Margin of error) ច្បាស់លាស់។ ដូចជារូបមន្តដែលប្រាប់យើងថា ក្នុងចំណោមសិស្ស១ពាន់នាក់ តើយើងគួរហៅសិស្សប៉ុន្មាននាក់មកសួរ ទើបអាចដឹងពីមតិរួមរបស់សាលាទាំងមូលបានយ៉ាងត្រឹមត្រូវ។

៦. ប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ (Further Reading)

អត្ថបទដែលបានបោះពុម្ពនៅលើ KhmerResearch ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ៖

ប្រធានបទ និងសំណួរស្រាវជ្រាវដែលទាក់ទងនឹងឯកសារនេះ ដែលអ្នកអាចស្វែងរកបន្ថែម៖